Ślimak Bytków

NIC MARATON 8I2009 26.08.2009

2009-08-30T22:55:00.001+02:00

LP	IMIĘ, NAZWISKO	MIASTO	DYSTANS	CZAS
1	BOGUSŁAW UCHMANOWICZ	GOERLITZ	42195M	03:47:00
2	TOMASZ KULIŃSKI	KATOWICE		03:56:02
3	DARIUSZ TOMA	SIEMIANOWICE		3:57:15
4	FRANCISZEK PENDOLSKI	KATOWICE		4:23:17
5	ALEKSY SZABLICKI	KATOWICE		4:25:42
6	JERZY BEDNARZ	POZNAŃ		7:11:00
7	LECH GŁOWIAK	KATOWICE	30595M	2:15:07
8	TOMASZ LEWICKI	GLIWICE		2:33:00
9	IRENEUSZ CZAPIGA	ŚWIĘTOCHŁOWICE	24795M	1:49:04
10	KRZYSZTOF SZWED	LUBLINIEC		1:50:30
11	IRENEUSZ COPIJA	GLIWCE		2:02:02
12	MARIAN KOŁODZIEJ	CHORZÓW		2:10:16
13	ADAM JARZĘBOWICZ	KATOWICE		2:14:50
14	TADEUSZ LITWA	KATOWICE		02:22:25
15	MAREK SALBERT	KATOWICE	18995M	01:24:02
16	JAN UDOLF	KATOWICE		01:43:40
17	EDWARD TYKA	ŚWIĘTOCHŁOWICE		01:45:09
18	MARIAN NIESLER	BYTOM		01:51:18
19	AGNIESZKA PILAWA	RADZIONKÓW		01:52:10
20	MACIEJ POCHCIAŁ	BYTOM		01:52:10
21	ŁUKASZ AKSAMIT	KATOWICE		01:56:30
22	AGNIESZKA PILAWSKA	KATOWICE		01:59:59
23	MAREK KUBISTA	KATOWICE	13195M	00:59:25
24	JAN KOMANDER	SIEMIANOWICE		01:03:17
25	IRENEUSZ WAROT	CHORZÓW		01:04:13
26	JAROMIR ZARADNY	KATOWICE		01:05:19
27	ROMUALD MIKOŁAJCZYK	KATOWICE		01:10:16
28	KRZYSZTOF DRĄŻKOWSKI	KATOWICE		01:10:17
29	AGATA ŚLĘZAK	MIKOŁÓW		01:11:23
30	ANDRZEJ ŚLĘZAK	MIKOŁÓW		01:11:23
31	DAWID PŁATEK	KATOWICE		01:12:13
32	JUSTYNA KOLONKO	CHORZÓW		01:17:26
33	MIREK KOLONKO	CHORZÓW		01:17:27
34	EWA SZYLEWSKA	CHORZÓW		01:25:06
35	ANDRZEJ ŁOGIEWA	KATOWICE		01:40:12
36	PAWEŁ SZYMAŃSKI	KATOWICE	7395M	00:34:35
37	TERESA BALIKOWSKA	SIEMIANOWICE		00:36:19
38	MAREK JÓŹWIAK	KATOWICE		00:39:48
39	JUSTYNA ADAMUS	KATOWICE		00:40:25
40	EDWARD CICHOS	SIEMIANOWICE		00:41:10
41	LESZEK NAZIEMIEC	SIEMIANOWICE		00:43:27
42	ADAM KNOSALA	CHORZÓW		00:47:25
43	VIOLETTA NIESLER	BYTOM		01:12:34

Nothing International Classic Maraton 3/2009 (11)

2009-03-23T18:37:00.001+01:00

7 okrążeń - 42.195 m

1. Krzysztof Czupryna – 3:53:00

6 okrążeń – 36.395 m

2. Janusz Stępniak – 3:25:30

5 okrążeń – 30.595 m

3. Jarosław Cholewa – 2:40:15
4. Zbigniew Milo – 2:46:04
5. Barbara Sobczak – 3:12:13

4 okrążenia – 24.795 m

6. Tomasz Kuliński – 2:09:00
7. Szymon Litwa – 2:14:03

3 okrążenia – 18.995 m

8. Krzysztof Gros – 1:29:05
9. Leszek Papała – 1:32:26
10. Krzysztof Woś – 1:32:42
11. Magdalena Janowska – 1:33:00
12. Miras Witas – 1:49:47

2 okrążenia – 13.195 m

13. Jan Stasiczek – 53:20
14. Katarzyna Szydy – 1:08:43
15. Marek Kubista – 1:08:43
16. Łukasz Aksamit – 1:15:16

1 okrążenie – 7.395 m

17. Franciszek Pendolski – 42:26
18. Damian Szpak – 45:15
19. Bartłomiej Kowalski – 45:15
20. Michał Witas – 46:00
21. Ewa Szylewska – 51:12
22. Justyna Kolonko – 52:26
23. Mirosław Kolonko – 52:26
24. Joanna Rakoczy – 58:16

Zimowa liga biegów górskich IMRA (Irish Mountain Running Association)

2009-03-08T14:33:00.005+01:00

Powoli kończy się zimowa liga biegów górskich IMRA (Irish Mountain Running Association). Z 5 biegów do tej pory miałem okazję ukończyc 3 i właśnie o nich będzie tu mowa.

Howth 18.01.09 – wywiedziony w pole

Pierwszy z serii i chyba najbardziej zimowy ze wszystkich (pomimo, że śnieg nie spadł tego dnia).
Już w trakcie rozgrzewki po trawiastej murawie boiska na którym mieliśmy zacząc zawody w środku moich butów chlupała woda, a na zewnątrz porobiły się płaskorzeźby błotne.
Tak na prawdę długo na przed startem wiedziałem, że nie będzie lekko. Pamiętałem sprzed 2 lat, że trasa jest wąska (bez wielu okazji do wyprzedzania) i poprzecinana płynącymi do zatoki strumykami. Pogoda tego dnia też nie rozpieszczała. Wiejący od morza sztormowy wilgotny wiatr mroził oddech i odbierał chęc do walki.
Na sygnał startera rozpoczęliśmy okrążenie boiska rozchlapując na siebie wzajemnie hektolitry wody. Po tej „kąpieli” trasa skręcała do pobliskiego lasku, gdzie na wyjeżdżonym przez szybszych biegaczy błotku można było zatańczyc kazaczoka (szczególnie jeśli akurat ktoś ubrał tego dnia stare buty ze startym bieżnikiem). Następnie zaczynał się pierwszy podbieg przed którym robił się korek. Prawie nikt pod tą stromiznę nie podbiegał, a wyprzedzanie groziło wpadnięciem w rosnące wszedzie kłujące krzaczki.
W końcu gdy dotarłem na szczyt miałem ochotę zbiec na dół, żeby się schowac. Wiatr był tak silny, że przesuwał ludzi na boki, a jak wiał z tyłu dosłownie wdmuchiwał cię pod górkę (w plecy wiał może przez 5 minut).
Po jakichś 5 kilometrach byłem bardzo wyziębiony i myślałem, że gorzej byc nie może.
Mogło... Grupa której się trzymałem pomyliła trasę i wywiodła mnie w pole (golfowe), którego według oficjalnej trasy nie mieliśmy odwiedzic.
Potem jeszcze niepewnie miotaliśmy się biegając to w góre, to w dół i szukając trasy. Na szczęście po krótkim czasie (który wtedy wydawał się wiecznością) dotarliśmy do grupy człapaków, która poruszała się w dobrym kierunku. Wtedy zaczynała się druga stromizna i znowu otwarta przestrzeń z szalejącym wiatrem, ale teraz było mi już wszystko jedno. Ze zdziwieniem patrzyłem na małe zadrapania pojawiające się na moich udach, ale prawie wcale nie czułem, że krzaki kaleczą mi nogi. Nawet wielkich kałuż nie było sensu już omijac i wbiegałem w nie z całym impetem. Potem jeszcze 2 małe wzgórza i porcja adrenaliny na zbiegu przeplatanym kontrolowanymi poślizgami.
Do boiska na którym była meta dobiegłem jako jeden z ostatnich, ale nie przejąłem się bardzo. Byłem szczęśliwy, że to już koniec... choc od razu postanowiłem sobie, że następny bieg pójdzie mi lepiej.

Ticknock 1.02.09 – górki znane i lubiane

Ticknock to nazwa lasku leżącego pod Three Rock Mountain, czyli górze z antenami, którą widac z wielu miejsc w Dublinie.
Góra leży jakieś 10km od mojego domu więc są to tereny, które znam w miarę dobrze.
Po doświadczeniach z Howth przygotowałem się lepiej sprzętowo (wystarczyło dołożyc dodatkową warstwę ubrań, żeby było komfortowo).
Wystartowaliśmy od szlabanu przy pierwszym parkingu, następnie kawałek asfaltem, a potem glinianym szlakiem w góre i po ścieżkach dookoła góry 3 Rocks - to podbiegając, to zbiegając. Zacząłem dośc daleko z tyłu żeby rozgrzac się na pierwszych kilometrach. W pewnym momencie przyłączyłem się do Eoina i biegliśmy razem aż do ostatniego podbiegu na sam szczyt. Tam zacząłem uciekac przez wpół zmarznięte kałuże, skoncentrowany na wijącym się jak dziki wąż szlaku. W pewnym momencie zorientowałem się, że już nie uciekam, a gonię.
Spadałem ze stromego zbocza jak lawina, uważając jedynie, żeby nie poślizgnąc się w starych, zużytych butach. Po jakichś 3-4km szybkiego zbiegu dotarłem do mety. Następnego dnia w Dublinie spadł śnieg, a parę dni później kupiłem sobie nowe, pięknie uśmiechnięte solidnym bieżnikiem buty trialowe:)

Trooperstown Hill 28.02 – testing, testing...1, 2, 3km

Mud Claws czyli Błotne pazury wyglądają tak. O firmie INV8 produkującej ten model dowiedziałem się przypadkiem, a że miała dośc zachęcającą stronkę, buty kupiłem bez dłużego zastanawiania się (najbardziej chyba przekonał mnie solidny bieżnik). Zrobiłem w nich tylko 1 trening i właśnie na Trooperstown Hill miała się odbyc próba generalna.
Na zawody wyjechaliśmy dośc wcześnie, bo żaden z nas nie był do końca pewny gdzie tej góry szukac. Wiedzieliśmy, że znajduje się w Górach Wicklow w okolicach Glendalough.
Na szczęście po jakiejś godzinie jazdy dotarliśmy bez problemu na miejsce w którym organizatorzy rozkładali stoliczek/ biuro zawodów (dokładnie jak na NICu :)). Chwilę później przyjechał drugi samochód ze znajomymi z klubu więc w sumie było nas siedmiu.
Po jakimś czasie ustawiliśmy się na miejscu startu, na leśnej ścieżce biegnącej w górę. Została nam objaśniona trasa – 10,5km/ do pokonania 2 większe podbiegi/ 1 pętla wracająca w to samo miejsce z którego startowaliśmy.
Jeszcze tylko pożyczyliśmy sobie „Good luck” i po krótkim odliczaniu rozpoczęliśmy bieg.
Pierwszy fragment, który lekkim podbiegiem ciągnął się przez jakieś 3 kilometry, zacząłem tradycyjnie trochę z tyłu, żeby się rozgrzac i złapac swój rytm. Dopiero gdy zrobiło się troszkę bardziej płasko dogoniłem kilku współtowarzyszy, ale nie rozpędzałem się jeszcze za bardzo, bo wiedziałem, że 2 górki są jeszcze przede mną. Gdy pierwsze trawiaste wzgórze wyłoniło się zza zakrętu, w dali widac było na nim sznureczek szybszych biegaczy w oddali wdrapujących się na szczyt. Wydawało się stromo, lecz nowe butki wgryzały się w błotnistą ścieżkę dając świetną przyczepnośc. Po dotarciu na górę zaczynał się pierwszy dłuższy zbieg, na którym musiałem już przyspieszyc. Wcześniej jeden ze znajomych (James), z którym zwykle wygrywałem wyprzedził mnie i biegł jakieś 300 metrów przede mną.
Czasem w biegaczu budzi się ambicja i właśnie wtedy obudziła się ona we mnie. Chciałem spróbowac go dogonic, zbiegałem więc dośc szybko, lecz pamiętałem też o drugim wzgórzu, na które nie musiałem długo czekac. Po następnym zakręcie pokazało się i ono. Bardziej strome na dole i wypłaszczone na szczycie tak, że nie było wiadomo, czy właściwy wierzchołek nie chowa się jeszcze dalej. Choc na pierwszym zbiegu i potem podbiegu wydawało się, że nie zbliżyłem się do Jamesa ani o metr, nie poddawałem się. Wtedy walczyłem już bardziej ze sobą, żeby nie zacząc chodzic pod górę... i tak dobiegłem do wypłaszczenia po którym zaczynał się ostatni zbieg z góry do drogi szurtowej.
Z początku rozpoczynał się łagodnie, potem robił się coraz bardziej stromy, a kończył się zabójczą kamienno błotnistą ścieżką na której musiałem momentami hamowac, bo bałem się, że jak źle stanę to się połamię. Na szczęście do drogi dobiegłem bezkontuzyjnie i skoncentrowałem się na znikających za zakrętem biegaczach. Znowu goniłem, choc tym razem nie był to żaden ze znajomych, minąłem rywala i nie zwalniałem tempa. Wyciskanie z moich nóg maksimalnej prędkości sprawiało mi dziwną przyjemnośc. Opłaciło się, jeszcze przed metą w lesie dogoniłem i przegoniłem kilku biegaczy, w tym Jamesa i wpadłem na metę po niecałych 51 minutach.
Potem jeszcze pojechaliśmy do pobliskiego pubu na herbatę, żeby się rozgrzac, pogadac i zobaczyc rozdanie nagród, po czym wracaliśmy do (tym razem słonecznego) Dublina.
A co do testu butów – wypadł on pozytywnie, pod względem przyczepności i komfortu biegu, choc nowe buty mnie trochę obtarły, ale tak to jest z nowymi butami:)

Sportu a Studené Vodě Zdar!!!

2009-02-27T13:30:00.005+01:00

3 lata temu Leszek opowiedział mi mało prawdopodobną historię o zawodach pływackich, które urządzają sobie Czesi i Słowacy. Nie było by nic w tym dziwnego gdyby nie fakt, że zawody te odbywają się porą zimową na otwartych akwenach najczęściej rzekach. W pierwszej chwili wziąłem to za niezły żart, ale nie dawało mi to spokoju. Musiałem to sprawdzić.

Dzisiaj 21.02.2009 stojąc na brzegu rzeki Morawa w Ołomuńcu zadaję sobie pytanie "Po co Ci to było?" Do startu pozostały tylko minuty. Pierwszymi,którzy wystartowali byli zawodnicy pokonujący dystans 100m. Następna grupa w której ja się znalazłem miała zmierzyć się z dystansem 250m. Byłem już rozgrzany i skupiony na wykonaniu tego absurdalnego jakby się mogło zdawać zadania. Ale czy wystarczy mi sił na dopłynięcie do mety w wodzie o temperaturze blisko 0°C. Zobaczymy.

Do startu zostało jeszcze 30 sekund o czym informuje sędzia. 10...3, 2, 1 i start. Przede mną i innymi zawodnikami do pokonania 250m. Po wejściu do wody organizm dostaje takiego kopa, że nie wie co się z nim dzieje i nie jest w stanie przekazać ogromnej ilości informacji do mózgu. Trzeba ogromnego wysiłku i dużo energii aby przebyć kolejne metry. Mimo, że zawody odbywają się w rzece to jej prąd jest mało wyczuwalny. Mięśnie robią się coraz oporniejsze i twardsze a ruchy są coraz bardziej utrudnione. Dodatkowo oddech jest przyspieszony co nie wpływa pozytywnie na komfort płynięcia. Mam za sobą 150 m a do mety wciąż 100m. Jest ciężko. Moje ruchy są spowolnione i czuję jak całe ciało pulsuje i nabrzmiewa. Z góry słyszę bardzo pomocny doping Leszka: jeszcze, jeszcze...50m dosięgają mnie chwile zwątpienia...przecież w ogóle nie płynę, stoję w miejscu. Ale jest to tylko subiektywne odczucie bo meta jest jednak coraz bliżej. Na końcu asekurował wyjście z wody płetwonurek, którego uścisk dłoni był jak zbawienie. Z wody wyskoczyłem jak oparzony i lekko oszołomiony. W pierwszej chwili chciałem założyć buty, ale jak się zorientowałem, że moje obrzmiałe stopy się do nich nie zmieszczą pobiegłem co sił na boso do hotelu. W środku Leszek natarł mi zmarznięte plecy i bolący kark. Powoli dochodziłem do siebie chociaż bardzo źle się czułem i nie było mi do śmiechu. Dostałem silnych dreszczy i nie potrafiłem utrzymać garnuszka herbaty w dłoni. Postanowiłem trochę pobiegać wzdłuż rzeki aby się rozgrzać ale zrobiło mi się niedobrze widząc kolejnych zawodników, którzy kilka chwil wcześniej wystartowali na dystansach 500 i 750m. Wróciłem do hotelu na przepyszny morawski obiad. Nie wierzyłem własnym oczom widząc zawodników, którzy wyszli dopiero co z wody, ubranych jedynie w stroje pływackie spacerujących po śniegu.
Podsumowując były to moje jedne o ile nie najtrudniejsze zawody w jakich startowałem. W wodzie byłem 4 min i 36 s. i na chwilę obecną nie chcę tego powtarzać.

Nothing International Classic Maraton NIC 2/2009 (10) WYNIKI

2009-02-22T20:58:00.000+01:00

7 okrążeń - 42.195 m

1. Tomasz Kuliński – 3:29:20
2. Sebastian Kozioł – 4:08:41 – I maraton w życiu !
3. Franciszek Pendolski – 4:14:40

6 okrążeń – 36.395 m

4. Janusz Stępniak – 3:56:08

5 okrążeń – 30.595 m

5. Agnieszka Kobierska – 2:39:11 – odkrycie NIC-a
6. Adam Jarzębowicz – 2:51:19
7. Andrzej Jurek – 3:15:48

4 okrążenia – 24.795 m

8. Krzysztof Gros – 1:57:06
9. Krzysztof Woś – 2:07:40
10. Justyna Adamus - 2:08:25
11. Miras Witas – 2:08:25
12. Zbigniew Milo – 2:15:00
13. Łukasz Aksamit – 2:19:40
14. Grzegorz Szypuła – 2:21:00
15. Agnieszka Pilawska – 2:42:40

3 okrążenia – 18.995 m

16. Szymon Litwa – 1:32:021:39
17. Edward Tyka – 1:44.35
18. Andrzej Bytom – 1:50:41

2 okrążenia – 13.195 m

19. Marek Kubista – 1:03:17
20. Marek Salbert – 1:13:17
21. Tadeusz Litwa – 1:04:02
22. Krzysztof Stankiewicz – 1:07:58
23. Mirosław Kolonko – 1:11:07

1 okrążenie – 7.395 m

24. Jan Stasiczek – 0:28:54
25. Michał Witas – 0:39:06
26. Aleksy Szablicki – 0:41:23
27. Bożena Szablicka – 0:43:45
28. Janina Tokarska – 0:47:11

NIC Maraton - Tabelki wszechczasów uaktualnione 22/02/2009

2009-02-22T20:15:00.000+01:00

Tabela wg. Najlepszych czasów w maratonach NIC (po10)

Lp	Imię i nazwisko	Czas	Edycja NIC
1	Jerzy Wyka	02:58:26	III
2	Adam Jagieła	02:59:29	II
3	Jerzy Połeć	03:01:34	II
4	Jerzy Połeć	03:04:50	I
5	Jerzy Wyka	03:06:35	II
6	Henryk Kocyba	03:07:13	IV
7	Krzysztof Szor	03:09:00	III
8	Adam Jagieła	03:11:59	I
9	Adam Jagieła	03:12:15	IV
10	Ireneusz Czapiga	03:17:00	I
11	Ireneusz Czapiga	03:17:22	VI
12	Ignacy Oziębała	03:17:38	IV
13	Krzysztof Szor	03:17:55	I
14	Marek Szeszko	03:17:55	I
15	Jerzy Wyka	03:20:39	VIII
16	Jerzy Wyka	03:22:43	IV
17	Jerzy Wyka	03:24:35	VI
18	Tadeusz Biskup	03:28:50	I
19	Tomasz Kuliński	03:29:20	X
20	Roman Asayevich	03:29:35	III
21	Krzysztof Szor	03:29:58	II
22	Stanisław Giemza	03:31:54	VIII
23	Mariusz Ciesiński	03:33:21	VIII
24	Artur Błaszczyk	03:36:30	III
25	Tadeusz Biskup	03:37:50	II
26	Zbigniew Marszałkowski	03:38:54	II
27	Norbert Opalla	03:41:30	I
28	Mariusz Ciesiński	03:41:38	IV
29	Tadeusz Pająk	03:43:50	I
30	Mariusz Ciesiński	03:44:55	VI
31	Edward Dudek	03:45:48	VI
32	Artur Błaszczyk	03:46:00	II
33	Tomasz Kuliński	03:47:27	IX
34	Leszek Naziemiec	03:48:10	III
35	Sebastian Kądziołka	03:49:30	I
36	Leszek Naziemiec	03:53:42	I
37	Marek Betleja	03:54:00	III
38	Miras Witas	03:55:30	I
39	Tomasz Kuliński	03:55:30	I
40	Jakub Spławski	03:55:43	II
41	Tadeusz Guzek	03:55:52	II
42	Piotr Horała	03:56:00	VIII
43	Jakub Kumoch	03:56:10	VIII
44	Tadeusz Litwa	03:56:56	III
45	Krzysztof Czupryna	03:57:25	II
46	Łukasz Aksamit	03:57:49	VI
47	Krzysztof Czupryna	03:58:17	IV
48	Łukasz Aksamit	03:58:20	I
49	Adam Sułek	04:03:18	IV
50	Mariusz Ciesiński	04:05:43	III
51	Laszlo Pelle	04:07:28	IX
52	Damian Szpak	04:08:01	IV
53	Grzegorz Sztulpa	04:08:01	IV
54	Jan Komander	04:08:25	I
55	Sebastian Kozioł	04:08:41	X
56	Leszek Naziemiec	04:09:48	VI
57	Jan Udolf	04:10:00	III
58	Andrzej Sułek	04:11:12	IV
59	Stanisław Gemza	04:14:28	VI
60	Franciszek Pendolski	04:14:40	X
61	Marek Betleja	04:15:00	IV
62	Franciszek Pendolski	04:15:02	IV
63	Marek Ciszyński	04:15:05	IV
64	Daria Naziemiec	04:15:43	III
65	Janusz Stępniak	04:16:06	II
66	Leszek Naziemiec	04:17:26	IV
67	Andrzej Bambynek	04:19:07	VI
68	Daria Naziemiec	04:19:25	VIII
69	Damian Szpak	04:19:26	VIII
70	Zdzisław Hauszyld	04:19:44	I
71	Marian Kaźmierkiewicz	04:21:30	I
72	Tadeusz Litwa	04:21:39	IV
73	Jan Ficoń	04:22:52	VI
74	Franciszek Pendolski	04:23:20	III
75	Leszek Naziemiec	04:23:31	IX
76	Mariusz Ciesiński	04:23:50	II
77	Jarosław Noszczyk	04:25:39	VI
78	Bogumiła Sztulpa	04:25:43	IV
79	Daria Naziemiec	04:28:00	II
80	Czesław Wizner	04:28:01	II
81	Franciszek Pendolski	04:28:30	II
82	Franciszek Pendolski	04:28:48	IX
83	Jan Udolf	04:30:20	II
84	Andrzej Ślęzak	04:30:30	II
85	Czesław Wizner	04:34:00	I
86	Grzegorz Witek	04:34:20	I
87	Artur Chrobak	04:34:21	I
88	Aleksy Szablicki	04:36:55	I
89	Andrzej Łogiewa	04:37:55	IV
90	Daria Naziemiec	04:37:55	VI
91	Andrzej Łogiewa	04:38:36	II
92	Daria Naziemiec	04:40:05	IV
93	.Aleksy Szablicki	04:40:26	II
94	Daria Naziemiec	04:43:11	I
95	Karolina Wilczyńska	04:43:12	I
96	Franciszek Pendolski	04:44:35	VIII
97	Aleksy Szablicki	04:44:40	VI
98	Franciszek Pendolski	04:45:49	VI
99	Andrzej Lampa	04:51:35	IV
100	Jan Udolf	04:56:40	I
101	Marian Niesler	04:58:30	IV
102	Edward Moskal	05:02:24	VI
103	Karolina Wilczyńska	05:02:53	IV
104	Czesław Wizner	05:12:05	IV
105	Leszek Naziemiec	05:14:36	II
106	Czesław Wizner	05:17:50	VI
107	Marek Malisz	05:21:38	VI
108	Jerzy Bednarz	05:32:06	III
109	Dariusz Bonarski	05:34:05	V górska
110	Jerzy Bednarz	05:35:36	II
111	Jerzy Wyka	05:36:10	VII górska
112	Patrycja Lampart	05:36:48	IV
113	Stanisław Giemza	05:48:02	VII górska
114	Jakub Spławski	05:48:24	VII górska
115	Krzysztof Szor	05:55:08	V górska
116	Jerzy Wyka	05:55:08	V górska
117	Maciej Moskwa	06:11:41	VII górska
118	Piotr Lampart	06:12:16	IV
119	Agnieszka Mizera	06:18:54	VII górska
120	Marek Betleja	06:22:23	V górska
121	Barbara Gil	06:26:40	VI
122	Szymon Litwa	06:31:42	VII górska
123	Kordian Andres	06:32:00	III
124	Leszek Naziemiec	06:39:22	V górska
125	Artur Kubica	06:58:49	V górska
126	Jakub Kumoch	07:21:26	V górska
127	Andrzej Kaczmarek	07:25:13	VII górska
128	László Pelle	07:25:14	VII górska
129	Daria Naziemiec	07:33:12	VII górska
130	Mariusz Ciesiński	07:33:12	VII górska
131	Krzysztof Kruk	07:38:36	VII górska
132	Jacek Rudy	07:40:49	V górska
133	Agnieszka Mizera	07:40:49	V górska
134	Artur Kubica	08:10:04	VII górska
135	Ewa Lampa	08:10:04	VII górska
136	Tomasz Pecka	08:21:10	VII górska
137	Przemysław Przybyła	10:56:17	V górska
138	Ewa Lampa	10:56:17	V górska

Tabela wg. Ilości startów i najlepszych czasów (po10)

Miejsce	Imię i nazwisko	Najlepszy czas	Ilość startów w NIC
1	Jerzy Wyka	02:58:26	7
2	Leszek Naziemiec	03:48:10	7
3	Franciszek Pendolski	04:14:40	7
4	Daria Naziemiec	04:15:43	7
5	Mariusz Ciesiński	03:33:21	6
6	Krzysztof Szor	03:09:00	4
7	Czesław Wizner	04:28:01	4
8	Adam Jagieła	02:59:29	3
9	Tomasz Kuliński	03:29:20	3
10	Marek Betleja	03:54:00	3
11	Jan Udolf	04:10:00	3
12	Aleksy Szablicki	04:36:55	3
13	Jerzy Połeć	03:01:34	2
14	Ireneusz Czapiga	03:17:00	2
15	Tadeusz Biskup	03:28:50	2
16	Stanisław Giemza	03:31:54	2
17	Artur Błaszczyk	03:36:30	2
18	Jakub Spławski	03:55:43	2
19	Jakub Kumoch	03:56:10	2
20	Tadeusz Litwa	03:56:56	2
21	Krzysztof Czupryna	03:57:25	2
22	Łukasz Aksamit	03:57:49	2
23	László Pelle	04:07:28	2
24	Damian Szpak	04:08:01	2
25	Andrzej Łogiewa	04:37:55	2
26	Karolina Wilczyńska	04:43:12	2
27	Jerzy Bednarz	05:32:06	2
28	Agnieszka Mizera	06:18:54	2
29	Artur Kubica	06:58:49	2
30	Ewa Lampa	08:10:04	2
31	Henryk Kocyba	03:07:13	1
32	Ignacy Oziębała	03:17:38	1
33	Marek Szeszko	03:17:55	1
34	Roman Asayevich	03:29:35	1
35	Zbigniew Marszałkowski	03:38:54	1
36	Norbert Opalla	03:41:30	1
37	Tadeusz Pająk	03:43:50	1
38	Edward Dudek	03:45:48	1
39	Sebastian Kądziołka	03:49:30	1
40	Miras Witas	03:55:30	1
41	Tadeusz Guzek	03:55:52	1
42	Piotr Horała	03:56:00	1
43	Adam Sułek	04:03:18	1
44	Grzegorz Sztulpa	04:08:01	1
45	Jan Komander	04:08:25	1
46	Sebastian Kozioł	04:08:41	1
47	Andrzej Sułek	04:11:12	1
48	Stanisław Gemza	04:14:28	1
49	Marek Ciszyński	04:15:05	1
50	Janusz Stępniak	04:16:06	1
51	Andrzej Bambynek	04:19:07	1
52	Zdzisław Hauszyld	04:19:44	1
53	Marian Kaźmierkiewicz	04:21:30	1
54	Jan Ficoń	04:22:52	1
55	Jarosław Noszczyk	04:25:39	1
56	Bogumiła Sztulpa	04:25:43	1
57	Andrzej Ślęzak	04:30:30	1
58	Grzegorz Witek	04:34:20	1
59	Artur Chrobak	04:34:21	1
60	Andrzej Lampa	04:51:35	1
61	Marian Niesler	04:58:30	1
62	Edward Moskal	05:02:24	1
63	Marek Malisz	05:21:38	1
64	Dariusz Bonarski	05:34:05	1
65	Patrycja Lampart	05:36:48	1
66	Maciej Moskwa	06:11:41	1
67	Piotr Lampart	06:12:16	1
68	Barbara Gil	06:26:40	1
69	Szymon Litwa	06:31:42	1
70	Kordian Andres	06:32:00	1
71	Andrzej Kaczmarek	07:25:13	1
72	Krzysztof Kruk	07:38:36	1
73	Jacek Rudy	07:40:49	1
74	Tomasz Pecka	08:21:10	1
75	Przemysław Przybyła	10:56:17	1

Ofiary lodowej gorączki

2009-02-16T22:06:00.023+01:00

Z czym kojarzy Ci się mroźna zima? - Przeziębienie, katar, ciepłe ubrania, kaszel, zimno itd...Ale czy tylko z tym. Mnie kojarzy się również z przyjemnymi kąpielami w przeręblu. Ktoś pomyśli brrrr. Na początku może trochę odstraszę ale jest trudno dla pocieszenia dodam, że wszystko tkwi w głowie. Ciężko jest dopuścić do siebie myśl wejścia do lodowatej wody. Kto z nas nie pamięta trudności wykąpania się pod prysznicem z zimną wodą lub problemy jakie nastręcza latem wejście do jeziora. W zimie działa to trochę inaczej a po wyjściu doznaje się bardzo przyjemnego uczucia wewnętrznego ciepła. Czuć jak krew dociera do wszystkich zakamarków Twojego ciała. Spróbuj a sam/a się o tym przekonasz. Poniżej obrazki "zadowolonych ofiar lodowej gorączki".
Uwaga: zdjęcia nie są żadnym fotomontażem. Ci ludzie są na prawdę uśmiechnięci ;-)

NIC 2/2009 (nr 10) 19.02.2009 r. (czwartek)

2009-02-08T21:50:00.003+01:00

WIĘCEJ SZCZEGÓŁÓW TU

Nothing International Classic Maraton NIC 1/2009 (9) - WYNIKI

2009-02-02T19:30:00.002+01:00

7 okrążeń - 42.195 m

1. Tomasz Kuliński – 3:47:27
2. Laszlo Pelle – 4:07:28
3. Leszek Naziemiec – 4:23:31
4. Franciszek Pendolski – 4:28:48

5 okrążeń – 30.595 m

5. Łukasz Bluza – 2:38:56
6. Jan Udolf – 3:15:52

4 okrążenia – 24.795 m

7. Adam Jarzębowicz - 2:00:51
8. Miras Witas – 2:10:50
9. Sławomir Krajeński – 2:10:58
10. Justyna Adamus - 2:26:09
11. Agnieszka Pilawska – 2:47:00

3 okrążenia – 18.995 m

12. Krzysztof Woś – 1:31:39
13. Leszek Papała – 1:33:12
14. Patryk Gruszka – 1:38:33
15. Mirosław Kolonko – 1:39:02
16. Szymon Litwa – 1:42:07
17. Edward Tyka – 1:45:01

2 okrążenia – 13.195 m

18. Jan Staniczek – 0:55:44
19. Łukasz Aksamit – 1:01:51
20. Bartłomiej Musiał – 1:11:41
21. Marcin Czech – 1:13:54
22. Tomasz Ruszkowski – 1:21:19
23. Michał Witas – 1:25:43

1 okrążenie – 7.395 m

24. Andrzej Bytom – 0:35:25
25. Bożena Szablicka – 0:43:26

NIC 1/2009 29.01.2009 r (czwartek)

2009-01-23T19:39:00.004+01:00

PO PONAD ROKU PRZERWY WRACA DO PARKU WPKiW...

NIC - REAKTYWACJA

:-)

III Śląski Maraton "Noworoczny Cyborg" wyniki

2009-01-11T14:19:00.001+01:00

MARATON

02:54:15 Jagieła Adam
02:55:44 Westenholz Piotr
03:05:42 Czapliga Irek
03:26:17 Nowak Andrzej
03:29:53 Antolak Edward
03:37:07 Krzon Ireneusz
03:39:42 Wójtowicz Marcin
03:39:42 Mielcarek Leszek
03:45:10 Kornaga Andrzej
03:45:47 Kolonko Piotr
03:47:52 Kuliński Tomasz
03:52:17 Górny Marek
03:57:09 Dzieliński Stanisław
03:59:12 Boroja Drago
03:59:40 Jarzębowicz Paweł
03:59:59 Naziemiec Leszek
04:00:10 Horała Piotr
04:10:45 Gracjasz Jan
04:15:10 Borowicz Łukasz
04:16:04 Wroński Mateusz
04:25:35 Łogiewa Andrzej
04:25:36 Pendolski Franciszek
04:29:10 Litwa Szymon
04:29:10 Betleja Marek
04:33:40 Kolonko Mirosław
04:33:40 Nowaczyk Arkadiusz
05:14:10 Kucharska Gabriela

5 PĘTLI

02:38:26 Salbert Marek
02:42:30 Noga Andrzej

4 PĘTLE

01:49:03 Stwora Rafał
01:56:03 Larysz Dawid
02:06:44 Jarema Grzegorz
02:09:00 Jarzębowicz Adam
02:10:47 Liebig Damian
02:12:17 Czech Bartłomiej
02:13:00 Jura Jarosław
02:14:42 Hartowicz Mirosław
02:16:35 Pietrzak Janusz
02:21:15 Kandziora Andrzej
02:22:50 Tur Robert
02:24:37 Litwa Tadeusz
02:25:20 Musiał Bartłomiej
02:31:07 Kolonko Justyna
02:52:41 Magner Alina

3 PĘTLE

01:25:13 Marzec Michał
01:26:43 Kubiak Rafał
01:28:30 Lebioda Adam
01:31:20 Basiaga Krzysztof
01:37:25 Tyka Edward
01:38:40 Chrobak Artur
01:45:21 Maciuk Bronisław
01:47:25 Aksamit Łukasz
01:57:50 Stęclik Tomasz
02:12:42 Nowok Jerzy

2 PĘTLE

00:53:00 Zapart Bartosz
01:04:23 Kubista Marek
01:06:20 Goj Jerzy
01:06:21 Udolf Jan
01:06:57 Stańczyk Krzysztof
01:13:53 Slęzak Andrzej
01:14:20 Jedliński Łukasz
01:22:14 Naleźniak Bernadeta

1 PĘTLA

00:28:58 Kania Michał
00:42:15 Szylewska Ewa
00:44:14 Zapart Marceli
00:50:39 Bąk Krystyna

Lanzarote Running Challenge 2008 – 23-26 listopad - relacja Kuby

2008-12-21T16:10:00.003+01:00

Wieczorem, po przesiadce w Puerto del Carmen z samolotu do autobusu,jechaliśmy wśród pustyni, mijając majestatyczne wulkany i wioski białych domków. Naszym celem był ośrodek sportowy La Santa, który pośród innych imprez sportowych organizuje corocznie serię biegów pod nazwą Lanzarote International Running Challenge. Zawody składają się z 4 biegów o różnej specyfice ,w 4 dni z rzędu. Serię rozpoczyna klasyczny bieg na 10km, następny jest Ridge Run – bieg anglosaski na dystansie 13km, kolejny jest 5 kilometrowy bieg po plaży, a całość kończy się półmaratonem.

Dzień 1 – 10km

Rano, przez małe okienko w łazience, dopiero zobaczyłem jak pustynną wyspą jest Lanzarote. Gdy wychodziliśmy, aby zarejestrować się do zawodów, poranny chłód powoli zmieniał się w upał i gdy w końcu stanęliśmy na linii startu, słońce zaczęło grzać niemiłosiernie.

Rozpoczęliśmy od okrążenia stadionu na tartanowej bieżni ,a potem wybiegliśmy z ośrodka na opustoszałe asfaltowe drogi. W oddali wznosiły się wulkany, wokoło kamienna pustynia ,przede mną uciekający, za mną goniący. Do pokonania mieliśmy 3 okrążenia, więc w jednym miejscu ustawili się nasi kibice – fotografowie, którzy zachęcali do walki. Na trzecim okrążeniu było już bardzo ciężko. Chyba brak przyzwyczajenia do takiej temperatury odegrał kluczową rolę. Udało mi się dogonić kilku biegaczy z klubu i na metę wpadliśmy razem z Lucy …i prawie od razu zacząłem uciekać do cienia. Gdy moja temperatura trochę opadła wróciłem na linię mety po międzyczasy z dwóch połówek biegu i po napoje.

Zgodnie z planem pobiegłem poniżej 40 minut. Wszyscy sobie wzajemnie gratulowali pierwszych wyników i dziwili się panującym temperaturom. Niedługo potem, dla większego orzeźwienia, przenieśliśmy się do basenu z zimną wodą. Po poludniu zagraliśmy zespołowo w mini golfa, potem jeszcze zajęcia ze strechingu i relaksacji, chwila pływania w podgrzewanym basenie 50m, a wieczorem zabawiliśmy w wiosce La Santa na pożywnej kolacji, żeby mieć energię przed kolejnymi zawodami.

Dzień 2 – 13km na wulkan i z powrotem

Zaczęliśmy dzień tam, gdzie poprzednio, tzn. na tartanowej bieżni, czekając na wystrzał startera. Około 2km po wybiegnięciu z ośrodka trasa pokrywała się z biegiem na 10km, lecz potem skręcaliśmy z asfaltu na szuter i po paru minutach droga wiodła pod górkę. Niby nic stromego, a jednak około 7km górki dawało się we znaki. Strategicznie nie ścigałem się w pierwszej połowie dystansu zostawiając większość sił na zbieg. Myślałem, widząc szczyt wulkanu, że dane mi będzie wbiec na samą górę. Niestety, po krótkim odcinku na kamiennej grani, trasa skręcała stromo w dół na pustynię. Trochę zawiedziony tym „nie zaliczonym” szczytem zacząłem gonić. Dogoniłem Willa i większość drogi powrotnej do ośrodka biegliśmy już razem, zmieniając się na „czole” w walce z silnym wiatrem od oceanu. Na asfalcie, wiedząc, że do mety niedaleko, zacząłem uciekać mojemu towarzyszowi i na mecie zameldowałem się parę sekund wcześniej, ale praca zespołowa dała nam możliwość wykręcenia pod wiatr lepszych czasów. Czas poniżej 53 minut był o wiele lepszy niż planowałem.

W ośrodku La Santa nie można się nudzić, więc żeby odciążyć nogi wynajęliśmy kajaki, żeby popływać po lagunie (wygłupy skończyły się przewróceniem jednego naszego kajakarza – utonięć na szczeście nie stwierdzono).

Dzień 3 – 5km na plaży w Puerto del Carmen

Dla odmiany dzień nie zaczął się na tartanie, lecz na parkingu przed ośrodkiem. Duża grupa biegaczy i kibiców wpakowała się w kilka autokarów, które zawiozły nas na plażę w Puerto del Carmen.

Szybko zrobiło się ciepło, więc rozgrzewka na plaży nie miała większego sensu (tylko w butach zbierał się piach, a nogi rozjeżdżały się w sypkim piasku). Na szczęście do rozpoczęcia zawodów nie mieliśmy zbyt dużo czasu, więc tylko nawodniłem się profilaktycznie, odstałem swoje w ogonku do toalet i stanąłem wraz z innymi na linii startu.

W końcu zaczęliśmy bieg, który większość uczestników poprzednich edycji uważało za najtrudniejszy w całej serii pomimo najkrótszego dystansu. Z 2 pętli pierwszą przebiegłem kontrolnie, żeby dowiedzieć się lepiej, gdzie są połacie twardszego piasku, na którym można będzie trochę się rozpędzić, a drugą miałem już biec do upadłego. Odczyt z chipa na mecie pokazał jednak, że mój „max” był gorszy od pierwszego kółka (1 pętla - 4:37min/km, 2 pętla – 4:43min/km).

Cały bieg potrwał bardzo krótko i od razu tradycyjnie już poszliśmy się schłodzić w wodzie.

Zamiast basenu, tym razem mieliśmy do dyspozycji plażę i ocean. Pobujaliśmy się więc trochę na falach, potem zjedliśmy obiadek w knajpie i złapaliśmy autokar do ośrodka. Trochę zmęczeni po powrocie do ośrodka, w jakieś 5 osób udaliśmy się do lokalnego spa odnowić się biologicznie. Bicze wodne, łaźnia parowa, jacuzzi, baseny z gorącą i lodowatą wodą ulżyły zbolałym mięśniom.

Późnym popołudniem znalazłem też 2 osoby do ogrania w ping ponga:) , a następnie znowu zrobiliśmy sobie wieczorną wycieczkę do wioski, do restauracyjki serwującej głównie dania z ryb i owoców morza.

Dzień 4 – półmaraton pod wiatr i zakończenie zawodów

Znowu autokary, tym razem do wioski Tinajo. Pogoda przywitała nas mżawką. Pył z pustyni skleił się w błoto, a na drogach porobiły się kauże. Tego dnia mieliśmy do ukończenia bieg uliczny na dystansie 21km, czyli po prostu półmaraton. Zaczęliśmy od obiegnięcia wulkanu, po dość pofałdowanej trasie, ale po jakichś 7km droga była na przemian płaska lub w dół i można by wykręcić świetną życiówkę... gdyby nie ostry wiatr wiejący z naprzeciwka. Zaczęliśmy tym razem z Willem, bo stwierdziliśmy po 3 biegach, że jakoś jesteśmy w podobnej formie, a że Will zbyt szybko biegł na początku, dlatego udawało mi się zawsze przegonić go na ostatnich kilometrach.

Tym razem miało być inaczej – miałem być hamulcowym na początku, a poganiaczem na końcu.

Muszę przyznać, że początek może nie był bardzo szybki, ale po poprzednich dniach jednak czułem zmęczenie. Z drugiej strony nie chciałem odpuścić ostatniego, decydującego biegu, więc próbowałem zachować optymalną prędkość. Niedługo przed pełnym obiegnięciem wulkanu zaczął się dość długi i stromy podbieg na którym zacząłem „puchnąć”. Na szczęście, zobaczyliśmy z Willem przed nami czerwoną koszulkę Mary, która wyraźnie zwolniła, więc skorzystaliśmy z okazji żeby ją dogonić i zaprosić do naszego dwuosobowego teamu (z zaproszenia jednak nie skorzystała więc po wymianie pozdrowień kontunuowaliśmy we dwójkę). Po podbiegu i wyrównaniu oddechu zaczęliśmy morderczy zbieg, co jakiś czas wymieniając się miejscami „wiartołamacz”/ „pasażer”. Końcowy odcinek półmaratonu przebiegał tą samą trasą co Ridge Run, więc gdy skręciliśmy na znajomy odcinek asfaltu przy ośrodku, dostałem wiatru w żagle (może dlatego, że już nie wiało z naprzeciwka, a tylko z boku) i próbowałem przyspieszyć. Will trzymał się za mną i na mecie zameldowaliśmy się razem po jakichś 88 minutach.

Wszyscy zadowoleni zebraliśmy się znów przy basenie, żeby wymoczyć nogi, a potem wybraliśmy się na zajęcia z jogi. Przy zachodzącym słońcu i szumie oceanu wykonywaliśmy polecenia instruktora.

Potem jeszcze nasza klubowa trenerka zrobiła nam niespodziankę i całą grupę zapisała na lekcję tańca towarzyskiego. Choć niektórzy się wykręcili, to jednak zabawa była naprawdę niezła i była wprawką przed zbliżającym się wieczorem.

Wieczorem najpierw odbyła się uroczysta gala wręczenia nagród, a potem poszliśmy do dyskoteki na imprezę. Tańce, hulanki, wygłupy i opijanie sukcesów trwało do utraty pary w nogach, więc nad ranem, gdy parkiet opustoszał, jako jeden z niedobitków udałem się na zasłużony spoczynek.

Następnego dnia, po wycieczce rowerowej, wsiadłem w taksówkę na lotnisko, aby opuścić ten przyjazny zakątek i wrócić na inną wyspę - do kraju zielonej trawy, mżawki i czarnego piwa z tukanem.

III Śląski Maraton Noworoczny Cyborg 01.01.2009

2008-12-15T18:59:00.003+01:00

1. Start: godz. 12.00 (w samo południe) w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie przy restauracji „Wioska Rybacka”
2. Trasa - 7 pętli po trasie ZIMNAR-a, 100 % asfalt (właściwie wielu dobrze znana). Ponieważ na każdym okrążeniu bylibyśmy stratni 148 metrów (łącznie 1035m) start przesuwamy na skrzyżowanie dróg za stawem
3. Opłata startowa – 2 zł (możliwość przebrania się i ogrzania w restauracji "Wioska Rybacka", stąd opłata)
4. Limit czasu - organizator poczeka na ostatniego
5. Przewidziany jeden punkt żywnościowy koło "Wioski Rybackiej" będzie herbata i nawet kawa - reszta co kto chce i co przyniesie
6. Trasa jest oznaczona
7. Cel zawodów:
- przywitać godnie Nowy Rok
- sprawdzić jak się biega po całej nocy tańczenia
-przewietrzyć się
- spotkać się z miłymi ludźmi
-wyłonić Mistrzynię i Mistrza Parku WPKiW w maratonie
8. na mecie medale, 50 sztuk (więc walka powinna być tym bardziej zawzięta)
9. klasyfikacja:
generalna kobiet, mężczyzn, jak ktoś przebiegnie (przejdzie) mniej - też będzie sklasyfikowany (liczyć się będzie przebyta droga)
10. Jeżeli sędzia się nie znajdzie (ale raczej się znajdzie), sędzią zawodów zostanie zawodniczka lub zawodnik , który osiągnie metę pierwszy
11. W tym roku latarki niepotrzebne, naprawili latarnie i cała trasa jest oświetlona ale ciepłe gacie mogą się przydać
12. Dojazd z dworca kolejowego w Katowicach:
- przechodzimy po estakadzie i wsiadamy w tramwaj nr 11 (kierunek Chorzów), lub przechodzimy po estakadzie i idziemy w prawo do Rynku i tam wsiadamy w tramwaj nr 6 lub 41 (kierunek Chorzów), wysiadka ze wszystkich tramwaji na przystanku WPKiW Wejście Główne (pytać motorniczego), dalej: wchodzimy do parku prosto w dół ok. 500m i tam w/przy restauracji są zapisy i start.
13. Zmotoryzowani podjeżdżają na parking prosto pod restaurację.

Wszystkie szczegóły, mapkę trasy, projekt medalu i dyskusje na ten temat znajdziesz TU

Relacja Janka z Maratonu Komand(er)osa

2008-12-03T20:35:00.003+01:00

„Nie za wiele w tym roku przebiegłem maratonów” … To hasło było powodem, który skłonił mnie do podjęcia próby startu w tegorocznym „Maratonie Komandosa”. Dokładnie jeden maraton zaliczyłem w roku 2008. Ale cóż, jest okazja, … niedaleko, tylko ten regulamin ! Pełne umundurowanie pożyczyłem od siemianowickiej Straży Miejskiej. Profesjonalny plecak udało mi się zdobyć w jednostce wojskowej w Bytomiu. Przygotowania właściwie ograniczyłem do dopasowania sprzętu. No przepraszam, raz przebiegłem w butach wojskowych 10 km i obtarły mnie tak, że musiałem sobie zrobić tygodniową przerwę w bieganiu. Pierwszy plecak, który załadowałem krążkami obciążającymi sztangę, miał bardzo wąskie szelki i po pół godzinie kiedy zdjąłem plecak szelki miałem już na trwałe odciśnięte na ramionach. Znowu wpadka ! Prace nad plecakiem przejęła teściowa a ja pracowałem nad zdobyciem plecaka – „zasobnika piechoty górskiej” który w Internecie wyglądał bardzo atrakcyjnie, a na dodatek na zdjęciach z ubiegłorocznego Maratonu Komandosa większość uczestników właśnie takiego używała.

W ostatnim tygodniu zacząłem czytać informacje na temat przygotowań do biegu - zawodników z różnych stron Polski i przeraziłem się. Im więcej czytałem tym bardziej byłem przestraszony. Umówiłem się na rozmowę z Agnieszką która w zeszłym roku zajęła trzecie miejsce w tym biegu, więc miała doświadczenie - ale … stchórzyłem. Zarejestrowałem się po wymaganym terminie, ale im bliżej startu tym mniej byłem pewien, czy powinienem wystartować (czytaj - że dam radę ukończyć). Piątek przed biegiem - ostatnie przygotowania, pakowanie i ważenie plecaka, który musi mieć minimum 10 kg.

Mundur, buty, odżywki, woda … Rano wyjazd 6.45 bo biuro jest czynne do godz. 8.00. Wyglądam przez okno a tu zima w pełni. „No fajnie jeszcze tego brakowało”. Przed godz. 8.00 jestem w Ośrodku Wczasowym „Silesiana” w Kokotku, pobieram numer startowy, ubieram się na „galowo” ale pewny nie jestem czy powinienem … Spotykam Agnieszkę, i nie wiem jak jej powiedzieć, że „nie dzwoniłem bo bałem się, że przestraszy mnie do końca ...”

W butach, które miałem drugi raz na nogach, mundurze i z plecakiem o wadze 10,5 kg który miałem pierwszy raz na plecach o godz. 9.00 wystartowałem.

Śnieg, temperatura minusowa, błoto, ewentualnie piasek, trasa prowadzi przez las. Część lekko pod górkę. „No i biegniemy”. Nastawiłem się na to aby zaliczyć, ukończyć – zmieścić się w limicie 7 godz. ustalonych przez organizatora. Biegnę wolniutko, w butelce z Vitargo, którą mam przypiętą trokiem do plecaka robi się lód, więc popijam ten mus lodowy. Próbuję włączyć radio w aparacie telefonicznym ale żadna stacja nie odbiera czysto. Kończę pierwsze okrążenie (21,1 km) w niezłej formie z czasem ok. 2,45 min. Plecak ciąży coraz bardziej, po następnych 2 km biegu ciekawa historia. Przede mną idzie żołnierz (nr 660) ja biegnę. „Myślę” – „jak go dogonię to idąc wspólnie z nim odpocznę” … i biegnę a przynajmniej tak mi się wydaje. Trwa to może 200 m. Kiedy wyrównuję różnicę ok. 20 m które nas dzielą ciągle wydaje mi się że biegnę. Idziemy razem kilkanaście minut – rozmawiamy. W końcu decyduję się go zostawić i znowu biegnę - tym razem to już ostatni raz. „ŚCIANA” – siły mnie opuszczają. W głowie mętlik. Jedyne co mi jeszcze świta „ jak chcesz dowlec się do mety to ssszzzaaannnuuujjj sssiiiłłłyyy i idź”. Większość z tej grupy, w której się znajduję idzie, bardzo rzadko ktoś podbiega, mijają mnie dziesiątki osób które idą, tak jak ja, ale w jakimś nieosiągalnym dla mnie tempie. Zdarza się że próbuję podbiec, ale po co, jak biegnąc i tak mijają mnie konkurenci którzy IDĄ !!! Jakaś paranoja !!!. Jestem skrajnie zmęczony, zataczam się. Najgorsze to liczenie kilometrów. 31, 32 … nie stawiam żadnego oporu tym, którzy mnie mijają. Wydaje mi się, że poruszają się z jakąś ponaddźwiękową szybkością.

Chyba sprawiam złe wrażenie, bo chłopaki pytają „czy wszystko ze mną w porządku ?”

Dzwonię do żony, która już dojechała do Kokotka i proszę żeby wyszła mi naprzeciw – razem będzie raźniej. Znowu zaczyna sypać śnieg, nie mogę się doczekać spotkania. 37 km. - najpierw spotykam Bogusia, potem Beatę i Basię. Idziemy razem ale ja jestem dalej nieobecny. Próbują mnie podbudować psychicznie ale mnie już może pomóc tylko meta… Ostatnie kilometry dłużą się niemiłosiernie. W końcu grobla jeziora 40 km i już słychać spikera Zenka. 42 km. ośrodek i to ostatnie strome podejście pod Silesianę. Jest upragniona meta.

Boguś zdejmuje mi plecak, mam wrażenie, że teraz mogę fruwać, tak mi lekko. Zenkowi rzucam, że komandosa to mam tylko kawałek w nazwisku - taki ze mnie komandos. Myślę że tych doświadczeń już nie wykorzystam w przyszłości … Nigdy więcej !!!.

Mam dosyć !. Kąpiel, przydługawe, ale miłe wręczanie nagród i pamiątek. Wyjeżdżamy z Kokotka przed 19.00. Jeszcze lekki stresik bo jedziemy do domu na letnich oponach w zamieci śnieżnej. Myślę sobie – jak na takie „przygotowania” to i tak powinienem być zadowolony.

Dziś już myślę, że do następnego Komandosa to muszę się zacząć przygotowywać tak pół roku wcześniej. Coś ze mną jest nie tak …

kpr. pchor. rez. Jan Komander

Ślimak Bytków

miejsce 194

czas 6.13

Mecz Polska - Irlandia na Croke Park w Dublinie 19.11.2008

2008-11-20T23:49:00.006+01:00

Najważniejsze, że atmosfera była super, padło dużo bramek i wygraliśmy 3-2, a na filmiku mały fragment tego jak kibicowaliśmy w polskim sektorze.

O tym co się udało, a co nie – czyli o dublińskim maratonie

2008-10-29T22:17:00.003+01:00

Może zacznę od tego, że po wszystkich przygotowaniach i po tygodniowym odpoczynku w 2 dni przed startem nie byłem pewny czy w ogóle wystartuje, a jeśli wystartuje, to czy dobiegnę do mety. Powodem do niepokoju (który na szczeście nie przerodził się w panikę) były kłopoty żołądkowe w sobotni wieczór. Jedno z dwóch, albo grypa żołądkowa, albo zwyczajne zatrucie pokarmowe spowodowało ostry ból brzucha i wymioty. W nocy nie mogłem spac, ale po butelce coli i tabletce Rennie rano byłem w miarę na chodzie. Stwierdziłem, że muszę przetestowac czy moje „bebechy” jednak się ustabilizowały, więc zrobiłem na rozgrzewkę kilka cwiczeń, w tym serię brzuszków. Okazało się, że jest w miarę ok. Zjadłem śniadanie, odczekałem jakiś czas i wyszedłem na 30 minutowe lekkie rozbieganie. Trochę się czułem zmęczony po nocnych przejściach, ale żołądek spisywał się nienagannie.
W parku, kończąc trucht spotkałem kolegów biegaczy, którzy wybierali się właśnie na bieg przełajowy w Wicklow. Rozmowa i życzenia powodzenia dodały mi otuchy. Stwierdziłem, że jednak pobiegnę. Wróciłem więc do domu z planem żeby resztę dnia przeznaczyc na regenerację organizmu i przygotowanie psychiczne do poniedziałkowych zmagań z maratonem. Dla regeneracji kupiłem kilka butelek izotoników, dużą pizzę i trochę bananów, a dla ducha odpaliłem na youtube stare odcinki Latającego Cyrku Monty Pythona...
W dniu startu nie liczyłem już na bicie życiówki, ale chciałem przebiec cały dystans najlepiej jak będę umiał.
Poranek był zimny, choc wiatr w porównaniu z poprzednimi dniami stracił na sile. Taksówka zawiozła mnie tuż pod strefę startową. Paru minut później byłem gotowy i wtopiłem się w różnokolorowy tłum. Czekając na bieg zauważyłem kolegę Eoina (czyt. Ołena), więc spędziliśmy trochę czasu na pogawędce. Potem wyrzuciłem wiechrznią warstwę (starą, rozdartą kurtkę, w której zepsuł mi się poprzedniego dnia zamek) i rozległ się wystrzał startera. Gdy ruszyliśmy okazało się, że z przodu ustawiło się wielu człapaków, którzy skutecznie blokowali szybszych biegaczy, jednak po paruset metrach „slalom” się skończył i można było obrac najdogodniejszą dla siebie trajektorię.
Przetoczyliśmy się przez zapełnione kibicami centrum miasta na północ, aby na około 3 mili skręcic na zachód w kierunku Phoenix Park. Tu można było troszkę odpocząc od wrzasków:) i ... udac się pod drzewko (niestety pęcherz nie wytrzymał porannego chłodu, a napoje wypite w początkowej fazie nie chciały się wchłonąc). Przypadek związany z postojem technicznym sprawił, że spotkałem kolegę Mirka, z którym 2 tygodnie wcześniej rywalizowałem na przełajach.
Po wstępnych deklaracjach planowanych wyników zdecydowałem się pobiec razem z nim. Po pierwsze w planie miał czas w okolicah 3:15, a po drugie jednak raźniej się biegnie jak jest do kogo gębę otworzyc i pogadac w ojczystym języku. Tak więc biegliśmy od Phoenix Parku razem, aż w pewnym momencie po połowie dystansu coś we mnie pękło i zacząłem przyspieszac, a Mirek został z tyłu. Czułem się jakbym zrzucił z siebie plecak i dostawał skrzydeł (nie piłem Red Bulla:)). Wszystko przez niesamowity aplauz.
Na piętnastej mili (ok. 24km) byłem „u siebie”. Mijałem drzewa Bushy Parku i świetnie znaną mi ulicę, którą biegam na treningi, chodzę na zakupy i jeżdżę do pracy. Od Terenure do Rathgar zagrzewali mnie do walki znajomi (częśc z nich biegła dzień wcześniej przełaje w Wicklow). Trudno bylo się nie uśmiechac słysząc aplauz wszystkich biegaczek i biegaczy (w większości szybszych ode mnie). 15sta i 16sta mila dała mi energię na resztę maratonu. Więc nawet nie wiem kiedy minąłem kolejne. Wiedziałem jednak, że nie mogę dac się do końca ponieśc emocjom, bo maraton błędów nie wybacza. Trzymałem się więc „na oko” pulsometru i słuchałem sygnałów organizmu. Jedyne co usłyszałem to: „bolą mnie nogi, ale jak nie dostanę skurczów będzie ok.” Nie było nic o żołądku, o który najbardziej się obawiałem przed startem.
Na 23 mili (ok.37km) skręciliśmy trochę pod wiatr i próbowałem kryc się za plecami innych biegaczy, ale po kilkuset metrach zauważyłem, że tylko wybija mnie to z rytmu. Z resztą co to są 3 mile... no tak to 5km więc może nie szarżowac...
Na 2 mile przed metą po długich kalkulacjach zacząłem jednak ostatni zryw. Wiedziałem że po wbiegnięciu w tłum popłynę na dopingu, dlatego chciałem jak najszybciej się tam znaleźc. Tak też się stało - przebiegając między szpalerami wokół Trinity College wycisnąłem z siebie wszystko co jeszcze mogłem. Ostatnia prosta okazała się jednak ciut dłuższa niż myślałem (zapomniałem o ostatnim odcinku 0.2mili (320m)), ale podobnie jak rok wcześniej dociągnąłem do linii mety nie zwalniając tempa i przekroczyłem ją po 3:12:16 godzinach. Nie było tej euforii co rok wcześniej, bo życiówki nie pobiłem, ale była wielka satysfakcja z mojego drugiego najlepszego wyniku na tym dystansie. Na więcej tego dnia nie miałem szans, a mogłem skończyc o wiele gorzej. Oprócz tego żadnej ściany, żadnych dolegliwości, żadnych kontuzji – tylko zwykły ból mięśni nóg do którego po wielu ukończonych maratonach jestem już przyzwyczajony i w jakiś dziwny sposób nawet go polubiłem:).

Zawody wygrali Andriy Naumov z Ukrainy (2:11:06) i Larissa Zouska z Rosji (2:29.55).
Więcej na stronie oganizatora czyli TU

Pozostało czekanie... czyli końcówka przygotowań do maratonu dublińskiego

2008-10-23T21:11:00.003+02:00

W ciągu ostatnich 2 tygodni trochę straciłem rachubę kilometrów (na szczeście wszystko notuję) i szczerze mówiąc straciłem duuuużo energii, która potrzebna mi będzie podczas maratonu.

Na szczęście ten tydzień odpoczywam i odstawiłem bieganie w kąt. Mam nadzieję, że pomoże mi to odzyskac siły i zapał do walki z własną życiówką. Chwila, czyżbym zaczynał już wymyślac wytłumaczenia swojej porażki?:) Nie, to chyba tylko lekkie zmęczenie...

Tydzień piąty- końca nie widac

Po niedzielnej szybkiej 'piątce' tydzień mijał na codziennym bieganiu. Poniedziałek- godzina OBW1, wtorek - godzina minutówek, środa – OBW1, czwartek – 5 razy 600m i 800m, piątek – OBW1 i w sobotę zrobiłem przerwę w bieganiu przed niedzielnymi zawodami.

To miał byc mocny akcent na koniec tygodnia - bieg przełajowy na 8km w Tymon Park. Już w roku poprzednim dał mi popalic, choc niby 'Co to jest 8km?'. Niby nic, jednak wygląda to troszkę gorzej jak masz się ścigac z samymi 'wyjadaczami' i walczyc o miejsce w ogonie.

Przed zawodami spotkałem Mirka, kolegę biegacza z którym czasem robimy luźne rozbiegania w parku, a który reprezentuje konkurencyjny klub... i zwykle mija linię mety przede mną. Pierwotny plan był taki, że będę biegł na pulsometr, jak tydzień wcześniej. Niestety spalił na panewce, bo w pośpiechu zapomniałem z domu wziąc pasa do mierzenia pulsu. W przebłysku geniuszu stwierdziłem, że będę się trzymał Mirka. No i przez pierwsze 2 z 4 pętli faktycznie się trzymałem, a potem tylko obserwowałem, jak zwiększa się dystans między nami. Sapałem, fuczałem, przebierałem nogami, pociłem się przeokropnie, a i tak czułem jakbym się prawie nie poruszał i jakbym miał ugrząśc w błocie na dobre. Oczywiście Mirek znowu mi dołożył, ale przynajmniej na ostatniej prostej zdobyłem się na ostry finisz, który wzbudził uznanie wśród znajomych z klubu. Gośc z którym się ścigałem w końcówce jednak nie dał za wygraną i na ostatnim łuku zabiegł mi drogę, tak że musiałem albo go przepuścic albo wylądowac na żywopłocie. Wybrałem opcję pierwszą, nie chcąc ryzykowac kontuzji. Z resztą następnego dnia miałem w planie 'trzydziestkę'.

Rezultat pomijam celowo:)

Długa noc i bieganie z olimpijczykami

W poniedziałek po pracy ubrałem się w miarę ciepło, natankowałem bidon wodą i wybiegłem do parku na długi trening. Biorąc pod uwagę fakt, że największa pętla w okolicach parku ma około 3,5km plan zakładał, że zrobię ją 9 razy (w tym 6 pętli OBW1 i 3 pętle OBW2). Nuda, a wręcz nuuuuuuuda, więc ubrałem też słuchawki na uszy, żeby monotonię jakoś zabic muzyką. Po dobiegnięciu do parku położyłem bidon na murku, żeby po trzeciej pętli zacząc z niego korzystac i wyruszyłem na ten nudny trening.

Wieczór okazał się całkiem przyjemny, po pierwszej godzinie treningu, na którymś-tam-z-kolei kółku minąłem znajomych biegaczy, ale z minuty na minutę ludzi było coraz mniej.

Każde kółko zaczynało się 200m w Bushy Park, po czym przecinało się 2 przecznice domków jednorodzinnych i łukiem skręcało obok pomnika św. Panienki nad rzekę Dodder. Potem jakieś 2 kilometry wzdłuż parku nad rzeką, a następnie znowu w lewo w stronę Terenure, obok przystanka autobusowego, na którym czasem ktoś czekał. Pod koniec pętli lekko pod górkę i przez kolejną dzielnicę domków z powrotem do parku.

Byłem na prawdę zadowolony z siebie, kiedy skończyłem cały trening i truchtałem z powrotem do domu.

Po 'trzydziestce' zrobiłem w tamtym tygodniu jeszcze 3 treningi, a zakończyłem ponownie biegiem przełajowym na 8km (5mil – 5 okrążeń).

Tym razem wiedziałem, że będzie jeszcze ciężej niż przed tygodniem. W Gerry Farnham 5miles tradycyjnie wzieli udział czołowi biegacze irlandzcy w tym również olimpijczycy. Oprócz tego w Phoenix Park, gdzie były rozgrywane zawody wiał silny wiatr z którym trzeba było walczyc przez wiekszośc dystansu. Nie zdziwiłem się zbytnio, gdy pod koniec trzeciej pętli zostałem zdublowany przez czołówkę, przecież nie powinienem się za bardzo przemęczac przed maratonem:).

Na ostatnich kilometrach ścigałem się z resztką weteranów (z których niektórzy i tak mnie wyprzedzili).

Najprzyjemniejszym fragmentem tego biegu (jak z resztą większości z nich) był wypas po zawodach czyli herbatka, kanapki, ciasteczka i rozmowy biegaczy o bieganiu.

...i w ten sposób przygotowania do maratonu zakończyłem. Teraz tylko pozostało go przebiec i zrobic zyciówkę (lub znaleźc wiarygodną wymówkę, gdyby jednak nie wyszło:))

...takie kilka słów o Koszycach - relacja Darii z maratonu Koszyce

2008-10-15T19:54:00.002+02:00

Koszyce to najstarszy maraton w Europie. W tym roku odbył się 85 raz. Zawsze chciałam go wystartować. Już na początku tego roku postanowiłam, że tam pojadę, miałam tam zrobić życiówkę. Wiedziałam, że trasa jest płaska, termin doskonały (sporo czasu na przygotowanie). Mimo, że nie wykorzystałam tego czasu i wcale się nie przygotowałam, jednak pojechałam na ten maraton. Zawsze chciałam go mieć w moim maratońskim życiorysie. Cały czas myślałam o tym na trasie i tylko to pozwoliło mi go ukończyć. Męczyłam się z dystansem od początku do końca (co najmniej jakby to był mój pierwszy, a nie 43 maraton) i ukończyłam go z najgorszym jak dotąd moim czasem. Zatem zrobiłam życiówkę, tyle, że odwrotną ;-).

Trasa mi się całkiem podobała. Jednak miałam pewne zastrzeżenia do organizacji – wszystko powoli, ludzie w biurze ciut niedoinformowani, czasem z wypełnianiem jakichś papierków (szczególnie w akademiku, w którym spaliśmy) powiało dawnymi czasami. Jedzenia na trasie było mało – dopiero na połóweczce się pojawiło (wcześniej tylko picie), a ja jednak żeby się przemieszczać, muszę się objadać.

Pogoda była strasznie wietrzna – przez prawie cały dystans wiatr wiał w oczy. Byłam potem wykończona. Za to po maratonie piwo lało się strumieniami, można było pić do woli. Nie mam w tym względzie zbyt wielkich możliwości i nie mogłam tego wykorzystać.

Koszyce są piękne.

Ja jednak lubię małe, kameralne imprezy, te na których jestem znana rozpoznawalna i mogę się poczuć jak gwiazda.
Tak jak było tydzień później u Otta na maratonie w Ostrawie. Tego maratonu co prawda nie przebiegłam (przejechałam się tylko zrobić sobie jakiś dłuższy trening), ale za to świetnie się bawiłam, spotkałam znajomych i przebywałam w miłej atmosferze. Pogoda w Ostrawie była dużo lepsza niż w Koszycach (właściwie była piękna). Trasa ładna – 7 kółek po parku – takie trasy lubię najbardziej (prawie jak nasz NIC). No, zrobiłam 3 i zeszłam z trasy, a i tak do dziś mam zakwasy, ale to może bardziej dlatego, że ostatnio chodzę do Parku Linowego z moimi uczniami i też się przeszłam po trasie ;-)

Walka z leniem, walka z cieniem – cd. przygotowań do maratonu dublińskiego

2008-10-06T21:08:00.007+02:00

Walka z leniem

Po ukończeniu półmaratonu dublińskiego zrobiłem sobie dzień przerwy w treningu i pojechałem ze znajomą na wycieczkę po klifach Howth. Przerwa przerwą, ale po takim spacerku jednak zakwas w łydkach dało się odczuc.

Pozostało mi więc w tygodniu 5 treningów z których tylko wtorkowe i czwartkowe bieganie z „grupą wsparcia” ze Sportsworld nie było poprzedzone godzinną walką wewnętrzną z ... leniem. Koniec końców ubierałem się w strój biegowy i późno w nocy zaczynałem trening. Chyba najtrudniej było mi zmotywowac się do treningu w niedziele. Po całym dniu jazdy na rowerze, po kibicowaniu w biegu przełajowym (odpuściłem ściganie, bo czułem się zmęczony poprzednimi zawodami) i wysłaniu w kosmos 100 piłeczek golfowych na driving range'u wyszedłem jednak na 19 kilometrową sesję biegową (Bieg z narastającą prędkością).

Kończąc całośc około 22:30 podręcznikowo trzema minutówkami, czułem wielką satysfakcję, że jednak wygrywam z samym sobą.

Walka z cieniem

W środę kilka prozaicznych okoliczności, chyba po pierwsze dłuższy dzień w pracy, a po drugie przymusowe pranie (kryzys czystych skarpet itp.) zmusiły mnie do pozostania w domu. Oprocz tego jakoś mi się nie uśmiechało wychodzic na deszcz i chłód, więc leń uśmiechał się do mnie szyderczo zza telewizora. Tak mi się to nie podobało, że postanowiłem pokazac mu kto tu jednak rządzi i zrezygnowałem z piątkowej przerwy na rzecz krótkiego, szybkiego treningu.

W sobotę sesja grupowa w Phoenix Parku i bieganie przełajów wydawały się dośc łatwe. Pewnie dlatego, że zamiast biegac z chłopami goniłem dwie urocze biegaczki:). Kolce przy tych 8km wgryzały się więc w trawę i błoto, jak królik w soczystą marchewkę (czy jakoś tak).

Tego samego dnia wieczorem Sportsworld obchodził hucznie swoje 25 urodziny. Spotkaliśmy się więc w jakieś 300 osób w Hotelu Hilton na uroczystej kolacji z tańcami, hulankami i swawolami. Wszyscy panowie wysmokingowani i wymuszkowani, panie wysukniowane, wydekoltowane, wyfruzurowane i wytapetowane. Ogólnie wszyscy piękni jak z obrazka... większośc nie mogła się nadziwic, jak inaczej wyglądają biegacze ubrani w coś innego niż koszulka i spodenki biegowe:).

Jedyne cwiczenia, które zapewniliśmy sobie tego wieczoru to podnoszenie ciężarów przy barze i przy stolikach oraz gimnastyka/ aerobik/ skoki na parkiecie tanecznym. Impreza skończyła się około 3:00 nad ranem i nie wiem co mi strzeliło do głowy, żeby nastepnego dnia rano wstac około 10:00, ubrac się w strój biegowy i wciąż nie do końca świeży, pobiec na lokalne zawody w mojej dzielnicy.

Na szczęście bieg miał miec tylko 5km i przebiegał po pętli na której robię swoje treningi maratońskie. Na drugie szczęście zdecydowałem się biec „na pulsometr”, a na trzecie szczęście nie miałem kłopotów żołądkowych. Trochę mi się w głowie kręciło jak gdzieś na trzecim kilometrze szedłem powyżej 185 uderzeń na minutę, ale ogólnie i tak nie najgorzej całośc znosiłem. Zdziwiłem się pozytywnie, gdy na metę dobiegłem z czasem 18:38 (nigdy nie biegłem biegu na 5km, więc ten wynik to życiówka).

Po biegu poszedłem do domu spac, a wieczorem miałem tylko czas żeby dobiegac około 10km przed pójściem na koncert czeskiego barda Jarka Nohavicy...

No a dzisiaj poniedziałek znowu późny wieczór, znowu jeszcze nie biegałem i znów leniu zaczyna się szczerzyc. Trzeba iśc na trening i zmyc mu ten uśmieszek z gęby.

...czyli znowu walka z leniem:) CDN.

Baloniki, Zielone Oczko i agrafka – relacja Artura z półmaratonu 4ENERGY

2008-09-24T09:20:00.003+02:00

4 edycja półmaratonu 4Energy już za nami i cieszy mnie fakt, że bieg, który od początku współtworzyliśmy ze Ślimakami, przyciąga coraz więcej sprzymierzeńców. Trasa tegorocznej edycji przebiegała podobnie jak w roku poprzednim przez centrum Katowic. Zawody odbyły się przy pogodzie typowo jesiennej, ale obecność deszczu, wiatru i temperatura poniżej 9 stopni nie przeszkodziła ogromnej rzeszy biegaczy w przybyciu na linię startu. W tym roku i ja postanowiłem sprawdzić jak wygląda ta impreza z perspektywy biegacza. W niedzielę rano bez większego pośpiechu ruszyliśmy z Ewą do Katowic. Krople deszczu na przedniej szybie samochodu dawały wyraz nadchodzącej jesieni. Pogoda nie nastrajała do optymizmu zważywszy na to, że dwa dni przed biegiem załapałem lekkie przeziębienie. Musiałem zweryfikować moje plany i zapomnieć o wyniku poniżej 1:30. Ale, że nigdy nie należy się poddawać ruszyłem na wynik 1:30 tempem nadawanym przez czerwone baloniki unoszące w powietrzu kukiełki pacemaker'ów ;-). Zaczęło się od podbiegu Al. Korfantego aby chwilę później ostro nawrócić i ruszyć jak lawina w dół alei w stronę ronda katowickiego. Z nadzieją na dobry wynik przebiegłem w mgnieniu oka przez rondo, plac Teatralny. Otuchy i sił dodawały niezapomnianym, nieziemskim dopingiem dzieciaki z Towarzystwa Przyjaciół Dzieci przy ul. Pocztowej. Po dobrym początku przyszedł czas stawić czoła pierwszemu podbiegowi na ul. Kościuszki. Mimo potu, dobrych chęci i postanowienia, że będę trzymał się czerwonych baloników ja "stałem" w miejscu a inni biegli. Po pokonaniu wzniesienia niewielki zbieg, który płynnie zaczynał kolejny podbieg. Po paruset metrach w okolicach Zielonego Oczka robiło się agrafkę. Po tym skręciliśmy w ul. Ceglaną i stamtąd już na odcinek trasy biegnący w dół ul. W. Stwosza, który po wymagającym podbiegu na ul. Kościuszki pozwalał na złapanie oddechu. Po długim zbiegu trzeba było wytężyć siły i ponownie zmierzyć z trasą pod górę Al. Korfantego wcześniej przebiegając przez pl. Teatralny i Rondo. Podobnie jak to było przy ul. Pocztowej i tutaj biegacze nie byli pozostawieni sami sobie. Doping zgotowali entuzjastyczni, krzyczący, skaczący, walący w bębny kibice. Kolorowy i głośny szpaler kończył się najprawdziwszą górniczą orkiestrą. Mimo podbiegu nogi same wyrywały się do góry. Pierwsze kółko zaliczone, i do końca pozostało jeszcze 14 km. Drugie kółko biegłem wyraźnie wolniej od poprzedniego co uzmysławiali mi kolejni wyprzedzający biegacze. W okolicach Zielonego Oczka dogoniła mnie Magda, z którą razem dobiegliśmy do końca drugiego okrążenia. Do pokonania została jeszcze jedna runda ulicami Katowic i można będzie się cieszyć z finiszu w Spodku. Postanowiłem jeszcze wykrzesać z siebie trochę sił i podkręciłem tempo. Trochę się zdziwiłem bo zaczęło mi się lepiej biec a wcześniejsze zmęczenie jakby odeszło. Systematycznie odzyskiwałem stracone wcześniej miejsca a podbieg na ul. Kościuszki mimo trzeciego razu (trening czyni mistrza ;-) już nie był taki straszny i pokonałem go bez większego wysiłku. Później już tylko zbieg ul. W. Stwosza, Rondo i finisz. Umieszczenie mety w Spodku, było genialnym posunięciem i pomysłodawca za to powinien dostać nagrodę Nobla, albo przynajmniej nagrodę Filipidesa ;-)
Link do strony organizatora TU

Mały „wyryp” w dwa tygodnie, chilli częśc 1 przygotowań do maratonu dublińskiego

2008-09-23T00:59:00.003+02:00

Krajowa połówka

Zaczęło się od Irish National Halfmarathon w Waterford, który skończylem w niecałe 93 minuty. Byłem bardzo niezadowolony, bo na mecie czułem się jakbym przebiegł conajmniej maraton. Trasa, która wydawała się byc jednym nie kończącym się podbiegiem wraz z towarzyszącym słońcem wyciągnęły ze mnie całą energię. Czułem się tak źle, że postanowiłem popracowac bardziej nad wytrzymałością i zwiększyłem częstotliwośc treningów z ok 3-4 do 6 tygodniowo. Dołożyłem poniedziałkowe i środowe wybiegania 45-60 minutowe z tętnem 150bpm. W końcu do maratonu dublińskiego miałem jakieś 7 tygodni. Zacząłem oczywiście od razu w poniedziałek, a przerwę zrobiłem zgodnie z planem w piątek. Plan okazał się możliwy do realizacji, choc zmęczenie materiału w pierwszym tygodniu było ogromne.

Sielankowe 10km

W sobotę wraz z klubem Sportsworld wybrałem się do malowniczej wioski rybackiej Kilmore Quay, żeby pościgac się na dystansie 10km. Pogoda dopisała po raz kolejny, lecz tym razem trasa była rewelacyjna. Biegło się wąskimi wiejskimi drogami (na których mieści się 1 samochód lub rower i koza) wbitych pomiędzy porośnięte krzewami kamienne murki, ogradzające zielone łąki i pola.
Murki przez większośc trasy dawały świetną ochronę przed słońcem i wiejącym od morza wiatrem. Liczne zakrętasy czyniły bieg mniej monotonnym. Oprócz tego kilku klubowiczów, którzy sami nie biegli, ostro kibicowało biegaczom. Efekt był łatwy do przewidzenia – wykręcenie dobrego czasu 38:38 (bodajże życiówka) i przede wszystkim powrót wiary w swoje możliwości. Wieczorem po zjedzeniu w pubie świeżych ryb z lokalnego połowu i wypiciu kilku kufelków poszliśmy na dyskotekę (taki irlandzki odpowiednik zabawy w remizie). Niestety zabawa skończyła się już około 2:00 (prawdopodobnie rybacy wypływali nad ranem w morze i potrzebowali trochę snu). Następnego dnia zepsuła się pogoda, potruchtałem więc tylko trochę wdłuż wydm, a po południu wracaliśmy do stolycy.
FOTKI

Półmaraton w parku feniksa

Następny tydzień przebiegałem bez większych modyfikacji treningu, w piątek zrobiłem sobie więc przerwę i ... poszedłem do pubu. Trochę miałem wyrzuty sumienia, że zamiast odpoczywac/ wysypiac się w dzień przed półmaratonem, siedzę w knajpie i piję Guinnessa, ale koleżance z pracy, która ma pożegnalną imprezę trudno odmówic. Wybrałem jednak opcję „krótką” tzn. po 2 browarach kulturalnie pożegnałem się z resztą grupy i pojechałem do domu.
O poranku jednak zmęczenie materiału dawało lekko o sobie znac. Półprzytomny wytruchtałem z domu, żeby załapac się na przejazd do Phoenix Park, gdzie częśc biegaczy Sportsworldu zbierała się na sobotnią sesję treningową.
Po odebraniu numeru startowego ustawiłem się na starcie... do toalety. Któż z biegaczy nie zna tego bólu? Do wystrzału startera 30min, dojście do linii startu zajmuje ok 10min, a ty nie przebrany stoisz w nie kończącej się kolejce:-) No, ale kto późno przychodzi, temu Pan Bóg Kubie (czy jakoś tak) z resztą nie trzeba było się poprzedniej nocy alkoholizowac.
W końcu udałem się na docelową linię startu, po drodze przebierając się i wrzucając torbę z rzeczami do namiotu/ przechowalni.
Gdy wystartowaliśmy słońce już mocno grzało, a pot perlił się na skroni (i w innych miejscach, o których nie wspomnę). Przez moje prawie spóźnienie i duży ścisk (ok 3500 osób) na starcie ustawiłem się troszkę za daleko i przez pierwsze kilometry próbowałem po zewnętrznej wymijac człapaków. Było to o tyle dobre, że nie przeszarżowałem na początku, co procentowało w końcówce.
W sumie trasa składała się z 3 pętli – 1 raz ok 5km i 2 razy 8km. Przy czym po pierwszej pętli trasa pokrywała się z trasą sierpniowego biegu na 10 mil. Biegło się dobrze, znając trasę.
Po pierwszym kółku przy drodze ustawili się biegacze z klubu, którzy skończyli swój trening przełajowy i wspierali duchowo uczestników. Górki dawały się we znaki (szczególnie ostatnia długa górka ciągnąca się przez jakieś 2km), a słońce pod koniec biegu było trudne do zniesienia. Wiadomo, że nie można miec wszystkiego, więc nie liczyłem na życiówkę w półmaratonie tydzień po najlepszym czasie na 10km. Chciałem tylko przełamac barierę 90 minut, co mi się udało - wbiegłem na metę dokładnie z czasem 89:59 (gdyby Ed nie zaczął na mnie krzyczec ok. 200 metrów przed metą, pewnie nie urwałbym tych paru sekund).
Byłem zmęczony, ale nie aż tak, jak na półmaratonie 2 tygodnie wcześniej.
Po tym jak już wszyscy znajomi skończyli i trochę ochłoneliśmy po gonitwie, poszliśmy na herbatę i ciasteczka, które są tradycyjnym elementem po większości tutejszych biegów.
FOTKI

CDN.

Półmaraton 4ENERGY 2008

2008-09-22T11:02:00.002+02:00

Wielkie gratulacje dla biegaczek i biegaczy którzy ukończyli półmaraton 4ENERGY w Katowicach.

51 JAGIEŁA ADAM 01:22:11
232 KOMANDER JAN 01:36:06
233 KUBICA ARTUR 01:36:10
235 WÓJTOWICZ MARCIN 01:36:11
299 JANOWSKA MAGDALENA 01:39:01
802 MULTAN TADEUSZ 01:57:32
1015 LAMPA EWA 02:11:27

Adam, Janek, Artur, Marcin i Magda wywalczyli dla Ślimaka 11 miejsce w klasyfikacji drużynowej. Tak trzymac!

Całośc wyników TU

Maraton Wrocławski okiem Darii - mikrorelacja

2008-09-19T19:54:00.002+02:00

Kolejny start za mną - to chyba mój 42 maraton (nie pamiętam, trochę już tracę rachubę). Na początku roku zakładałam, że to będzie start po życiówkę :-). Jednak Wrocław to super warunki - trasa płaska, picie praktycznie co 2,5 km, jedzonko (banany) co 5 km, nic tylko bić rekordy. Tylko żeby robić życiówki trzeba coś trenować. Jak zwykle wakacyjne upały mnie zniszczyły i nie biegałam prawie wcale. Stojąc na linii startu byłam pewna, że nie ukończę tego maratonu, a tu proszę - przebiegłam. Jednak wydolności się tak szybko nie traci, to jest bardzo fajne. Ale teraz już zamierzam się trochę rozsądniej wziąć za bieganie. Przede mną 100 km w Kaliszu!
We Wrocławiu trasa mi się dosyć podobała - jedna pętla! nic się nie powtarzało. Chociaż może mogło być trochę więcej takich parkowych elementów. Po ukończeniu maratonu czekałam na wylosowanie samochodu, ale tym razem znowu mi się nie udało. Może następnym - w sumie to i tak na razie nie mam nawet prawa jazdy :-)

Beginner's luck czyli fuks żółtodzioba (o Gdańsku i Mili)

2008-08-17T12:09:00.008+02:00

"Beginner's luck"

To o czym tu napiszę zdarza się na tyle rzadko, że nie powinno zachęcic nikogo do uprawiania hazardu, a na mnie podziałało w ten sposób, że znów zacząłem zadawac sobie pytania czy istnienieje przeznaczenie, na ile kieruje nami ślepy los i czy jednak większa częśc doświadczeń życiowych jest wynikiem świadomego lub nieświadomego wyboru. A że po tym co miało miejsce pewnien Irlandczyk powiedział mi, że pewnie będę tą historię opowiadał kiedyś moim wnukom, to zanim się dorobię wnuków podzielę się nią z Wami:)

Zacznę więc od tego, że w ten piątek wybrałem się ze znajomymi z pracy na wyścigi chartów, ponieważ jedna z koleżanek, która wkrótce wraca do Hiszpanii chciała przed wyjazdem zobaczyc taką imprezę.

Biorąc pod uwagę fakt, że podobnie jak ona nigdy takich wyścigów na żywo nie widziałem, postanowiłem umówic się z resztą grupy na torze Harolds Cross, który de facto codziennie mijam jadąc na rowerze do i z pracy.

Po wejściu przy zakupie biletu dostałem książeczkę z rozpisanymi biegami tego wieczoru. Mówiąc szczerze na pierwszy rzut oka była to dla mnie czarna magia.

Grupę znajomych odszukałem przed 4-tym wyścigiem i zapytałem co ja mam z tą książeczką zrobic, bo czułem się trochę zagubiony w tych nazwach i cyferkach. Koleżanka pokazała mi gdzie są kasy w których obstawia się gonitwy i powiedziała, że ona stawia Reverse Forcast tzn. wybiera dwa psy które skończą na miejscach 1 i 2 w jakiejkolwiek kolejności (wszystkie rodzaje obstawień były oczywiście na pierwszej stronie książeczki).

Poszedłem więc do kasy postawiłem 3euro Reverse Forcast na psy o imionach Danzig nr.3 (wiadomo - Polski Gdańsk) i Delmonte Mile nr.2 (skojarzył mi się z tym, że nastepnego dnia miałem biec zawody na 10mil). Zdziwiłem się, że jak stawiam 3 euro to muszę zapłacic 6, ale żeby nie wyjśc na żółtodzioba i sknerę zapłaciłem i poszedłem na trybunę żeby zobaczyc jak tracę moje 6euro.

Po sygnale zakończyło się obstawianie. Chwilę później puszczony został „sztuczny zając”, a po otwarciu boksów psy rzuciły się do gonitwy. Były tak szybkie i zwinne, że dobrze było oglądac je w pełnym sprincie. Od początku jeden z moich psów Danzig wyszedł na prowadzenie, potem zaczął go gonic Delmonte Mile i w takiej kolejności dobiegły na metę. Dystans 480 metrów (525 yardów) zwycięzcy zajął 29,40 sekund. Byłem w wielkim szoku gdy „moje” psy dobiegły jako 2 pierwsze, a jak dowiedziałem się że za 1 euro na Delmonte Mile dostane 50 i mnie i wszystkim znajomym opadły szczęki:) Miałem 150 euro po obstawieniu w sposób jak najbardziej przypadkowy, pierwszy raz na wyścigach, pierwszy raz obstawiając, nie wiedząc nawet gdzie i w jaki sposób się to robi! Po prostu szczeście, czy jednak wybór?:)

Po tej wygranej wygrałem jeszcze jedynie w biegu 10-tym który zwrócił mi koszt poprzednich 5 przegranych i w dobrym humorze po miło spędzonym wieczorze, wykończony kibicowaniem z bilansem 150 euro na plusie poszedłem do domu. Pewnie jeszcze kiedyś tam wrócę z grupą, bo jednak najlepsza zabawa jest wtedy, gdy zawsze ktoś ze znajomych wygrywa.

Następnego dnia sam miałem biegac zawody na 10 mil (16,09km), ale to zupełnie inna historia...

Link dla hazardzistów: TU :)

Zgubic się w Picos de Europa...

2008-07-19T21:41:00.005+02:00

...na pewno nie jest trudne, ale jak mamy trochę czasu, dużo siły i dobrą pogodę w końcu znajdziemy jakieś miejsce na nocleg (jak mamy jeszcze namiot to już w ogóle nie ma się czym martwic). Oprócz tego gubienie się = przygoda, a jak wiemy, przygody to to co tygrysy (ślimaki?) lubią najbardziej.

W Picos spędziłem 3 dni i w tym czasie zgubiłem się przynajmniej raz dziennie.

Dlaczego?

Pierwszego dnia z powodu złej pogody. Zaczęło padac i wydawało mi się że doszedłem do schronu, który widnieje na mapie. Jakież było moje zdziwienie, gdy następnego dnia rano znalazłem schron z mapy w zupełnie innym miejscu. To narzuca punkt następny.
Dośc słaba mapa 1:40000, na której niektórych ścieżek nie było, a innych które były na mapie nie było w rzeczywistości.
Brak kompasu. Hmm, byłem pewnien, że go spakowałem, jednak po przetrząśnięciu plecaka okazało się, że nie ma (leży sobie wygodnie w domu w szufladzie...)
GPS- nie wziąłem go umyślnie- za duży, za ciężki, a z resztą po co mi GPS w górach (dochodzących do wys. 2600 metrów npm!?)
Zbyt krótkie planowanie trasy marszu i wybieranie szlaku na „czuja” spowodowało nadłożenie drogi o około 2,5 godziny.

Z rozmów z innymi turystami chodzącymi po Picos okazało się, że mój przypadek nie był odosobniony, choc inni mieli mapy 1:25000 i kompas.

Jak wiadomo Hiszpanie to naród kochający przygodę i mocne wrażenia, może dlatego oznaczenia szlaków w niektórych miejscach były symboliczne, a w innych całkiem znikały.

Z drugiej strony dzięki temu w te pare dni zobaczyłem dużo ładnych widoków i wycisnąłem z siebie trochę potu, a gubienie się w takich okolicznościach przyrody było bardzo przyjemne. Gorąco polecam!

Zdjęcia TU

San Fermin – bieganie z bykami

2008-07-16T17:34:00.015+02:00

Święto San Fermin w Pamplonie to całotygodniowa trwająca dzień i noc balanga, więc z pewnością długo możnaby się rozpisywac, ale spróbuję skupic się tu na samym biegu czyli Encierro.

Trasa o długości 850m prowadzi od zagrody z bykami pod górkę, a potem wąskimi, śliskimi uliczkami pełnymi pozostałości całonocnej imprezy, aż do areny byków (Plaza de Toros).

Byki które będą biegły za tobą budzą respekt. Są to zwierzęta specjalnie hodowane do walk- ważące 500-700kg, przy tym szybkie i zwinne.

Start „biegaczy” rozpoczyna się codziennie o 8:00 rano od tego że tłum śpiewa trzy razy pod figurką świętego Fermina, patrona regionu Navarra - "A San Fermín pedimos, por ser nuestro patrón, nos guíe en el encierro dándonos su bendición" "Prosimy Świętego Fermina, jako naszego patrona, żeby przeprowadził nas przez encierro i dał nam swoje bogosławieństwo".

Chwilę później wybuch petardy sygnalizuje, że byki zostały wypuszczone z zagrody.

Fakt, że ludzie zaczynają biec wcześniej ma znaczenie o tyle, że bydło biegnące za nimi natrafia na ruchomą masę, a nie stojący w miejscu tłum- daje to więc biegaczom pewne szanse na ucieczkę. Jedyna droga ucieczki to sprint do przodu, bo uliczki dochodzące zastawione są drewnianymi palisadami. Próba przedostania się przez nie prawdopodobnie skończy się fiaskiem, bo służby porządkowe pilnują, żeby biegnący zostali do końca na trasie (zachciało ci się baranie biegac z bykami to biegaj!).

Cały bieg, w którym brałem udział trwał około 4-5 minut, ale dopiero jak usiadłem się na widowni otaczającej arenę poczułem ulgę.

Na arenie została jednak spora grupa osób, którym sam bieg nie wystarczył. Wypuszczane były do nich pojedynczo byki z którymi mogli spróbowac swój refleks. Tymi, którym go zabrakło byk od czasu do czasu zamiatał arenę, a widownia skandowała „Toro! Toro!..” przyznając zwierzęciu zwycięstwo. Wieczorem te same byki miały zmierzyc się na śmierc i życie z profesjonalnym matadorem.

Podsumowując - zaliczyłem bieg i myślę, że dla mnie ten jeden raz wystarczy. Za duży stres, zbyt wiele czynników losowych na które nie ma się wpływu. Oprócz tego wypadki kończące się hospitalizacją zdarzają się tam codziennie.

Jednak dla zainteresowanych bieganiem w Pamplonie podaje TU link.

Zdjęcie powyższe: Manuel Jorge Pérez (sanfermin.com)+ moje zdjęcia z imprezy TU

Trangoska – Donovaly- relacja Artura

2008-07-15T20:35:00.001+02:00

Non Stop Beh Hrebenom Nizkych Tatier 49 km – nazwa biegu równie długa jak jego trasa. Zaczyna się niepozornie o 7.30 odprawą na parkingu w Banskiej Bystrzycy. Stamtąd po weryfikacji zapaleńcy głodni nowych wyzwań są przewożeni na parking na Trangoskę (1120 m). Punkt 10 rano starter dał znak do rozpoczęcia biegu. Na rozgrzewkę mieliśmy do pokonania różnicę poziomów około 600 m. Razem z Leszkiem szliśmy pod górę w łeb w łeb. Po przejściu ścieżki w lesie pozostał trawers, który prowadził już do Chaty gen. M.R. Stefanika (1728 m. Npm.) głównego założyciela republiki Czechosłowackiej. Przy chacie był umiejscowiony pierwszy z punktów odżywczych; można było się posilić czekoladą, batonikami, uzupełnić zapasy wody. Po szybkim uzupełnieniu zapasów skręciliśmy na północny-zachód na dla nas właściwy czerwony szlak, który miał nas poprowadzić do mety. Trasa biegu złagodniała i prowadziła po stosunkowo płaskim terenie, ale było to tylko złudne wrażenie. Trasa dalej ciągła się do góry aż pod najwyższy szczyt Niskich Tatr Dumbier do Krupowej Holi (1927 m). Jeśli weszło się na górę trzeba i z niej zejść i tak było w tym przypadku. Chwila wytchnienia i można było zbiegać przez Demanovskie Siodło aby znów zaliczyć podbieg po równo ułożonych głazach pod Chopok do Kamiennej Chaty (2000 m). Tam nie wierzyłem własnym oczom na punkcie żywnościowym stała butelka śliwowicy. Zdrowy rozsądek Leszka i mój nie pozwolił na degustację tego zbawiennego trunku. Jeszcze nie teraz. To dopiero początek biegu, mieliśmy dopiero 10 km za sobą.
„Walka” miała się dopiero rozpocząć. Trasa zdecydowanie złagodniała i głównie miała charakter spadkowy z kilkoma mniej lub bardziej wymagającymi podbiegami. Była duża szansa na odrobienie strat a trzeba było się spieszyć, bo w przeciwieństwie do poprzednich lat wprowadzono limit czasowy, co osobiście uważam za zamykanie „drzwi” przed wolniejszymi biegaczami.

Od miejsca rozłączenia się z Leszkiem starałem się biec jak najwięcej nawet pod mniejsze podbiegi. Bardzo mnie do tego mobilizował pewien Słowak, który podążał moim śladem. Wspólnie wyprzedzaliśmy kolejnych biegaczy. Mniej więcej na 25 nasze drogi się rozeszły. Postanowiłem sobie spokojnie podjeść (nie jestem wyznawcom żeli ani żadnych PowerStarów – źle na mnie dzialaja podczas wysiłku) chlebkiem i kabanosikami. Tam tez odetchnąłem na polance wytrząsając kamienie z butów i skarpet. Po krótkim odpoczynku dalej do przodu, już widać Wielką (1753 m) i Małą (1715 m) Chochulę kolejne jeden z ostatnich dłuższych podejść. Po drodze udało mi się dogonić Słowaka, z którym dalej biegliśmy na Chochulę z małą przygodą. Podczas małego zbiegu zaliczyłem „lotkę”. Na szczęście przekoziołkowałem na miękkim podłożu, a upadek zamortyzowały plastikowe butelki w plecaku. We dwójkę w dość dobrym tempie „wdrapaliśmy” się na Wielką Chochulę, gdzie był umiejscowiony przedostatni punkt żywnościowy. Niestety, nie można było do woli posilić wodą – a tego brakowało w tym momencie najbardziej. Wykorzystując, że inni biegacze odpoczywali i mając w pamięci długi 2 kilometrowy zbieg z Małej Chochuli popędziłem co sił do przodu, aby nie przeciskać się z innymi między kosodrzewinami.
Zbiegało się najpierw wśród kosodrzewiny po kamieniach, gdzie trzeba było bardzo uważać, później kosodrzewina przeszła w las i leśną szeroką ścieżką można było już popędzić w dół. W Hladelskim Sedle po wybiegnięciu z lasu był umiejscowiony ostatni punkt żywieniowy z limitem czasu 6 godzin. Dla tych, którzy tutaj dobiegną po tym czasie zapraszano do czerwonego Land Rovera, który odwoził zawodników do Donovalów. No na szczęście mnie to ominęło. Po ochłonięciu czekał bardzo ciężkie podejście na Kozi Chrbat tym bardziej ciężkie, że już prawie 40 km. Na Kozim Chrbat doścignął mnie „nasz” znajomy Słowak, który pozostawił mnie 200 m za sobą. Nie mogłem teraz tego tak odpuścić. Kolejna mobilizacja organizmu i do przodu. Na szczęście w siodełku mogłem uzupełnić butelki wodą, którą się polewałem. Słowak był wciąż przede mną, a trasa wcale nie była prosta. Po Kozim Chrbacie do przebycia była jeszcze rozległa polana a później jeszcze las, który krył małą niespodziankę w postaci jeszcze jednego wyczerpującego podbiegu ale za to ostatniego. Tam udało mi się dogonić mojego „towarzysza”. Po tym było tylko w dół między drzewami po leśnej ścieżce, drodze szurtowej, drodze asfaltowej. W końcu wybiegliśmy z lasu i zaczęły się pierwsze zabudowania do mety zostało nie co więcej niż 2 km. Już uśmiechnięci i szczęśliwi biegliśmy wspólnie do mety, którą osiągnęliśmy po 6h 22min. W pierwszej chwili nie mogłem dojść do siebie, ale po jakimś czasie było już lepiej. Leszek do mety dobiegł po 7h 08 min. Obydwoje poprawiliśmy swoje ostatnie czasy. Niestety „nasza” Daria tym razem (ma już ukończone 2 edycje tego biegu) nie dobiegła do mety (limit czasowy pozbawił ją tej szansy).

Podsumowanie
Ilość podbiegów 2187 m
Ilość zbiegów 2327 m

Trangoska-Donovaly 49km

2008-06-22T10:54:00.004+02:00

Właśnie dostałem informację od naszych zawodników, którzy 21.06.08 wzięli udział w kolejnym maratonie górskim po grani Niskich Tatr.
Artur Kubica pokonał trasę w czasie 6:20 godzin, a Leszek Naziemiec przybył na metę po 7:09 godzinach. Daria Naziemcowa niestety nie ukończyła zawodów.
Gratulujemy i czekamy na dłuższą relację z zawodów.

III Ogólnopolski Nocny Bieg Godzinny - wyniki

2008-06-09T19:05:00.001+02:00

Klasyfikacja generalna (miedzyczasy)

I+II grupa

SIEMIANOWICE SLASKIE, 6 czerwca 2008

Miej. Numer Nazwisko i imie Data Kat. Kraj-M/Kat. Klub-Miasto 4000m 8000m 10000m 12000m reczny dystans Okrazenia

1 1 42 CEMBRZYNSKI Stanisław 1962 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:13:56 00:28:30 00:35:54 00:43:30 51m 16451m 41

2 2 3 JAGIEŁA Adam 1973 M-1 Slimak Bytków 00:14:17 00:29:12 00:36:47 00:44:23 188m 16188m 40

3 3 58 BALAZS Roman 1945 M-1 BALAZS EXTREME-TEAM 00:14:44 00:29:36 00:37:00 00:44:41 184m 16184m 40

4 4 38 WALA Petr 1971 M-1 MC WALLO Havifov 00:14:41 00:29:34 00:37:03 00:44:33 153m 16153m 40

5 5 104 POŁEC Mirosław 1968 M-1 TKKF "Jastrzab" Ruda Slaska 00:14:43 00:29:55 00:37:33 00:45:15 290m 15890m 39

6 6 95 MORANSKI Marian 1975 M-1 Zabrze 00:14:56 00:30:13 00:37:53 00:45:42 163m 15763m 39

7 7 89 WOJNOWSKI Jan 1955 M-1 AKB SUPERMARATON 100 00:15:06 00:30:12 00:37:51 00:45:40 134m 15734m 39

8 8 19 FIJAŁKOWSKI Zbigniew 1962 M-1 JASTRZAB Ruda Slaska 00:14:43 00:30:14 00:37:59 00:45:49 68m 15668m 39

9 9 81 ODRÓBKA Stanisław 1979 M-1 NONSTOP ADVENTURE ZHP Siemia 00:14:51 00:30:36 00:38:31 00:46:39 185m 15385m 38

10 10 63 SAMBAK Tadeusz 1980 M-1 Zadyszka Oswiecim 00:15:48 00:31:43 00:39:45 00:47:32 102m 15302m 38

11 11 83 LINDER Rafał 1983 M-1 ZBD ENERGETYK Rybnik 00:15:42 00:32:13 00:40:38 00:48:48 270m 15070m 37

12 12 26 PUCHAŁA Michał 1982 M-1 FOREVER Zabrze 00:15:16 00:30:45 00:38:54 00:47:05 266m 15066m 37

13 13 101 KUBICA Artur 1976 M-1 Slimak Bytków 00:15:07 00:31:36 00:39:47 00:47:55 207m 15007m 37

14 14 103 GARBACZ Zbigniew 1961 M-1 KSR TKKF Jastrzab Ruda Slaska 00:15:09 00:31:14 00:39:26 00:47:42 156m 14956m 37

15 15 22 SZWED Krzysztof 1965 M-1 WKB Meta Lubliniec 00:16:11 00:32:38 00:40:48 00:48:49 72m 14872m 37

16 16 72 JACHYMCZYK Norbert 1978 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:15:42 00:32:13 00:40:38 00:48:49 59m 14859m 37

17 17 23 SZAFARCZYK Janusz 1969 M-1 WKB Meta Lubliniec 00:16:11 00:32:35 00:40:44 00:48:56 356m 14756m 36

18 18 57 SZOR Krzysztof 1972 M-1 KRS TKKF "Jastrzab" Ruda Slaska 00:16:18 00:33:00 00:41:19 00:49:43 109m 14509m 36

19 19 87 KOKOSZEK Robert 1972 M-1 SBD ENERGETYK Rybnik 00:16:17 00:32:46 00:41:12 00:49:35 74m 14474m 36

20 20 52 MACIEJEWSKI Henryk 1961 M-1 Mysłowice 00:16:22 00:33:09 00:41:37 00:50:00 398m 14398m 35

21 21 75 GEBSKI Grzegorz 1966 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:16:59 00:33:42 00:42:05 00:50:34 281m 14281m 35

22 22 54 OLSZEWSKI Marek 1986 M-1 UKS Kochłowiczanka Ruda Sl. 00:15:14 00:31:36 00:40:03 00:48:40 265m 14265m 35

23 23 50 PYTEL Janusz 1958 M-1 AS Sosnowiec 00:17:36 00:34:42 00:42:55 00:51:13 101m 14101m 35

24 24 49 TURZA Bogusław 1972 M-1 AS Sosnowiec 00:17:36 00:34:41 00:42:52 00:51:11 101m 14101m 35

25 25 76 CHMIELEWSKI Robert 1970 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:17:01 00:34:23 00:43:06 00:51:32 83m 14083m 35

26 26 60 WÓJTOWICZ Marcin 1977 M-1 Slimak Bytków 00:14:29 00:31:49 00:40:36 00:49:33 9m 14009m 35

27 1 30 BALBUS Anna 1980 K-1 MaratonyPolskie.pl TEAM 00:17:30 00:35:33 00:44:40 00:53:47 241m 13841m 34

28 27 110 WILK Tadeusz 1952 M-1 TKKF SATURN Czeladz 00:16:52 00:34:00 00:42:44 00:51:47 236m 13836m 34

29 28 109 KORDZINSKI Kazimierz 1958 M-1 WKB Meta Lubliniec 00:17:14 00:34:58 00:43:54 00:52:50 86m 13686m 34

30 29 99 CIUPEK Robert 1969 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:15:18 00:32:55 00:42:04 00:51:08 21m 13621m 34

31 2 93 WRONSKA Beata 1980 K-1 Jasło 00:17:15 00:34:55 00:43:53 00:52:57 394m 13594m 33

32 30 18 MUSIAŁ Bartłomiej 1983 M-1 Siemianowice Sl. 00:17:18 00:35:12 00:44:16 00:53:23 391m 13591m 33

33 31 74 KOPEC Artur 1970 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:17:17 00:35:33 00:44:32 00:53:38 317m 13517m 33

34 3 21 GOŁEK Diana 1983 K-1 WKB Meta Lubliniec 00:17:09 00:35:14 00:44:22 00:53:36 301m 13501m 33

35 32 43 RYLSKI Tomasz 1978 M-1 Siemianowice Sl. 00:18:00 00:36:33 00:44:58 00:53:34 265m 13465m 33

36 4 67 SZUDY Katarzyna 1982 K-1 TKKF "Jastrzab" Ruda Slaska 00:17:18 00:35:38 00:44:53 00:54:08 138m 13338m 33

37 33 88 FIJAK Jerzy 1956 M-1 Bielsko - Biała 00:17:14 00:35:21 00:44:37 00:54:05 136m 13336m 33

38 34 91 KOLONKO Mirosław 1980 M-1 MARATHON Club Chorzów 00:17:13 00:35:58 00:45:29 00:55:03 322m 13122m 32

39 35 59 OSADNIK Michał 1974 M-1 NIKE TEAM Siemianowice Sl. 00:17:59 00:37:05 00:46:40 00:55:32 300m 13100m 32

40 36 17 SITARZ Łukasz 1978 M-1 Tarnowskie Góry 00:18:17 00:37:02 00:46:15 00:55:25 287m 13087m 32

41 37 5 SZURA Henryk 1956 M-1 SOSNOWIEC 00:18:01 00:36:57 00:46:23 00:55:48 126m 12926m 32

42 38 20 MARKOWSKI Zbigniew 1970 M-1 WKB Meta Lubliniec 00:18:00 00:36:57 00:46:35 00:56:28 6m 12806m 32

43 39 31 BALBUS Michał 1952 M-1 Biegajznami.pl 00:17:59 00:37:14 00:47:10 00:56:51 321m 12721m 31

44 40 39 WITWICKI Bohdan 1965 M-1 Siemianowice Sl. 00:18:21 00:37:35 00:47:17 00:56:56 309m 12709m 31

45 41 8 SOLECKI Tomasz 1979 M-1 WoPR Bierun 00:18:55 00:38:26 00:48:06 00:57:07 282m 12682m 31

46 42 79 MATURA Paweł 1973 M-1 Bytom 00:18:47 00:37:45 00:47:15 00:57:02 249m 12649m 31

47 43 16 PAJAK Adam 1987 M-1 Siemianowice Sl. 00:18:24 00:37:41 00:47:29 00:57:19 213m 12613m 31

48 44 44 BERESZKO Waldemar 1952 M-1 TKKF Czeladz 00:18:39 00:38:01 00:47:43 00:57:24 198m 12598m 31

49 45 82 WNUK Grzegorz 1968 M-1 ENERGETYK Rybnik 00:19:49 00:38:55 00:48:18 00:57:34 175m 12575m 31

50 46 55 ULBRICH Mariusz 1962 M-1 Siemianowice Sl. 00:18:25 00:37:51 00:47:45 00:57:41 160m 12560m 31

51 47 34 KONTOWICZ Rafał 1974 M-1 Mysłowice 00:19:38 00:39:07 00:48:33 00:57:45 152m 12552m 31

52 48 71 SZANDAR Wojciech 1977 M-1 Katowice 00:19:38 00:38:54 00:48:19 00:57:43 73m 12473m 31

53 49 25 GUJA Przemysław 1983 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:18:29 00:37:43 00:47:53 00:57:55 66m 12466m 31

54 50 48 STANKIEWICZ Krzysztof 1964 M-1 Katowice 00:19:23 00:38:45 00:48:27 00:57:56 60m 12460m 31

55 5 85 CHRÓSNIK Blanka 1979 K-1 SBD ENERGETYK Rybnik 00:16:53 00:36:13 00:46:06 00:56:07 12m 12412m 31

56 51 86 KELLER Srkadiusz 1970 M-1 SBD ENERGETYK Rybnik 00:16:53 00:36:13 00:46:06 00:56:07 12m 12412m 31

57 6 98 CIUPEK Daria 1973 K-1 KB MCKiS Jaworzno 00:17:50 00:37:08 00:46:45 00:56:16 1m 12401m 31

58 52 61 MIERZWA Jarosław 1970 M-1 Siemianowice Sl. 00:18:36 00:38:44 00:48:43 00:58:43 286m 12286m 30

59 53 46 RECLIK Jarosław 1970 M-1 Katowice 00:18:53 00:38:46 00:48:41 00:58:47 274m 12274m 30

60 54 100 KOMANDER Jan 1961 M-1 Siemianowice Sl. 00:17:57 00:39:13 00:50:11 00:59:06 246m 12246m 30

61 55 15 DEDEK Beskydsky 1945 M-1 Orlova 00:18:55 00:38:57 00:49:04 00:59:03 237m 12237m 30

62 56 24 OSTROWSKI Kuba 1988 M-1 Siemianowice Sl. 00:19:02 00:38:47 00:48:53 00:59:06 226m 12226m 30

63 57 90 CZAJECKI Marceli 1951 M-1 SATURN Czeladz 00:19:53 00:39:59 00:49:59 00:59:43 72m 12072m 30

64 58 77 BASIAGA Krzysztof 1965 M-1 Piekary Sl. 00:20:17 00:40:33 00:50:27 00:59:46 61m 12061m 30

65 59 47 CICHOS Edward 1958 M-1 Siemianowice Sl. 00:19:14 00:39:46 00:50:07 00:59:49 31m 12031m 30

66 7 11 WAGNEROVA Lenka 1972 K-1 Ostrawa 00:20:08 00:40:24 00:50:36 254m 11854m 29

67 60 73 DYLAG Marek 1961 M-1 KB MCKiS Jaworzno 00:18:49 00:40:00 00:50:41 219m 11819m 29

68 61 94 STYPUŁA Grzegorz 1973 M-1 Swietochłowice 00:20:23 00:40:50 00:51:07 198m 11798m 29

69 62 107 KSIEZYK Piotr 1956 M-1 KB Józefinki 00:19:58 00:40:30 00:51:04 141m 11741m 29

70 63 106 PEDOLSKI Franciszek 1942 M-1 KB Józefinki 00:21:05 00:41:29 00:51:29 132m 11732m 29

71 64 7 PILARCZYK Łukasz 1984 M-1 Katowice 00:18:38 00:40:11 00:50:57 70m 11670m 29

72 8 105 LESKIEWICZ Zofia 1952 K-1 Bielsko - Biała 00:20:21 00:41:12 00:51:46 394m 11594m 28

73 9 35 SZTULPA Bogumiła 1970 K-1 ENERGETYK Rybnik 00:20:24 00:41:16 00:52:02 369m 11569m 28

74 65 102 KUREK Edward 1939 M-1 Katowice 00:20:43 00:41:58 00:52:40 246m 11446m 28

75 10 10 GRABINSKA Aleksandra 1988 K-1 Chorzów 00:21:28 00:42:57 00:53:23 203m 11403m 28

76 66 9 SZPAK Sebastian 1985 M-1 doliniarze.com Tychy 00:21:28 00:42:57 00:53:23 203m 11403m 28

77 67 65 WYPART Jakub 1974 M-1 AhEAD Czestochowa 00:21:37 00:43:20 00:54:05 154m 11354m 28

78 68 40 HANAK Marcin 1980 M-1 Siemianowice Sl. 00:22:13 00:43:19 00:54:02 25m 11225m 28

79 11 78 MALINOWSKA Iwona 1976 K-1 Bytom 00:20:12 00:42:25 00:53:56 375m 11175m 27

80 69 29 JABŁONSKI Adam 1978 M-1 Bytom 00:22:12 00:44:34 00:54:53 321m 11121m 27

81 12 96 ZASTAWNY Barbara 1982 K-1 KB Politechnika Slaska 00:21:26 00:43:35 00:54:29 247m 11047m 27

82 13 70 NIESLER Maria 1962 K-1 Bytom 00:20:57 00:43:08 00:54:24 229m 11029m 27

83 70 53 KRÓL Grzegorz 1986 M-1 Zabrze 00:21:49 00:44:36 00:55:44 72m 10872m 27

84 14 2 SKOWRON Aneta 1973 K-1 SOSNOWIEC 00:21:55 00:44:13 00:55:37 40m 10840m 27

85 71 1 SKOWRON Andrzej 1972 M-1 SOSNOWIEC 00:21:55 00:44:13 00:55:37 40m 10840m 27

86 72 36 KIERUZAŁ Adam 1984 M-1 Siemianowice Sl. 00:20:50 00:43:59 00:55:27 31m 10831m 27

87 15 56 SZOR Joanna 1977 K-1 Biegajznami.pl 00:20:08 00:42:46 00:53:52 1m 10801m 27

88 73 62 SCIBISZ Bogdan 1943 M-1 TKKF MOSiR Czeladz 00:21:52 00:45:03 00:56:56 191m 10591m 26

89 16 69 RACZYNSKA Magdalena 1979 K-1 WKB Meta Lubliniec 00:22:21 00:45:41 00:57:14 154m 10554m 26

90 17 84 SOBCZYK Gabriela 1980 K-1 SBD ENERGETYK Rybnik 00:22:26 00:45:59 00:57:43 58m 10458m 26

91 18 92 KOLONKO Justyna 1975 K-1 Marathon Club Chorzów 00:23:15 00:47:00 00:58:31 314m 10314m 25

92 74 64 KOWALCZYK Marek 1983 M-1 AhEAD Czestochowa 00:23:54 00:47:44 00:59:08 170m 10170m 25

93 75 12 MRAJCA Tomas 1972 M-1 Ostrawa 00:25:15 00:48:44 00:59:21 153m 10153m 25

94 76 27 JANICZEK Tadeusz 1940 M-1 TKKF MOSiR Czeladz 00:23:43 00:47:34 00:59:19 128m 10128m 25

95 77 51 TRZYBULSKI Roman 1962 M-1 SOSNOWIEC 00:24:10 00:48:17 00:59:41 78m 10078m 25

96 78 37 KUPIEC Artur 1986 M-1 Siemianowice Sl. 00:22:28 00:48:11 324m 9924m 24

97 19 45 JACIMIRSKA Elzbieta 1970 K-1 Katowice 00:25:36 00:51:16 333m 9533m 23

98 79 97 GRZADZIEL Małgorzata 1984 M-1 Katowice 00:26:05 00:54:14 219m 9019m 22

99 20 4 TRYBEK Wanda 1944 K-1 TKKF MOSiR Czeladz 00:27:06 00:54:28 60m 8860m 22

100 80 80 NIELABA Gregor 1963 M-1 GERMANY 00:24:05 00:54:18 399m 8799m 21

101 81 6 PYTLIK Lucjan 1955 M-1 FORMA Wodzisław 00:27:24 00:56:06 280m 8680m 21

102 21 14 MATHONOVA Jarmila 1956 K-1 MK Seiti Ostrawa - CZECHY 00:26:59 00:55:45 222m 8622m 21

103 22 108 BOCEK Joanna 1967 K-1 Siemianowice Sl. 00:26:02 00:56:01 198m 8598m 21

104 82 68 KULCZYCKI Mariusz 1964 M-1 Radzionków 00:28:22 00:57:06 50m 8450m 21

105 23 28 ROGUSKA Barbara 1949 K-1 Siemianowice Sl. 00:29:09 00:59:18 86m 8086m 20

106 24 32 WERDIN Katarzyna 1983 K-1 Siemianowice Sl. 00:29:11 00:59:45 38m 8038m 20

107 25 33 SOSNOWSKA Agnieszka 1976 K-1 Siemianowice Sl. 00:29:10 00:59:45 38m 8038m 20

108 26 66 CHRABASZCZ Izabela 1980 K-1 Czestochowa 00:25:28 00:57:08 25m 8025m 20

109 83 13 SEITL Otto 1953 M-1 MK Seitl Ostrawa-CZECHY 00:32:45 94m 7294m 18

110 27 41 RACZYNSKA-CISZAK Ilona 1956 K-1 Chorzów 00:33:30 94m 7294m 18

SIEMIANOWICE 2008 Przygotowanie i pomiar czasu: CHAMPIONCHIP Polska, tel. 0602 314171

V Łódź mbank maraton

2008-05-18T23:24:00.003+02:00

Kolejne gratulacje dla zawodników/niczki Ślimaka, którzy 18.05.08 ukończyli maraton łódzki

80 KUBICA ARTUR 03:26:20
340 NAZIEMIEC LESZEK 04:26:08
373 NAZIEMIEC DARIA 04:38:46

V Perła Paprocan -Wiosenna

2008-05-12T00:31:00.002+02:00

Wielkie gratulacje dla bytkowskich Ślimaków którzy w niedzielę ukończyli maraton V Perła Paprocan.
Krzysztof Czupryna przybiegł na metę na drugim miejscu z czasem 03:34:51, a Leszek Naziemiec skończył jako ósmy po 03:59:09. Więcej TU

Zaproszenie na Puchar Slaska w Biegu Godzinnym

2008-05-07T19:52:00.006+02:00

Zapraszamy na Puchar Śląska w Biegu Godzinnym

Puchar Śląska w Biegu Godzinnym
Regulamin:
1 runda: 17.05.2008 r. - Porubská hodinovka – Ostrava – Poruba,
stadion VOKD Poruba
2 runda: 06.06.2008 r. – Bieg Godzinny Siemianowice Śląskie – Park Pszczelnik

Zwycięzcami zostaną zawodnik i zawodniczka, którzy w sumie w dwóch biegach godzinnych pokonają najdłuższy dystans. Puchar zostanie wręczony w Siemianowicach Śląskich w kategorii generalnej kobiet i mężczyzn. Jeżeli zawodnik weźmie udział tylko w jednym biegu, także zostanie sklasyfikowany w Pucharze.
Regulamin Porubskiej Godzinówki i więcej informacji na internetowej stronie

UWAGA:
Bieg w Siemianowicach Śląskich jest zakończeniem Pucharu Śląska w Biegu Godzinnym

4. ročník

PORUBSKÁ HODINOVKA

Memoriál Arnošta Běčáka

zároveň

2. ročník Česko–Polská hodinovka

závod je zařazen do soutěže

Česko-Polský pohár, o pohár starosty městského obvodu Poruba

Moravskoslezský běžecký pohár

Pořadatel: Maraton klub Seitl Ostrava a Úřad městského obvodu Poruba

Datum: 17.5.2008 (sobota)

Místo konání: Stadion SAREZA Poruba, (bývalý VOKD)

Start: I. - 15.00 hodin (prezentace 13.30-14.45 hod.)

II. – 16.30 hodin (prezentace do 16.15 hod.)

Přihlášky: e-mail: mkseitl@centrum.cz

www. mkseitl.blogspot.com

www.mk-seitl.com

Startovné: 50,- Kč

Šatny, sprchy: v prostorách hřiště

Kategorie: muži – 18- 39, 40-49, 50-59, 60-69, 70 a více let

ženy – 18- 39, 40-49, 50-59, 60 a více let

Ceny: Celkové umístění: 1. – 3. místo věcná cena

Kategorie: 1. – 3. místo (dle možností pořadatele)

každý, kdo doběhne do cíle, dostane medaili

ČESKO-POLSKÁ HODINOVKA - (započítává se výkon z noční hodinovky Siemianowice Ślaskie – 6.6.2008 (viz. propozice)

Ředitel závodu: Otto Seitl Hlavní rozhodčí: Vladimír Pastrňák

REGULAMIN
III OGÓLNOPOLSKIEGO NOCNEGO BIEGU GODZINNEGO
06.06.2008 r.

1. CEL IMPREZY:
Sportowe powitanie lata. Promowanie zdrowego stylu życia. Popularyzacja biegania jako najprostszej formy ruchu. Promocja miasta Siemianowice Śląskie i MOSiR "Pszczelnik".

2. ORGANIZATORZY:
Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji "Pszczelnik" Siemianowice Śląskie,
Grupa Biegowa "Ślimak Bytków" Siemianowice Śląskie,
Miejski Klub Sportowy „Siemianowice Śląskie”,

3.TERMIN BIEGU:
Piątek, 06 czerwiec 2008 roku, start godz. 21.40

4. PROGRAM:
godz. 20:00 - otwarcie biura zawodów,
godz. 21:15 - zakończenie weryfikacji zgłoszonych uczestników,
godz. 21:40 - start biegu godzinnego (I grupa),
godz. 22:40 - zakończenie biegu,
ok. godz. 23:00 - start biegu godzinnego (II grupa),
godz. 00:00 - zakończenie biegu,
Ok. 30 min po zakończeniu ostatniego biegu odbędzie się uroczyste zakończenie zawodów i wręczenie nagród.

5. MIEJSCE i DYSTANS :
Bieg rozegrany zostanie na bieżni o nawierzchni szutrowej na stadionie MOSiR „Pszczelnik” w Siemianowicach Śląskich - (Park „Pszczelnik”- dojazd z Katowic autobusami numer 662 i 0)

Zwycięży zawodnik, który w ciągu 1 godziny pokona najdłuższy dystans.
UWAGA! Bieg zostanie podzielony na dwie grupy.
I grupa – start o godz. 21:40
II grupa – start ok. 23:00.
Grupy zostaną ustalone na podstawie kolejności zgłoszeń.

Po upływie regulaminowej godziny biegu na sygnał dźwiękowy sędziego zawodnicy zobowiązani są do zatrzymania się, po czym sędziowie na podstawie wskazań chipa oraz dodatkowego pomiaru dystansu zdecydują o ostatecznej kolejności zawodników.

6. ZGŁOSZENIA I INFORMACJE:
Zgłoszenia przyjmowane będą do dnia 31.05.2008 r. lub do dnia dokonania wpłaty przez setnego zarejestrowanego zawodnika, poprzez rejestrację na formularzu zgłoszeniowym dostępnym na stronie internetowej www.mosir.siemianowice.pl odnośnik III Nocny Bieg Godzinny lub w siedzibie MOSiR „Pszczelnik”, Park Pszczelnik 3 w Siemianowicach Śląskich w godz. 800 – 1400.

Kontakt:
MOSiR Pszczelnik tel. 032 228 08 48, 032 220 43 52 (w godz. 8.00 - 14.00) e-mail: mosirsiem@poczta.onet.pl
Osoby do kontaktu: Wiesław Stręk tel. 032 228-08-48, Tomasz Rusz tel. 032-765-23-03.

Organizator ustala, że w zawodach może wystartować maksymalnie 100 osób. Do startu dopuszczeni zostaną wyłącznie zawodnicy, którzy do dnia 31 maja 2008 roku wniosą stosowną opłatę startowa, zmieszczą się w limicie miejsc oraz zostaną zarejestrowani na stronie internetowej www.mosir.siemianowice.pl odnośnik - III Nocny Bieg Godzinny.

7. WPISOWE:
15 zł. od osoby.
Kwotę należy wpłacić na konto: Miejski Klub Sportowy „Siemianowice Śląskie” ING Bank Śląski O/Siemianowice Śląskie 21 1050 1357 1000 0022 2341 5940 z tytułem: Opłata startowa - III Nocny Bieg Godzinny i podaniem imienia i nazwiska osoby startującej.
Opłata raz uiszczona nie podlega zwrotowi.

8. UCZESTNICTWO:
Uczestnikiem biegu może zostać każda osoba, która ukończyła 18 lat, dokona zgłoszenia zgodnie z pkt. 6 i uiści opłatę startową zgodnie z pkt. 7 niniejszego regulaminu.
Dopełnieniem formalności zgłoszeniowej będzie podpisanie formularza zgłoszeniowego podczas weryfikacji w dniu biegu.
Podczas weryfikacji należy przedstawić dowód osobisty, dowód opłaty startowej, następnie zawodnikom zostanie wydany pakiet startowy.
Organizator zastrzega sobie prawo do zaproszenia do udziału w zawodach specjalnych gości.

Uwaga ! Pomiar czasu i ustalenie kolejności zostanie przeprowadzone za pomocą systemu Winning Time. Tym samym podczas zapisów od każdego zawodnika w zamian za wydany Chip zostanie pobrana kaucja 50 zł. Kaucja zwrócona zostanie po oddaniu Chipa po zawodach. Posiadanie Chipa jest bezwzględnym warunkiem udziału w zawodach.

Nie dopuszcza się korzystania z własnych Chipów .

9. NAGRODY:
Puchary oraz nagrody rzeczowe za I, II i III miejsce w kategorii generalnej kobiet i mężczyzn. Medale dla wszystkich uczestników.
Po zakończeniu biegu wśród uczestników zostaną rozlosowane nagrody rzeczowe.
Bieg odbędzie się bez podziału na kategorie wiekowe.

10. ŚWIADCZENIA:
Wszyscy zawodnicy otrzymają napoje i posiłek. Pamiątkowe dyplomy wraz z komunikatem końcowym będą przesłane uczestnikom za pośrednictwem poczty.

11. ZAKWATEROWANIE:
Bezpłatne w pawilonie MOSiR „Pszczelnik” (z piątku na sobotę) po zgłoszeniu u organizatora (należy zabrać ze sobą materac i śpiwór). Pokoje gościnne w MOSiR „Pszczelnik” w cenie 38 zł - rezerwacja telefoniczna pod numerami 032 228 08 48 do dnia 05.06.2008 r. do godz. 15.00 .

12. POSTANOWIENIA KOŃCOWE:
Każdy uczestnik biegu startuje na własną odpowiedzialność.
Przyjęcie numeru startowego jest równoznaczne z akceptacją niniejszego regulaminu.
Organizator zastrzega sobie możliwość zmian w regulaminie, o których zobowiązany jest poinformować wszystkich uczestników przed rozpoczęciem imprezy.
Bieg odbędzie się bez względu na pogodę.
Każdy uczestnik biegu musi posiadać dowód tożsamości.
Organizator zapewnia pierwszą pomoc medyczną.
Organizator ze względu na bezpieczeństwo zabrania startu w butach z kolcami.
We wszystkich sprawach spornych decyzję ostateczną podejmuje organizator.

13. ZWYCIĘZCY POPRZEDNICH EDYCJI:
2006: Smuda Norbert Gliwice 15 989 m
Janowska Magdalena Ślimak Bytków 12 800 m
2007: Fijałkowski Zbigniew Ruda Śląska 15 839 m
Leśkiewicz Zofia Bielsko Biała 12 857 m

Deszczowo-słoneczne wrażenia z Belfast Marathon 5/05/08

2008-05-06T00:22:00.005+02:00

Gdy przybyłem do Belfastu padał gęsty deszcz i wiał zimny wiatr. Wyjście z dworca autobusowego wydawało się nie lada wyzwaniem, poza tym autobus do biura maratonu miał byc podstawiony przez organizatorów za pół godziny. Stwierdziłem, że przeczekam na dworcu.

O ustalonej godzinie spory tłumek osób wygladających na biegaczy zaczął się kłębic obok jednego z autobusów. Zapytałem, wsiadłem, po kilku minutach, gdy dotarliśmy do parku opuściłem autobus i podążyłem za innymi w kierunku biura. Biuro znajdowało się w duzym namiocie do którego się wchodziło bez, a wychodziło z reklamówką w ręce. W sumie, nic nadzwyczajnego mnie nie uderzyło oprócz tego, że jakoś za szybko to wszystko poszło (może dlatego, że wydawanie numerów rozłożone było na 3 dni na miejscu były raczej pustki). Stwierdziłem, że muszę poszukac w parku jakiegoś suchego miejsca, gdzie mógłbym usiąśc (hmm, chyba trochę mi się poprzewracało w głowie po półmaratonie berlińskim...). Przypadkiem znalazłem w rozarium całkiem przytulną altankę, gdzie mogłem rozpakowac tajemniczą reklamówkę, przekąsic coś z zapasów i posłuchac śpiewu ptaków. Potem wróciłem w miejsce, gdzie wypluł nas autobus, poczekałem, wsiadłem, dojechałem, wysiadłem znów w centrum.

Po tym jak zostawiłem torbę w hostelu zrobiłem sobie wycieczkę po centrum, żeby zlokalizowac miejsce startu i trochę lepiej poznac miasto. W międzyczasie przestało padac i Belfast od razu wydał się bardziej przyjazny. W tym dniu akurat trwał festiwal uliczny (Festival of Fools) więc na pracach grupy cyrkowo-teatralne robiły wszystko, żeby rozśmieszyc przechodniów.

Dopiero wieczorem wróciłem do hostelu, żeby odpoczywac i uzupełniac węglowodany.

W poniedziałek po 8:00 potruchtałem na start i oddałem torbę do depozytu. Przypadkowo spotkałem też kolegę z klubu Eda McEntee, który nastawiał się na wynik poniżej 3 godzin.

Chwilę porozmawialiśmy, po czym każdy udał się na swoją rozgrzewkę.

Wystartowaliśmy o 9:00, a skończyłem po około 3:32. Sam maraton nie przypadł mi do gustu. Pewnie głównym powodem był brak przygotowania (Po powrocie z Berlina musiałem odpuścic kilka treningów z powodu choroby i brakowało mi długich wybiegan). Drugim czynnikiem deprymującym była trasa, która przez 1 połowę składała się głównie z długich łagodnych podbiegów i krótkich stromych zbiegów, więc miałem wrażenie, że biegnę ciągle pod górę. Malowniczośc trasy też pozostawiła wiele do życzenia- szczególnie ok 25-35km po ścieżce rowerowej wzdłuż autostrady, a potem po wyludnionych drogach portowych.

Wielkim plusem na pewno byli kibice, których szczególnie pod koniec nie brakowało. Wielu z nich z pewnością zdarło sobie gardła tego dnia, a landryna którą udało mi się dostac od jednej z kibicujących dziewczynek uratowała mnie przez gwałtownym spadkiem cukru (na większości oficjalnych punktów tylko woda- tylko na ostatnich 2-3 napój izotoniczny).

Trochę zabiła mnię pogoda- zimny poranek spowodował, że za ciepło się ubrałem, a gorąca, słoneczna końcówka wycisnęła ze mnie ostatnie poty.

Jeszcze z akcentów którymi nie należy się chwalic to na 23 mili, gdy już zabrakło mi sił zacząłem 'chodzonego', ale gdy przetłumaczyłem sobie, że w ten sposób wydłużam swoje męki przeszedłem do truchtu i z ten sposób zakończyłem swój 34 maraton. A wracając do wyniku, to nie mógł byc inny. Tydzień wcześniej przebiegłem Yasso800 między 3:29 i 3:35, a Yasso zwykle nie kłamie.

Edowi natomiast nic nie przeszkodziło zając 15 miejsca i wykręcic swojej życiówki w granicach 2:40, więc pewnie dla innych osób ten maraton był bardziej udany.

Strona organizatorów BELFAST MARATHON

Relacja Darii z biegu 12 godzinnego

2008-04-28T20:07:00.001+02:00

Dobrze, że pisze się rękami, bo nogi to mnie trochę bolą. Do pracy pojechałam na rowerze, chodzenie na razie sprawia mi pewną trudność.

26 kwietnia odbyła się 10 – jubileuszowa edycja Biegu 12 godzinnego w Rudzie Śląskiej. I ja tam byłam i szampana piłam :-) to trochę opowiem co widziałam.

Pierwszy raz bieg odbywał się w nocy – start o godzinie 20, koniec o 8 rano w niedzielę. Mi się taka opcja bardzo podoba – nie ma upału, a noc bardziej sprzyja przemyśleniom. Jeśli komuś dokuczała senność – można było napić się kawki, która była na stoliczku z odżywkami. W ogóle stoliczek był bardzo suto zastawiony – dla mnie najgenialniejsze były naleśniki (!) i rosół.

Trasa przebiegała na pętli 1400 metrów, była właściwie płaska – to znaczy przez 8 godzin była płaska, a potem to już każdy biegający w co najmniej kilku miejscach widział spore przewyższenia :-).

Taktyki biegania były różne – niektórzy wystartowali szybko, inni od początku biegli powoli, niektórzy głównie biegali, inni trochę chodzili. Ja biegłam w miarę równym tempem właściwie przez cały bieg. Zaczęłam wolno i tak już zostało, no na ostatnich 2 godzinach jeszcze ciut zwolniłam. Pierwsze 6 godzin minęło mi jak z bicza strzelił. Najgorszy, ze względu na nudę, był czas między 7 a 10 godziną biegu (to czas zadawania sobie trudnych pytań typu: „po co ja to robię?” , „czy ja jestem normalna?”). Potem już jakoś motywacja wracała – w sumie co to jest 2 godziny, gdy się już przebiegło 10 :-) i w ostatniej półgodzinie dołączyła się euforia.

Po upłynięciu 12 godzin na gwizdek sędziów wszyscy zatrzymaliśmy się tam, gdzie akurat dobiegliśmy, dystans został zmierzony, a my poszliśmy się regenerować.

Pierwszym etapem był dla mnie prysznic z przyjemnie gorącą wodą, a potem: wino, szampan, wspaniały obiad, gratulacje, koronacje, nagrody. Bardzo mi się podobało, że wszystko przebiegało tak sprawnie, bez żadnych opóźnień, które są częstą zmorą na wielu biegach. Bieg jest absolutnie godny polecenia – tam trzeba bywać. Myślę, że w przyszłym roku też się tam pojawię.

Bardzo się cieszę, że udało mi się zrobić powyżej 100 km – nie zakładałam tego nawet w najśmielszych marzeniach. Teraz to już do końca roku mogę leżeć do góry brzuchem – sezon mam zaliczony :-)

12 godzin biegania w Rudzie Śląskiej- skrót wyników

2008-04-27T19:36:00.005+02:00

Gratulacje dla Darii i Adama, którzy sobotnio-niedzielny bieg 12 godzinny ukończyli na wysokich pozycjach.

1. Kuryło Piotr 140390 m
2. Vozar Attila (HUN) 139457
3. Sieja Marek 134569
4. Stefański Marian 133274
5. Połeć Jerzy 130537
6. Jagiełła Adam 130084 Ślimak Bytków

1. Kumor Renata 105561 m
2. Banasiak Alicja 104371
3. Naziemiec Daria 101978 Ślimak Bytków
4. Kuryło Ewa 100637
5. Delewska Dalia 86053

Więcej na temat biegu - maratonypolskie.pl

Berlin zdobyty – relacja z BERLINER HALBMARATHON

2008-04-09T13:28:00.003+02:00

Weekendowy wyjazd z moim dublinskim klubem Sportsworld zaczął się od wczesnej pobudki. Około 6:00 na lotnisku w Dublinie spośród 35 osobowej grupy, która zapisała się na bieg stawiło się 10 osób (reszta wybrała wylot popołudniowy).

Po wylądowaniu udaliśmy się kolejką S-bahn na tereny Expo półmaratonu po odbiór pakietów startowych. Na miejscu oprócz biura zawodów odbywały się targi na których można było zaopatrzyc się w nowy sprzęt, zasięgnąc porad lekarskich, oglądnąc występy artystyczno-gimnastyczne, zjeśc porcję makaronu i popic darmowym bezalkoholowym piwem izotonicznym.

Reszta dnia minęła na jedzeniu, dżemce, większej ilości jedzenia i ogólnym relaksie przed zbliżającym się biegiem.

W niedzielę rano cała nasza spora grupka wpakowała się do tramwaju jadącego w okolice startu. Mimo ciągłych żartów i świetnych humorów na twarzach można było dostrzec skupienie. Prawie każdy z nas traktował te zawody bardzo poważnie i liczył na zbliżenie się do własnej życiówki.

Po zrobieniu grupowego zdjęcia poszedłem oddac rzeczy do depozytu i udałem się na start.

Przejście przez tłum do strefy A wyznaczonej dla zawodników z wynikiem poniżej 1:30 zajęło mi więcej czasu niż przypuszczałem. Zostało mi około 5 minut na rozgrzewkę. Potem schowałem się w tłumie, usłyszałem wystrzał startera i falą wylaliśmy się na główne ulice Berlina.

Po jakichś 2 km biegu spotkałem Willa, który jednak wydawał się biec zbyt szybko dla mnie, więc pozwoliłem mu zginąc gdzieś wśród osób biegnących przede mną. Nie licząc na to, że jeszcze go spotkam przed metą zacząłem koncentrowac się na własnym tempie, oddechu i sygnałach wysyłanych przez mój organizm.

Moim celem było poprawienie własnej życiówki więc próbowałem biec około 4:01-4:04 min/km.

Na 5km mój międzyczas ok 20:30 kazał mi troszkę przyspieszyc. Nie pamiętam co dokładnie działo się między poszczególnymi kilometrami. Brama Brandemburska mignęła nade mną i skojarzyła mi się trochę z bramkami opłat za autostradę, potem długa prosta aż do 7km, potem zakręt w lewo, zespoły bębniarzy wygrywające wojenne rytmy, szpalery kibiców robiące hałas w różnych językach świata. Na 10km minąłem Lornę, sprawdziłem zegarek. 40:21 - wydaje się niemożliwe bo poszło zbyt prosto... czuję ciągle siłę więc nie zwalniam. Kolejny szok na 15km – 1:00:20 chyba moja życiówka na tym dystansie... myślę, że życiówkę na półmaratonie już mam w kieszeni, teraz trzeba ją tylko dowieźc do mety. Na 18km czuję się trochę gorzej, na szczęście na prostej zauważyłem czerwoną koszulke Willa, do którego dystans zaczął się zmniejszac. Nie forsując tempa zbliżyłem się do niego pozdrowiliśmy się i kontynuowałem „swoje”. Czułem, że Will będzie mi siedział „na kole”, a w odpowiednim momencie zaatakuje.

Straciłem rachubę kilometrów i może dlatego (na ok. 19km) gdy zobaczyłem większe skupisko kibiców wydawało mi się, że za chwilę będzie meta. Zacząłem swój finisz, ale po jakichś 500 metrach zrozumiałem swój błąd, zredukowałem tempo, wyrównałem oddech i wszedłem w kolejny zakręt. Na szczęście do mety nie było daleko i gdy upewniłem się, że tym razem to koniec po raz drugi zerwałem się do sprintu. Linię końcową przekroczyłem w 1:24:17. Will był dokładnie 30 sekund za mną, więc myślę, że mój pierwszy sprint pozwolił mi z nim wygrac. Na mecie spotkałem kilku biegaczy Sportsworldu, którzy przybiegli wcześniej. Wszyscy w świetnych humorach, większośc z nowymi, imponującymi życiówkami. Gratulacji nie było końca i gdyby nie nasze mokre ciuchy i zimny wiatr, pewnie od razu zaczęlibyśmy świętowanie sukcesów.

Najszybsza zawodniczka ze Sportswold, Lucy Darcy była 12-sta z czasem 1:21:08, a najszybszy zawodnik Phil Kilgannon z czasem 1:10:46 zajął 28 miejsce w klasyfikacji generalnej.

Czasy zwycięzców:

Kobiety - Peninah Arusei 68:22 minut

Meżczyźni - Patrick Makau Musyoki 60:00 minut

W zawodach udział wzięło 24.551 zawodników.

Więcej na temat zawodów TU

Relacja Artura z Vasaloppet'08

2008-03-09T22:15:00.002+01:00

Po 46 godzinach podróży samochodem, pociągiem, autokarem, promem dotarliśmy do mekki światowego narciarskiego biegania Mory. Tydzień biegowy rozpoczął się tu kilka dni wcześniej i trasę „królewskiego” dystansu, do którego się przymierzaliśmy, poprzedziło kilka innych biegów - krótszych lub mniej rygorystycznych (brak limitów czasowych).

Przygotowania rozpoczęły się pełną parą w dzień poprzedzający start czyli smarowanie, przygotowanie odpowiedniego ubioru itp. Przy smarowaniu pomocną dłoń wyciągnęli do nas słowiańscy bracia, chociaż nieliczni z nas postawili na swoje smarowanie co później i tak okazało się bez znaczenia. Po krótkiej ostatecznej odprawie mogliśmy się w końcu położyć na karimatach i spać jak królowie aż do 3.30 rano [sic!]. Po szybkim przebudzeniu, szybkie śniadanie by po pół godziny ruszyć autokarem na miejsce startu do Sälen. Prosta startowa była podzielona na 10 sektorów do których klasyfikowało pod względem swoich czasów. Nam przypadł zaszczyt wystartowania z 10 ostatniego pola. Po pozostawieniu nart i kijków w dogodnym jakby się mogło wydawać miejscu do startu wróciliśmy do ciepłego autokaru. Wróciliśmy na to samo miejsce na kilka minut przed 8, kiedy to wystartowaliśmy w Vasaloppet. Wszyscy truchleliśmy na myśl złamania kijka, których kikuty leżały tu i ówdzie. A to dopiero 300-400 metrów. Cóż za pech. I właśnie bieg nie zależy jedynie od wytrzymałości fizycznej, psychicznej ale również od szczęścia. Ja go tego dnia miałem pod dostatkiem.

Na prostej startowej miałem długo kontakt wzrokowy z Tomkiem i Leszkiem, trzymałem ich się blisko. Ostatni raz widziałem ich na pierwszym podejściu zniknęli mi gdzieś obaj gdzieś na skraju po prawej stronie. Ja natomiast mozoliłem się do góry w środku rzeki ludzi, dość niefortunnym miejscu. Wiedziałem, że muszę uciekać na skraj lasu, gdzie ostatnio widziałem Tomka i Leszka (pewnie już są na górze i pojechali w siną dal) gdzie zauważalny był większy ruch do góry. Centymetr po centymetrze przesuwałem się na prawą stronę, aż w końcu osiągnąłem cel - las. Wtedy poczułem się jak ptak wypuszczony z klatki. Mogłem, dzięki za dużej ilości klister'a poruszać się do góry jak na skitourowych nartach. Wreszcie mogłem nadrobić straty i dogonić moich kolegów.

I tak po około 1 godzinie i 2 km można było zacząć radować się jazdą na nartach biegowych. A moich kumpli jak nie było tak nie było. Pomyślałem, że trzeba będzie się mocno postarać, żeby ich dogonić a po za tym zmieścić w limitach czasowych, które na pozór wydawały się być ustalone z dużym zapasem. Na pierwszy punkt pozostało jeszcze 8 km i 1,5 godziny. Trasa biegu prowadziła przez bezkresne tereny mało zamieszkane. Dookoła rozpościerały się lasy, które zachwycały swoją potęgą. Teren pod względem topograficznym był dość urozmaicony odcinki płaskie, podejścia i zjazdy – najbardziej na mnie wyczekiwane, mogłem sobie odpocząć i wyprzedzić tych, przez których byłem wyprzedzony wcześniej.

Na punktach kontrolnych obowiązywały limity czasowe w których bezwzględnie trzeba było się zmieścić w przeciwnym razie dalszą podróż do mety spędzało się w autobusie o czym przekonali się nasi trzej towarzysze podróży... Była również druga, milsza strona punktów kontrolnych otóż można było się posilić pysznymi bułeczkami (nie pamiętam ile ich zjadłem, ale była to duża ilość), które popijało się albo zupą borówkową, bulionem, wodą lub napojem izotonicznym. Na dwóch ostatnich punktach serwowano kawę.

Po za posileniem się można było na punktach zadbać o swój sprzęt, serwisanci z firmy TOKO szybko radzili sobie ze smarowaniem nart.

Po kilku godzinach zmęczenie dawało się we znaki a do końca jeszcze pozostało kilkadziesiąt kilometrów, ale byłem dobrej myśli, że jeśli żadna niespodzianka mnie po drodze nie spotka to dotrę cało do mety. Zmęczenie jak się okazało na ostatnim punkcie było oszustwem i małym buntem mojego organizmu. Po wypiciu kubka kawy i ujrzeniu Leszka, który o dziwo był cały czas za mną a nie przede mną jak cały czas uważałem siły i wola walki wróciły. Poczułem się jak nowonarodzony i jakaś siła pchała mnie do przodu - do mety zostały ostatnie 9 km. I nie wiem czy myśl, że meta jest tak bliska, a może kawa podziałały zbawiennie. Odszedł wcześniejszy ból w rękach. Ostatni odcinek pokonałem w szybszym tempie niż wszystkie poprzednie (był również łatwiejszy), lecz jednak czułem, że coś się we mnie zmieniło-przybyło mi sił. Metę zobaczyłem po 10 godzinach i 44 minutach od startu. Szczęśliwy i zmęczony. Dodam tylko moją małą obserwację. 90 km na nartach biegowych jest łatwiejsze niż 90 km biegu.

Artur

Trochę historii...

2008-03-06T19:18:00.009+01:00

Pada śnieżek, pada śnieżek,
Łatwo zapaść się po pas.
A na nartach, jak wzdłuż ścieżek,
Mogę sobie iść przez las.
Droga gładka i otwarta,
Słońce świeci, śnieżek spadł,
Więc na nartach, więc na nartach
Śmiało ruszać mogę w świat!
Dla chcącego nic trudnego-
Śnieg się ściele wzdłuż i wszerz,
Do bieguna północnego,
Jeśli zechcę - dotrę też.
( J. Brzechwa Narciarz )

W 1520 roku młody szlachcic Gustav Ericsson Vasa uciekał przed oddziałami króla Danii, Szwecji i Norwegii - Christianem 2. Duża część Szweckiej szlachty nie zgadzała się z polityką króla, zyskał on nawet przydomek "Tyran". W celu stłumienia opozycji Christian zwabił szlachtę na przyjęcie do Sztokholmu i tam ich zamordował (wliczając to rodziców Gustava). Wydarzenie znane jest jako "Sztokholmska kąpiel we krwi". Gustav , bojąc się o swoje życie zaczął uciekać i będąc w miejscowości Mora postanowił namówić mieszkańców do powstania przeciwko złemu królowi. Nie udało się mu to, wiec postanowił uciekać dalej w kierunku Norwegii, by się tam schronić. Jednak mieszkańcy w końcu zmienili zdanie i wysłali w pogoni za Gustavem dwóch narciarzy, którym udało się dogonić go 90km dalej w miejscowości Salen. Vasa pokonał Christiana i 1523 został koronowany na króla Szwecji , a kraj uzyskał pełną niepodległość.
W 1922 roku, w celu uczczenia tego wydarzenia rozegrano pierwsze zawody Vasaloppet na historycznej trasie. Wygrał je Ernst Alm w czasie 7 godzin i 32 minuty. Trasa oczywiście nie była przygotowana ratrakami , a jedna jego narta ważyła 5kg. Ernst (najmłodszy zwycięzca w historii) stosował trójkrok: ruch lewą nogą, prawą nogą i odepchnięcie dwoma kijami jednocześnie. Na głowie nosił charakterystyczną chustkę z czterema supełkami. Współcześni zawodnicy używają na trasie prawie wyłącznie bezkroku (dotyczy to także wielu podbiegów). Rekord trasy należy do Petera Goranssona (1998) i wynosi 3 godziny i 38 minut. Czas pierwszego zwycięzcy jest dzisiaj czasem możliwym do osiągnięcia przez "mocnego amatora" ( pod warunkiem, że nie startuje z ostatniej "fali"). Kobiety były dopuszczone do biegu w pierwszych przedwojennych latach, a następnie im zabroniono startów. Dopuszczone zostały z powrotem do zawodów w roku 1981. W międzyczasie i tak udawało im się startować, ale musiały się podawać za mężczyzn i przyklejać sobie wąsy...
Zawody nie są już najdłuższe na świecie, nie są najstarsze na świecie ( choć wielu tak uważa) i może nawet już nie są największe, ale są to z pewnością najsłynniejsze i najbardziej prestiżowe zawody typu "open".

Tydzień Vasaloppet:

KortVasan (krótki - 30 km)
TjejVasan (tylko dla pań - 30 km)
HalvVasan (połówka - 45 km)
Öppet spår (rajd, bez ścigania się - 90 km)
StafettVasan (sztafeta - 90 km)
SkejtVasan (krok łyżwowy 30 km lub 45 km).

Darki relacja z Wazaka ( ja notuję)

2008-03-04T21:14:00.003+01:00

Dobiegłam do Mangsbodarny, co nie jest ujęte w wynikach - tam mnie ściągnęli za przekroczenie czasu. Mówiłam , że chcę dalej, ale pani mi ściągnęła czipa i życzyła powodzenia w przyszłym roku. Jestem bardzo zadowolona, zobaczyłam kawałek Szwecji, narty miałam ostatnio na nogach 2 lata temu, a jednak sobie wystartowałam. Słynna zupa borówkowa bardzo dobra. Dokonałam kilku kulinarnych odkryć: pyszne ciastka z doskonałą bitą śmietaną w "Kawiarniach Północy" - nie chce się z nich wychodzić ( wyglądają jak stacje polarne). Kawa, herbaty, woda ogórkowa do woli (płaci się tylko za pierwszy kubek). Przyroda inna, potrzeby ludzi inne ( muszą tłusto zjeść). Królują łosie ; na nalepkach, biżuterii, pluszowe ( uwielbiam rogacze). Spaliśmy w drewnianym domu z dobrze wyposażona kuchnią - zajrzałam sobie do każdej szafki i szuflady, i stało się to dla mnie inspiracją: polecę teraz bardziej w zupy rybne i poeksperymentuję z przyprawami. Ulice wieczorem oświetlone klimatycznymi zniczami ( rozstawione na chodniku). Podróżujemy z samymi Czechami i Słowakami ( tylko 2 kobiety oprócz mnie w autobusie). Piłam zdrowie wszystkich chłopaków, Leszek znowu miał stres ( wolę taki skład , niż same baby ). Może wrócimy do Skandynawii latem...

1. ČADČIANSKY HAMBURG - regulamin

2008-03-04T21:05:00.007+01:00

Czekając na relację Artura, z którym ciągle przegrywam na długich
imprezach :-) pozwoliłem sobie wkleić regulamin nowego maratonu (typ hamburgerowy), na który pewnie się wybierzemy. Pętla 1km po miękkim podłożu.... znaczone co 100m.

ORGANIZÁTOR:KKM Čadca a Juraj Šerík
DÁTUM: Sobota 8. 3. 2008
MIESTO: Čadca, Šeríkov okruh, lesík za plavárňou.
ŠTART: 9:00 hod..
TRAŤ: Presne zmeraný 1 km okruh, prírodný podklad, rovina.
KATEGÓRIE: Bez kategórií
ŠTARTOVNÉ: 0 Sk
CENY: Bez cien.
OBČERSTVENIE: Minerálka, voda, vlastné.
POZNÁMKA: Je možné bežať ľubovoľne dlhú trať, najviac však 42,195 km.

Vasaloppet 2008 - wyniki Ślimaków (na ciepło)

2008-03-02T14:09:00.011+01:00

Znalazłem filmy z tegorocznego narciarskiego Biegu Wazów na youtube.com- żeby obejrzec kliknij TU ...to cóż, że po szwedzku?:-)

Poniżej wyniki Ślimaków. Relacja z imprezy jak tylko wrócą ze Szwecji.

Artur

	Time	Place	km/h
Sälen	00:00:00	-	-
Smågan	02:01:14	9198	5.20
Mångsbodarna	03:22:41	9438	9.77
Risberg	04:38:23	9502	8.50
Evertsberg	06:09:38	9714	8.29
Oxberg	07:40:43	9649	9.65
Hökberg	08:48:53	9732	8.09
Eldris	09:56:17	9793	9.09
Mora	10:44:08	9643	11.18

Leszek

	Time	Place	km/h
Sälen	00:00:00	-	-
Smågan	02:19:36	10476	4.52
Mångsbodarna	03:40:10	10267	9.88
Risberg	04:58:49	10285	8.18
Evertsberg	06:24:57	10128	8.78
Oxberg	07:54:50	10027	9.78
Hökberg	08:57:10	9967	8.85
Eldris	09:56:51	9805	10.27
Mora	10:50:48	9775	9.92

Daria

	Time	Place	km/h
Sälen	00:00:00	-	-
Smågan	02:56:39	1314	3.57
Mångsbodarna	tu zdjęta	-	-
Risberg	-	-	-
Evertsberg	-	-	-
Oxberg	-	-	-
Hökberg	-	-	-
Eldris	-	-	-
Mora	-	-	-

Tomasz

	Time	Place	km/h
Sälen	00:00:00	-	-
Smågan	02:25:35	10891	4.33
Mångsbodarna	03:51:37	10830	9.25
Risberg	05:12:09	10765	7.99
Evertsberg	06:39:08	10547	8.70
Oxberg	-	-	-
Hökberg	-	-	-
Eldris	-	-	-
Mora	-	-	-

Aneks do "roku Świni"

2008-02-24T19:46:00.005+01:00

To ja się też pochwalę:
-poprawiłem czas na 100km
-skończyłem ironmana
-przegrałem na zawodach pływackich tylko z samym Królem
-po 12 latach poprawiłem czas na maratonie (3:39 na 3:33)]
-schudłem
-przebiegłem w ostatnim roku 24 maratony
Cieszę się z naszych sukcesów organizacyjnych. W 2008 otwarły się nowe możliwości dla naszej grupy, związane z pozyskaniem sponsora wspierającego nasze imprezy (Zakłady Przetwórstwa Mięsnego ale o tym później) - najpierw muszę donieść o tym prez. Spławszczakowi.
Teraz część naszej grupy rusza do Szwecji na Vasaloppet, co jest oczywiście straszną głupotą, bo jesteśmy tylko narciarzami-teoretykami.
W planach klubowych w tym roku (na początek):
- pomoc przy majowej Perle Paprocańskiej ( naprawdę świetna impreza )
-pomoc w organizacji Pucharu w Biegu Godzinnym
- kwietniowy wyjazd do Berlina (100km,50km,21km)

prez. :-) leszek. n.

Podsumowanie roku 2007 - roku Świni

2008-02-24T12:27:00.007+01:00

Już parę miesięcy temu zobowiązałem się napisac podsumowanie minionego roku.

Rok 2007 już dawno przebrzmiał, w lutym Chińczycy powitali rok Szczura, a podsumowania ciągle nie było. Sumienie już mnie w końcu trochę gryźc zaczęło i stąd właśnie ten w miarę krótki tekst.

Rok poprzedni dla Ślimaków (dla chińczyków rok Świni) był trudny pod wieloma względami. Zaczął się od wielkiej euforii organizowania, a kończył smutną weryfikacją paru przyjaźni. Pominę jednak porażki (tym bardziej, że dochodzą mnie słuchy, że wszystko znów idzie ku dobremu) , a skupię na sukcesach. A tych ostatnich było dośc sporo (wystarczy z resztą przejrzec poprzednie posty).

Zacznę od tego co nasza grupa zorganizowała/ zainicjowała w roku poprzednim, a były to:

I Maraton Noworoczny Cyborg,

8 edycji Maratonu NIC (za które uhonorowano grupę Złotym Filipidesem),

Akcję Superpływak Siemianowice i Tychy,

V Bieg Świąteczny

oraz tradycyjnie prowadzenie na zasadzie woluntariatu biura Półmaratonu 4 ENERGY.

W sumie w różnych imprezach w których nasza grupa „maczała paluchy” wzięło udział ponad 1500 osób, którym serdecznie dziękujemy i zapraszamy w przyszłości.

A teraz parę indywidualnych sukcesów, które wypracowali zawodnicy Ślimaka. Nie od wszystkich otrzymałem informację zwrotną, więc poniżej przedstawiam tylko mały procent osób, które mają się czym pochwalic.

Adam Jagiela – najszybszy Ślimak

I Maraton Cyborga - 3 miejsce 3:11

I NIC Marathon - 2 miejsce 3:11

II NIC - 1 miejsce 2:59

IV NIC - 2 miejsce 3:12

III memorial Koniecznego Ruda Slaska 5 km - 1 miejsce w kat. wiek. 18:42

IX Rudzki Bieg 12 godzinny - 8 miejsce 122km 456m

I Pólmaraton Kietrz& Rohov - 3 miejsce kat. wiek. 1:38 (podobno najtrudniejszy jaki biegl)

II Visegrad Maraton – 1 miejsce kat. Wiek. 3:13

Knurów 10 000 m - 34:49 zyciówka na tym dystansie

I Pólmaraton Wodzislawski – 2 miejsce kat.wiek.1:18

Pólmaraton 4Energy – 3 miejsce kat.wiek 1:18

Bieg Godzinny Ostrava - 2 miejsce kat.wiek. 16210M

Kobericky Pólmaraton - 5 miejsce 1:15

Daria „Superwoman” Naziemiec

„...Rok 2007 byl raczej rokiem startów niz treningu. Dlatego nie moge pochwalic sie zyciówkami :-). Moze w tym roku się uda.

Przebieglam 17 maratonów, w tym również bieg na 100 km w Biel. Bieg na 100 km byl moim pierwszym w zyciu i niezle go znioslam, dlatego w tym roku spróbuje tez postartowac cos dluzszego niz maratony. A najciekawsze odkrycie minionego

roku to kapiel w przereblu. Strasznie zimno, ale niesamowicie, bardzo mi sie to podoba...”

Artur „Król Pogorii” Kubica

Maraton Praga - 03:35:50

Maraton górski NIC Ustron - 06:58:13

Biel 100 km - 12:49:51

Slovakman (triathlon 3,8km, 180km, 42,195km) -12:56:21

Slovenski Alpski Maraton 50 km - 06:34:06

Maraton górski NIC Ustron - 08:10:12

Maraton Warszawa - 03:11:46

Maraton Kromeriz - 03:59:05

VBieg swiateczny 7 km - 00:28:33

Pływanie w Zbiorniku Pogoria 10 km - 04:27:23

Pózniej plywanie w Jaskinii Punkvy 300 m w temperaturze 9 stopni.

Jan Komander

„...Najwiekszym osiagnieciem 2007 bylo systematyczne bieganie. Dzieki temu moglem poznac wielu sympatycznych ludzi ktorzy maja podobne zainteresowania...”

I NIC Marathon - 4.08.25

Maraton Bratyslawa - 3.42.15

Cracovia Maraton – 3.50.40

Maraton Wilno - 3.31.21

Półmaraton Rudawa -1.42.41

Półmaraton 4 Energy - 2.00.33

Bieg Fiata 10 km - 44.13,

Bieg Katorżnika- el. 1.86.01 i final 1.03.49

Oswiecim 15 km -1.07.33

Biegi godzinne; Siemianowice - 14277 m Ostrawa - 14230 m

Bieg Legionów 10 km - 40.50

Bieg Swiateczny - 28.40

Akcja Superplywak- 71.5 km

ukończony Triatlon w Jaworznie

Ja (Kuba) ze swoich 7 ukończonych maratonów najbardziej zadowolony jestem z przebiegnięcia Connemarathon 63km niedaleko Galway i 100km w Biel, 3 miejsca w Maratonie NIC007 i życiówki w maratonie dublińskim 3:10:14 (oraz przeżycia pierwszego typowego odlotu biegacza - „runner's high”). Cieszę się też, że po wejściu do przerębla na Pogorii zmotywowałem się i spróbowałem zimowego pływania w zatoce dublińskiej.

Podsumowując w poprzednim roku działo się tyle, że mogliśmy się wszyscy trochę zmęczyc, ale chyba nie na tyle żeby poddac się zwątpieniu i przesiadywac na kanapie przed telewizorem;-) Myślę, że na wiosnę, gdy słonko mocniej zaświeci Ślimaki wyjdą ze swoich skorupek, żeby znów wielu zadziwic.

Podsumowanie Siemianowickiej Akcji Superpływak 2007.

2008-01-20T18:29:00.000+01:00

ARTYKUŁ Z PORTALU MIEJSKIEGO SIEMIANOWIC ŚLĄSKICH

Zawody po rozdaniu Superpływaków (2-ga tura mężczyzni) tor 5 Artur, tor 3 Leszek (nie wiem kto na innych torach, ale może ktoś się rozpozna...)

Noworoczny Cyborg - zdjęcia

2008-01-16T21:44:00.000+01:00

W końcu wrzuciłem fotki z Noworocznego Cyborga autorstwa Piotrka Lamparta. Znajdziecie je TUTAJ

Nowy blog Leszka

2008-01-04T13:25:00.000+01:00

Teksty o tematyce bardzo pozasportowej będą się ukazywać pod adresem:
naziemiec.blogspot.com Wkrótce zapraszam.

Leszek

2 Noworoczny Cyborg 01.01.2008r. - wyniki :

2008-01-01T22:00:00.000+01:00

Imię i nazwisko, rok urodzenia,klub/miejscowość,wynik

Maraton :

1. Krzysztof Tumko 1977 IW 3471 Leszno 03:09:25
2. Stanisław Orlicki 1959 KWK Ziemowit -Rudze 03:10:15
3. Ireneusz Czapiga 1966 Świętochłowice 03:10:40
4. August Jakubik 1959 Jastrząb R. Ś. 03:15:15
5. Adam Jagieła 1973 Ślimak Bytków 03:16:10
6. Tadeusz Sambak 1969 Biegajznami.pl 03:26:46
7. Marek Szeszko 1964 Jastrząb 03:37:38
8. Stanisław Olbryś 1967 Pimar Legionowo 03:43:15
9. Piotr Kolonko 1967 Marathon Kulb-Menden 03:49:10
10. Stanisław Giemza 1951 Lux-Groniczek Bielsko-Biała 03:49:45
11. Drago Bojaro 1953 Asco Vidale (Serbia) 03:52:30
12. Marian Górski 1957 Jastrząb 04:04:43
13. Mariusz Ciesiński 1970 Ślimak Bytków 04:05:40
14. Piotra Horała 1984 WBK Piast Wrocław 04:12:40
15. Zbigniew Hylaszek 1955 Siemianowice Śląskie 04:24:40
16. Franciszek Pendolski 1942 KB Józefinka Katowice 04:30:47
17. Jarosław Mierzwa 1970 Siemianowice Śląskie 04:43:20
18. Czesław Wizner 1954 IPA Katowice 04:54:14
19. Andrzej Łogiewa 1950 KB Józefinka Katowice 04:54:14
20. Wojciech Farfukowski 1978 Warszawa 05:27:13

Sześć okrążeń - dystans 36445:

21. Jarosław Cholewa 1966 AWF Katowice 03:29:35
22. Józef Lewandowski 1966 03:55:30

Pięć okrążeń - dystans 30695:

23. Jarosław Węgler 1970 KRS TTKF Jastrząb 02:21:01
24. Ela Chłap 1971 doliniarze.com 02:56:55
25. Sławomir Krajewski 1956 doliniarze.com 02:57:20
26. Grzegorz Witek 1968 Świętochłowice 03:00:34
27. Kornelia Węgler 1970 KRS TTKF Jastrząb 03:04:01
28. Paweł Jarzębowicz 1979 Jarząby Katowice 03:08:55
29. Arkadiusz Nowaczyk 1973 Chorzów 03:17:20
30. Daria Naziemiec 1976 Ślimak Bytków 03:21:00
31. Aleksy Szablicki 1960 WKB Meta Lubliniec 03:23:30

Cztery okrążeń - dystans 24495:

32. Stanisław Jurek 1956 TKKF Jastrząb 02:10:47
33. Bernadeta Należniak 1958 40-latek Tychy 02:18:00
34. Janusz Pietrzak 1967 Doliniarze.com 02:25:00
35. Jerzy Goj 1958 Piekary Śląskie 02:33:21
36. Urszula Pomykała 1964 TSS Tychy 02:44:18
37. Tadeusz Litwa 1975 Katowice 02:51:30
38. Magdalena Raczyńska 1979 Biegajznami.pl 03:09:55
39. Dorota Wyleciał 1960 Katowice 04:07:29

Trzy okrążenia - dystans 19195:

40. Justyna Adamus 1979 Doliniarze.com 01:34:10
41. Leszek Papała 1962 Doliniarze.com 01:34:10
42. Adam Jarzębowicz 1975 Jarząby Katowice 01:35:45
43. Marek Betlea 1971 Będzin 01:39:31
44. Szymon Litwa 1973 Mysłowice 01:41:38
45. Artur Chrobak 1966 Katowice 01:42:05
46. Małgorzata Kurkiewicz Katowice 01:42:05
47. Sławomir Kurkiewicz 1967 Katowice 01:42:05
48. Jakub Spławski 1977 Ślimak Bytków 01:44:30
49. Katarzyna Zastawny 1980 Doliniarze.com 01:47:30
50. Adam Żwirowicz 1966 KRS TTKF Jastrząb 01:48:55
51. Edward Cichos 1958 Siemianowice Śląskie 01:50:15
52. Andrzej Ślęzak 1968 Katowice 01:54:20
53. Tomasz Pecka 1974 Ślimak Bytków 01:58:00
54. Karolina Wilczyńska 1982 TSS Tychy 02:07:44
55. Radosław Miler 1975 TSS Tychy 02:07:44

Dwa okrążenia - dystans 13445:

56. Bohdan Witwicki 4energy 01:09:25
57. SabAmaru 1960 Livitaca 01:12:57
58. Janusz Stępniak 1968 Katowice 01:14:00
59. Tadeusz Multan 1969 Siemianowice Śląskie 01:17:36
60. Marek Kubista 1981 KB Józefinka 01:18:00
61. Adam Kurkiewicz 1991 Katowice 01:29:30
62. Piotr Lampart 1974 TSS Tychy 01:30:00

Jedno okrążenie dystans : 7695 :

63. Józef Stańczyk 1965 Trzy Stawy 00:35:45
64. Krzysztof Pomykała 1959 TSS Tychy 00:46:45
65. Łukasz Aksamit 1982 Doliniarze.com 00:50:15
66. Ewa Lampa 1976 Ślimak Bytków 01:26:55
67. Andrzej Lampa 1976 Ślimak Bytków 01:26:55

2 Noworoczny Cyborg 1.01.2008- zajawko-regulamin

2007-12-31T13:37:00.000+01:00

UWAGA!

Zapisy na Cyborga
będą odbywać się od godziny 11.00 w restauracji Targowa - na terenie Targów Katowickich (dzięki temu nikt nie zmarznie). Jeśli ktoś przyjeżdża autobusem od strony Katowic - trzeba wysiąść przystanek wcześniej niż przy Wieży Telewizyjnej, wejść na teren Targów - iść chwilę prosto, a potem w lewo i w prawo. Restauracja jest duża, nie przeoczycie jej. Samochodem będzie można wjechać na teren Targów - pod restauracją jest duży parking. Knajpa będzie otwarta cały czas od 11.00 do końca biegu więc osoby towarzyszące biegaczom będą mogły sobie tam sączyć piwko czy jeść bigosik.
Przy Bażancie na wszelki wypadek i tak ktoś będzie stał i odsyłał na zapisy wszystkich, którzy nie przeczytają tych informacji.

1. Start: godz 12 w południe od strony Bytkowa (wieża telewizyjna)
2. Trasa - 7 pętli po trasie biegu świątecznego + malutka pętelka (maraton) , 100 % asfalt (ewentualnie śnieg i lód)
3. Opłata startowa - 0zł
4. Limit czasu - czekamy na ostatniego
5. Przewidziany jeden punkt żywnościowy koło "Bażanta" (możliwość ogrzania się) będzie herbata i nawet kawa (mamy przecież generator prądu), banany, ciasto i chleb ze smalcem - reszta co kto chce
6. Trasa jest oznaczona
7. Cel zawodów:
- przywitać godnie Nowy Rok
- sprawdzić jak się biega po całej nocy tańczenia
-przewietrzyć się
- spotkać się z miłymi ludźmi
-wyłonić Mistrzynię i Mistrza Parku WPKiW w maratonie
8. na mecie okolicznościowe dyplomy, 1 zawodniczka i 1 zawodnik otrzyma nagrodę rzeczową
9. klasyfikacja:
generalna kobiet, mężczyzn, jak ktoś przebiegnie (przejdzie) mniej - też będzie sklasyfikowany (liczyć się będzie przebyta droga)
10. Jeżeli sędzia się nie znajdzie (ale raczej się znajdzie), sędzią zawodów zostanie zawodniczka lub zawodnik , który osiągnie metę pierwszy
11. Wujek Dobra Rada: weź sobie ciepłe gacie na zmianę i latarkę (jak jesteś wolny)
12. Dojazd z dworca kolejowego w Katowicach:
- przechodzimy na ulicę Sokolską i dalej autobusem 0,50,30,110,296 , wysiadka przy wieży telewizyjnej, dalej: wchodzimy do parku ok 400m i tam są zapisy i start.
Wszystkich serdeczne zapraszamy!

Aby pogadac na temat zawodów lub dopisac sie do listy startujących wejdz TU

Lodowe ślimaki vol.3

2007-12-31T10:54:00.000+01:00

Wypad na łyżwy?

A może na ryby?

A może uwolnij swój umysł...

... i zanurz się ...

... choć na moment.

Trasy Maratonów

2007-12-25T19:00:00.000+01:00

Istnieją trzy typy tras maratońskich oraz liczne warianty w poszczególnych typach.

1. Trasy z pętlami
2. Agrafki
3. Trasy z punktu A do punktu B

1)
Może to być jedna duża pętla, czasem dwie pętle, wyjątkowo - dużo małych pętli ( pętla kilometrowa, maraton na bieżni, maraton na pokładzie statku i tp.)
Duża pętla odsyła nas symbolicznie do wędrówki Odyseusza. Bohater wyruszył, pływa sobie, ma różne przygody i w końcu wraca do domu, gdzie wg niego wszystko ma być tak jak było dawniej (ile lat podróżował?). Coś mu nie pasuje po powrocie? Razem z synem robią z tym porządek. Penelopy nikt nie pyta o zdanie. Jaką rolę odgrywa w tej historii naprawdę Mentor?
Grecja... Czas biegnie kołowo ( o tym dużo już napisano).
"Dużo małych pętli" - skojarzenia pozasportowe: reinkarnacja, idea wiecznego powrotu F. Nietschego, Dzień Świstaka. Tak długo upadam i odradzam się na tych pętlach, aż w końcu mogę pójść na piwo.
2)
Trasy w formie "agrafki" można spotkać na Słowacji - biegniemy półmaraton do określonego punktu, robimy zwrot i wracamy tą samą drogą na start (który teraz jest metą) Przykłady: Maraton Rajecki, maraton w Liptowskim Mikulaszu.
Tego typu trasa odsyła nas do buddyzmu i psychoanalizy. W buddyzmie, jeżeli człowiek chce osiągnąć postęp na drodze duchowej, musi rospocząć dekonstrukcję swojej iluzorycznej osobowości. Dochodzi w życiu do jakiegoś punktu i teraz musi wracać, powoli wycofać się ze swoich pragnień, przywiązań, błędnych myśli i niszczących namiętności . No i w pewnym sensie wraca do momentu narodzin, a nawet przekracza go. Osiąga nie-cierpienie i spokój. Buddowie przedstawiani są przecież w pozycji embrionalnej, a ich twarze , to twarze małych dzieci.
W psychoanalizie wyglada to tak:
Dochodzę do kryzysowego punktu w życiu i zaczynam mieć tak mocne objawy nerwicy, że już tak dalej nie mogę żyć. Powoli, racjonalnie zaczynam wracać do swojego dzieciństwa i analizuję wydarzenia, które mogły mieć wpływ na to, że teraz jestem jaki jestem. Ważne konflikty dzieciństwa wyparte są jednak do nieświadomości. Jeżeli je poznam i zrozumiem - będę zdrowy i wolny.
3)
Profesjonalnie przygotowany maraton po asfalcie z punktu A do punktu B - to jest ideał wielu biegaczy. Taka trasa odsyła nas do tradycyjnej religijności katolickiej ( nie zajmujmy się teraz wariantem Polak-Katolik). Wiem co mnie na trasie czeka, gdzie są punkty żywnościowe, wiem, że trasa jest "szybka" i mam prawie gwarantowany dobry wynik. Ufam organizatorom. Będę się trzymał reguł, przykazań, święcił - będzie dobrze. Nie ma dużego ryzyka. Kłopot z takim maratonem polega na tym, że czasami na punkcie żywnościowym zabraknie wody...
Są jeszcze maratony górskie ( także z punktu A do punktu B ). Trasa jest tu zwykle gorzej oznakowana, na biegacza czekają czasem nieprzyjemne niespodzianki, więcej się człowiek namacha, ale i widoki piękniejsze.
Taka trasa odsyła nas symbolicznie do drogi mistycznej. Ma to jakiś związek z Abrahamem. Abrahamowi jest w życiu w miarę dobrze. Po co rusza w nieznane, czego szuka? Dostał obietnicę, że może być dużo lepiej.
Abraham ryzykuje i wyrusza.

Leszek

pozdrowienia od mojej Żony i ode mnie

Ślimaki na zimno - raz

2007-12-25T17:14:00.000+01:00

Większość z nas Święta Bożego Narodzenia spędza w cieple rodzinnego ogniska. Jest to czas poświęcony refleksji, zadumy. Często postanawiamy sobie co będziemy a czego nie będziemy robili.
My Ślimaki nie chcieliśmy za długo czekać z naszymi postanowieniami i życzeniami. Wczesnym rankiem pierwszego dnia Świąt Bożego Narodzenia A.D. Rano 25 grudnia naładowani pozytywną energią pojechaliśmy sprawdzić co tam słychać po drugiej stronie "lustra".
Po kilku dniach mrozu lód zrobił się jeszcze grubszy i aby go skruszyć trzeba było włożyć więcej siły i serca. Z tegoż to powodu siekiera poszła w ręce Leszka, który sprawnie i szybko uporał się ze sporej wielkości przeręblem.

Po wykuciu otworu na efekty nie trzeba było długo czekać i pierwsze do wody weszły nasze plażowiczki (Ewa oraz Daria).
Ale czemu się tu dziwić przecież obie były rozpalone przez Leszka (bliżej wszystkim znany jako Bono).

Po wejściu dziewczyn przerębel pozostał do naszej dyspozycji. Czyli trzeba było po sobie posprzątać zakryć dziurę aby nikt do niej nie wpadł. Ale przed tym, grzechem byłoby nie wejść do wspaniale orzeźwiającej wody.
Wyróżniamy dwa sposoby zanurzania się w zimnej wodzie na "buddę" oraz "jacuzzi"

Nie od dziś wiadomo, że zimne kąpiele niosą ze sobą wiele pożytecznego dla człowieka ale czy oby jedynie jemu. Przy okazji pomagamy naszym przyjaciołom spod lustra wody (o tej porze tafli lodu). Dzięki takim małym otworom dopuszczamy powietrze jakże rybom potrzebne.
Po za tym zimne kąpiele działają jak narkotyk i wytwarzają mnóstwo endorfin i ciągle chce się więcej i więcej. Także następne zanurzenie tuż, tuż ;-)

Powitanie Zimy

2007-12-23T11:22:00.000+01:00

Ranek zapowiadał się wyśmienicie, pierwsze promienie słoneczne dotarły już do moich oczu. Na termometrze wszystko w porządku -8stC. Mamy prawie prawdziwą zimę. Postanowiliśmy z Andrzejem pojechać ją godnie przywitać w specjalny dla nas sposób. Chociaż to co ze sobą mieliśmy (siekiera, młot) wcale nie wyglądało na przyjazne nastawienie. Po 20 minutach jazdy dotarliśmy na miejsce aby naszym oczom ukazał się nasz ulubiony zbiornik Pogoria III. Dzisiaj pusta, bez plażowiczów, wędkarzy czekała cierpliwie na nasze przybycie. Musieliśmy ją trochę skruszyć do czego świetnie przydała się siekiera. Po kilku minutach mieliśmy już gotowe wejście do wody. Woda miała jak zwykle 21stC ;-) Zabawa przy wchodzeniu do przerębla jest pyszna i mam nadzieję, że nie był to ostatni raz.

„Kto rano jest budzony pocałunkiem, ten wstaje dobrą nogą”

2007-12-23T10:32:00.000+01:00

Bieg Bożonarodzeniowy to już Ślimakowa tradycja. Ja miałem przyjemność brać udział w tym przedsięwzięciu po raz pierwszy. Jeszcze roku temu tylko nieśmiało myślałem o bieganiu, a o istnieniu Ślimaków nie miałem pojęcia. 21 grudnia 2007 roku parę minut po 17.00 razem z córką Judytą zaczęliśmy przygotowywanie punktu. Nic skomplikowanego: stolik, krzesełko, lista startowa, numery, termosy z herbatą. Były też, przygotowane przez Darię, ciasteczka z cytatami do przemyślenia. Po kilku minutach zaczęli zjawiać się pierwsi zawodnicy. Było mroźno i ręce szybko mi skostniały, całe szczęście długopis nie odmawiał posłuszeństwa. Do godziny 18.00 na starcie zjawiło się pięćdziesięciu czterech biegaczy. Był wśród nich nawet Mikołaj, jednak nie przybył z odległej krainy, ale z Doliny Trzech Stawów. Szybko wytłumaczyłem przebieg trasy, Janusz ustawiła się na czele na swoim rowerku ( tym razem pełnił rolę pilota) i wystartowali z dźwiękiem dzwonka Mikołaja. Teraz czekało mnie kilkadziesiąt minut marznięcia i czekania na pierwszego zawodnika. Jednak po starcie na punkcie pojawił się spóźnialski… Forumowy „Śmigło” miał problemy transportowe, ale udało mu się. Wystartował z kilkuminutowym opóźnieniem. Potem pojawił się jeszcze Jan Udolf , który nie spiesząc się zdjął kurtkę i pogonił całą stawkę, mając jedenastominutowe opóźnienie. Jak się biega to można sobie podumać, podziwiać park w zimowej aurze, na punkcie nie ma tego komfortu… Pierwszy zawodnik Łukasz Hildebrand z Zespołu Szkół Łączności w Katowicach (licznie reprezentowanej w tym biegu), do mety dobiegł po 23 minutach i 56 sekundach. Od tej chwili na mecie panowało straszne zamieszanie. Co kilka minut z ciemności parku wyłaniała się grupa biegaczy, a moje słabe oczy nie potrafiły zsynchronizować pracy z zmarzniętymi dłońmi.. W „łapaniu” czasów pomagał mi Leszek, dzięki temu większość biegaczy ma odnotowany czas. Umknęło nam tylko kilku – pewno byli tak szybcy, że nasze oczy nie zauważyły momentu, gdy mijali metę. Pierwszą kobieta na mecie była Diana Gołek z WKB Meta Lubliniec, co do jej czasu … powiedzmy, że było do między 28: 35, a 28:45 i to musi wystarczyć….nie wszystko przecież musi być takie jednoznaczne, perfekcyjne. Nawet w najdoskonalszym dziele musi być mały feler, żeby podkreślić doskonałość. W każdym razie po czterdziestu kilku minutach na cie byli wszyscy zawodnicy. Część dopiero teraz losowała swoje ciasteczka z cytatami.. Ja, pomimo, że nie biegałem też wylosowałem: „Kto rano jest budzony pocałunkiem, ten wstaje dobrą nogą” – tak, szczęśliwi są Ci, którzy budzeni są pocałunkami kochanej osoby. Po zakończeniu biegu część uczestników udała się do „Bażanta”, gdzie już w cieple, przy dobrych napojach rozprawiała o tym, co było i będzie. Zakończyliśmy biegowy rok. Po kilku godzinach rozeszliśmy się do domu. Wiadomo, że skoro otworzyłem ten bieg, to i zamknąć musiałem ja, więc razem „Shplusem” ostatni opuściliśmy lokal… Shplus chyba martwił się, że będę długo szedł, bo nałożył mi na głowę swoja czapkę, żebym nie zmarzł… To był koniec tej imprezy.
Święta już tuż, tuż - niech Ci, którzy rano na swoich ustach czują pocałunek ukochanej czy ukochanego pamiętaj o tych, którzy będą w te dni sami. Pamiętajmy też o tych, którzy pomimo otaczających ich osób będą samotni, dla nich nie będzie to czas radości i szczęścia. Będą spoglądać w pustkę i czekać na niemożliwe…, ale przecież Święta to czas cudów..
Joel

Wyniki biegu Bożonarodzeniowego - 21.12.2007r.

2007-12-22T18:15:00.000+01:00

Miejsce Nr star. Imię i nazwisko wyniki

1. 917 Łukasz Hildebrand 23:56
2. 930 Rafał Gałuszka 23:58
3. 912 Ireneusz Waluga 24:59
4. 943 Adam Jagieła 25:11
5. 928 Kamil Klonowski 25:13
6. 929 Roland Kopiec 27:12
7. 956 Tomasz Kucharczyk 27:20
8. 949 Dariusz Bednarski 27:40
9. 922 Aleksy Szablicki 27:50
10. 925 Artur Kubica 28:30
11.944 Jan Staniczek 28:32
12. 960 Diana Gołek 28:37
13. 924 SabAmaru Livitaca 28:40
14. 926 Jan Komander 28:40
15. 920 Patryk Robak 29:30
16. 948 Krzysztof Gros 29:40
17. 936 Marcin Wojtowicz 29:51
18. 941 Bohdan Witkiwcki 30:03
19. 964 Śmigło 30:07
20. 913 Sandra Mikołajczyk 30:15
21. 946 Daniel Pająk 30:15
22. 911 Leszek Papała 30:27
23. 931 Katarzyna Pegal 30:41
24. 950 Justyna Adamiec 31:05
25. 947 Zbigniew Markowski 31:07
26. 938 Sławomir Krajewski 31:24
27. 919 Paweł Jedynak 31:41
28. 945 Szymon Litwa 31:50
29. 934 Andrzej Ślęzak 32:30
30. 927 Michalina Mendecka 33:00
31. 915 Monika Hildebrand 33:25
32. 916 Sabina Wojtyczka 33:26
33. 935 Tadeusz Multan 33:50
34. 951 Agnieszka Pilawska 34:30
35. 961 Adam Palka 34:49
36. 918 Jarosław Pawłowski 35:00
37. 965 Jan Udolf 35:04
38. 959 Franciszek Pendolski 36:27
39. 940 Marcin Skaczyński 38:30
40. 923 Łukasz Jedliński 38:44
41. 910 Judyta Ciesińska 39:48
42. 957 Karolina Wilczyńska 41:43
43. 958 Radosław Miler 41:43
44. 939 Gabriela Hudyka 43:28
45. 937 Krzysztof Hudyka 43:29
46. 963 Łukasz Aksamit 43:57
47. 952 Miras Witas 44:25
48. 953 Michał Witas 44:25
49. 954 Paweł Maślankiewicz 44:25

te osoby biegły, ale były szybsze niż oko sędziego :-) postaram się uzupełnić ich czasy..

50. 914 Monika Mikołajczyk
51. 921 Stanisław Bednarski
52. 932 Robert Bednarek
53. 933 Arkadiusz Kordas
54. 942 Piotr Dudała
55. 955 Patryk Cichy
56. 962 Tadeusz Biskup

Święta

2007-12-22T17:06:00.000+01:00

Kolejny rutynowy dzień odkąd właściciel mieszkania kazał wszystkim wynieśc się pod koniec grudnia. Po pracy kafejka internetowa na Parnell Street, potem telefon i jazda autobusem linii 16A na południową stronę Liffey w poszukiwaniu pokoju do wynajęcia.

Trwało to drugi tydzień więc miał już w tej mierze pewną praktykę. Był już w wielu domach. Niektóre z nich wyglądały jak pałace, inne jak mysie nory. Widział nie remontowane od lat mieszkania, w których nie dało się oddychac z powodu stęchlizny i zapachu grzyba. Był w zawilgoconych suterenach, za wynajem których właściciele życzyli sobie horrendalne sumy. Oglądał też domki, gdzie było przytulnie, wręcz rodzinnie i ciepło od palącego się ognia w kominku. Nigdzie jednak nie spodobał się lokatorom na tyle, żeby tam zamieszkac.

Nasz bohater zastanawiał się każdorazowo nad powodami odmowy. Nie wiedział czy to kwestia dużej konkurencji wśród poszukiwaczy lokum, czy nie zmieścił się w jakichś tajemniczych kryteriach lokatorów.

Te wszystkie próby zrobienia dobrego wrażenia doprowadzały go do obłędu, ponieważ w każdym miejscu mieszkały osoby całkowicie od siebie różne. Przedział wiekowy zaczynał sie od szesnastoletnich studentów koledżu do ponad czterdziestoletnich „starych panien”. Byli to ludzie różnych charakterów, narodowości, różnych kolorów skóry, zawodów, orientacji seksualnych, zainteresowań. Prawdopodobnie jedyną wspólną kategorią do której można było ich wszystkich wrzucic, brzmiała „osoby szukające współlokatora”.

Jadąc autobusem, myślał co w tym czasie jego przyjaciele robią w rodzinnym kraju. O tym, że pewnie zima znów zaskoczyła drogowców, że dzieciaki jeżdżą na sankach z górki pod blokiem i lepią bałwana, a wieczorami w parku księżyc oświetla drogę i słychac jak pod butami skrzypi śnieg.

Nie zastanawiał się, gdzie i jak spędzi zbliżajace się święta. W tamtej chwili był na krawędzi bezdomności i miał ważniejsze priorytety.

Wysiadł z autobusu w okolicy Harold's Cross i ogarnął go wieczorny chłód. Poprawił na głowie czapkę, którą prawie zerwał mu podmuch wiatru i poszedł ciemną ulicą wzdłuż szpaleru ceglanych domków. Minął sklep i skręcił w Leincester Road. Następnie wsadził rękę do kieszeni i wyciągnął kartkę zanotowanym wcześniej numerem domu.

Szopka

2007-12-20T19:32:00.000+01:00

Wczoraj kiedy wychodziłem z moją Znajomą na spacer, opowiedziałem jej o pewnej rodzinie, która mieszka w pobliżu.

Sprawiają nieco dziwne wrażenie. Mężczyzna - w wieku nieokreślonym , gdzieś pomiędzy 45 a 55 lat, wysoki, szpakowaty, z brodą (niezbyt wypielęgnowaną), recę zdradzają pochodzenie robotnicze. Cały jest jakby trochę usztywniony. Rysy twarzy jednak "szlachetne". Teraz jego wybranka: dziewczyna młoda, dużo młodsza od niego. Bardzo ładna! Jak ktoś na nią spojrzy , to ona wyraźnie się wstydzi - błyśnie okiem i zaraz patrzy gdzieś na buty. Zero makijażu, no może ciut (nie mam do tego oka). Ale to nie koniec - mają też (a jakże!) dzidziusia. Ona jest strasznie w to dziecko wpatrzona - tuli go , kołysze, ciągle do niego przemawia itp. Wcale nie spojrzy na faceta. On - taki trochę z dystansem do małego, boi sie go podnieść, boi się chyba bawić z nim. Jako psycholog myśle sobie: no tak, całkiem powariowali na punkcie dziecka, jeśli się to tak bedzie utrzymywać , to bedzie to kosztem związku żony i męża. Swoją drogą - mówię do mojej znajomej (a przechodzimy właśnie przez mostek w parku) - co ona w nim widzi? Ludzie się jednak czasem dziwnie dobierają.

Znajoma (cały czas idziemy "pod rekę") zatrzymała się i położyła mi delikatnie palec wskazujacy na ustach.

Aha , już wiem (jak ona ze mną wytrzymuje?)

to Maria , św. Józef i Dzieciątko

Wesołych Świąt

Leszek

Osiemnaście...

2007-12-16T23:55:00.000+01:00

Czy bieganie to tylko sport? Rodzaj wysiłku fizycznego pozwalającego utrzymać nasze ciała w dobrej formie? Rozpoczynając rok temu biegową przygodę tak właśnie myślałem. Wychodziłem wtedy skoro świt, a właściwie przed nim i człapałem sobie po chorzowskim parku. Żeby lepiej się poczuć, rozruszać sflaczałe mięśnie. W trakcie treningów zacząłem jednak odkrywać też inne walory biegania. Czas spędzony na ścieżkach pozwalał na zastanowienie się nad wieloma sprawami dnia codziennego. Wiadomo, że bieganie nie przynosiło rozwiązań, ale dawało możliwość spojrzenia na wszystko z pewnym dystansem. Jednak pierwszorzędną sprawą jaką zawdzięczam bieganiu jest grono niepowtarzalnych ludzi których spotkałem. Ludzi niezwykłych, pełnych ciepła, przyjaznych. Wspaniałe okazało się również to, że można z nimi nie tylko biegać, ale też pogadać, wypić piwo, pomilczeć.... I właśnie dzięki temu znalazłem się na kolejnej edycji Perły Paprocan.
Pierwszy bieg z tej serii (myślę, że mogę już pisać o serii, bo widząc zapał organizatorów, na pewno cykl ten rozrośnie się w spore dziełko) był niezwykle udany, pomimo wiejącego wiatru, padającego deszczu i zimna...
Nie do końca byłem przekonany czy dobrym pomysłem jest przebiegnięcie całego dystansu maratonu. Forma i samopoczucie nienajlepsze (a właściwie złe), warunki pogodowe zachęcały raczej do udania się w jakieś cieplejsze miejsce, na szczęście tym razem chociaż nie padał deszcz... ale temperatura była znacznie niższa. Termometr niedzielnego ranka wskazywał trzy stopnie Celsjusza poniżej zera. Niebo zakryte chmurami sprawiało wrażenie groźnego i nieprzyjaznego, a świat był pogrążony w szarości. Co takiego dnia może zdarzyć się dobrego? Byłem przekonany, że nic.. ale siedzieć w domu też mi się nie chciało, więc zebrałem się, wsiadłem do samochodu i ruszyłem to Tychów.
Po dotarciu na miejsce ogarnęło mnie zdziwienie.. na miejscu roiło się od biegaczy, organizatorzy postarali się o ciepłe biuro, szatnię, łazienkę. Przy trasie czuwała karetka pogotowia z pełną obsadą… No nie wiem, czy ja trafiłem na III Perłę, bieg bez opłat, minimum organizacji? Być może z powodu mojego roztargnienia dojechałem w inne miejsce? Nie – jezioro wygląda znajomo, uśmiechające się (w większości) znajome twarze. Byłem w dobrym miejscu. Zapisy poszły sprawnie. Na bieg przybyła duża grupa biegaczy, pomimo mrozu wszyscy byli zadowoleni i cieszyli się z możliwości kolejnego sprawdzenia się. Przed biegiem Alek wygłosił mała mowę, wręczył Darii i Leszkowi symbol Filipidesa za pomysł i organizację Maratonu NIC.
Jak to przed świętami, był też opłatek i życzenia – mała ilośc czasu nie pozwoliła na „uściski” z każdym (mam nadzieję, że tylko to), trzeba było się spieszyć, bo towarzystwo już nieco zmarzło. Potem Karolina, Patrycja i Radek (który niestety był rozdarty między Perła, a pracą i nie mógł nam cały czas towarzyszyć) zaprowadzili nas na start. Krótka informacja o przebiegu trasy, pamiątkowe zdjęcie i odliczanie… Byłem już nieźle zmarznięty, ręce skostniały mi całkowicie i miałem duże wątpliwości co przebiegu mojego startu. Od samego początku założyłem, że nie będę forsował tempa. Ot taki sobie bieg dla zdrowia, no może trochę dłuższy, ale mający sprawiać przyjemność, jeżeli cokolwiek tego dnia mogło mi jej przysporzyć. Na pewno ogromną przyjemność odczuwała większość biegaczy. Zadowoleni, uśmiechnięci biegli po śliskiej nawierzchni.. Zewsząd docierały do mnie śmiechy i wesołe rozmowy. Nawet nie uczestnicząc w nich było przyjemnie słuchać tych wesołych ludzi. Dzisiejszego dnia nad Paprocańskim Jeziorem zebrało się mnóstwo pozytywnej energii. Mam nadzieję, że promieniującej na większy obszar. Chociaż.. czy wszyscy biegacze ją odczuli ? Tego nie wiem, przecież nie rozmawiałem z każdym, nawet nie udało mi się pogadać z przyjaciółmi… jak to bywa podczas takich imprez, część skończyła wcześniej, biegnąc krótszy dystans, a wszechogarniające zimno nie sprzyjało czekaniu na pozostałych. Trasa pokrywała się niemal całkowicie z poprzednią edycją, lekko zmieniono tylko mały fragment, żeby uniknąć agrafki przy końcu maratonu. Tym razem otaczał nas zimowy krajobraz. Drzewa pokryte białym puchem. Nawierzchnia też była biała. Tym razem nie grzęźliśmy w błocie i nie wpadaliśmy w ogromne kałuże wody, ale ślizgaliśmy się na nierównościach. Dopiero po przebiegnięciu większej części pierwszego kółka odczułem ciepło w dłoniach, mogłem już swobodnie ruszać palcami. Starałem się biec równym, niezbyt szybkim tempem, żeby zbyt wcześnie nie odczuc zmęczenia. W końcu ostatnimi czasy nie trenowałem zbyt intensywnie, a zmęczenie odczuwałem każdego ranka.. Pierwsze okrążenie minęło dość szybko, starałem się jednak kontrolować tempo. Wiedziałem, że nie jestem przygotowany na szybki bieg, więc musiałem dbać aby tempo było odpowiednie. W lasku otaczającym jezioro było sporo spacerowiczów spoglądających z lekkim niedowierzaniem na biegające istoty z zawieszonymi numerkami. Wszyscy jednak obdarzali nas uśmiechem i zachęcali do dalszego trudu. Niestety zauważyłem nad brzegiem jeziorka paru zwolenników mordowania… mam tylko nadzieję, że piekielnie zmarzli, a nic nie złowili…Drugie kółko pokonałem tym samym rytmem. Stawka uczestników rozciągnęła się na siedmiokilometrowej pętli. Nikt nie odczuwał zimna… no poza stojącymi na punkcie żywieniowym i mierzącymi czas… właściwie to ich podziwiam najbardziej. My biegaliśmy sobie w kółko zastanawiając się nad swoim marnym losem, albo żartując sobie, a oni w zimnie musieli mozolnie śledzić czasy, dbać o zapewnienie picia i jedzenia, a my dostrzegaliśmy ich właściwie dopiero po zakończeniu biegu… Chyba nienależycie ich doceniliśmy. Patrycja, Magda, Ulka, Piotr, Alek i dobra dusza Janusz…(może kogoś pominąłem, ale wiecie jacy są biegacze, truchtają sobie i nic ich nie obchodzi) wszyscy oni świetnie spisywali się w swoich rolach. Właściwie można by pisać tylko o ich pracy i wysiłku…ale mnie tam nie było. Trzecie kółko to ostatnie dla biegających płómaraton – po jego zakończeniu trasa lekko się wyludniła. Cały czas otaczało nas zimno i szarość, ale większości to nie przeszkadzało. Pozostali na trasie mknęli przed siebie, zmagając się z własną niemocą i zmęczeniem. Właściwie biegnąc jednym rytmem nie odczuwałem większego zmęczenia, nie bolała mnie żadna cześć ciała, nie miałem najmniejszej myśli, żeby zakończyć bieg wcześniej. Biegłem sobie spokojnie, zupełnie sam, zdany tylko na swoje słabe siły. To jednak nic nowego, przecież na co dzień, ciągle jesteśmy sami, pomimo wielu deklaracji przyjaźni i zrozumienia. Cały czas otrzymujemy komunikaty o zrozumieniu i akceptacji, ale w ostateczności okazuje się to nic niewartym gadaniem… Pokonywałem więc kolejne metry, próbując pogodzić się z otaczającym światem. Chyba te godzenie nie wyszło mi najlepiej… ale bieg całkiem dobrze. Na trasie nie miałem żadnego kryzysu. Biegłem w miarę równym tempem. Maraton ukończyłem w 03:32:22. To był mój osiemnasty maraton w tym roku. Osiągnąłem pełnoletniość…
Zdjęcia z imprezy są dostępne na TU , wyniki zostaną opublikowane na forum www.biegajznami.pl (TU) . Maraton ukończyło 14 osób, w imprezie wzięło udział kilkadziesiąt pokonując różne dystanse, nieoceniony wysiłek w organizację włożyło kilka.. wszystkim chwała.
Joel

Porubski dwumaraton

2007-12-14T17:16:00.000+01:00

Znamy już relację Adama z tej imprezy, więc będzie to tylko uzupełnienie. (Informacje pochodzą ze strony www.42195.sk, dział „spravy” 13.12.07,”czytajcie więcej beletrystyki”)
Miro pisze, iż miał wrażenie, że Adam chciał wygrać tą imprezę. Po dwóch pierwszych okrążeniach był pierwszy. „Ja go zostawiłem, jeżeli stać go na to – niech biegnie, dla mnie to zbyt szybki początek” – skomentował Daniel Oralek , zwycięzca dwumaratonu. Na mecie Adam zameldował się o 25 minut później niż Daniel. Podobnych ekscesów dopuszcza się Adam także na Żylińskim Hambugu – pisze Miro- jeżeli umiałby się pohamować na początku , mógłby pobiec oba maratony 2:50 – 2:55 i zająć w całej imprezie 2 miejsce. W drugim dniu , biorąc pod uwagę kryzys energetyczny z dnia poprzedniego, Adam poradził sobie bardzo dobrze , był jednym z czterech zawodników, którzy pobiegli drugi maraton szybciej niż pierwszy.
Słowaccy Zbieracze Maratonów przyznali Adamowi ponadto tytuł „Mistrz równego tempa” – różnica pomiędzy czasem z pierwszego i drugiego dnia to tylko nieco ponad minutę.
W kategorii kobiet, zwyciężyła Jirzinka Kocianova (3:26, 3:28, 1981). Można śmiało powiedzieć, że Jirzinka ma w Czechach taką pozycję , jaką ma kilka młodych , a nielicznych biegaczek na naszych zawodach.. Ze względu na wiek, urodę i czar – jest z pewnością obiektem westchnień wielu biegaczy. Z powodu średniej wieku naszych biegaczy- amatorów, adoratorzy naszych zawodniczek zwykle przeżywają właśnie „drugą młodość”.
A teraz oddajmy głos mojej Znajomej: Skąd zainteresowanie kobiet po trzydziestce młodszymi kilka lat chłopakami?! Zaczyna się od tego, że kręci się obok Niej wielu starszych panów – na początku fajnie – faceci po 40-stce są bardziej czuli ,doświadczeni, mają wyrobioną często jakąś „pozycję”, jak trzeba to trochę taki „tata”, no ale potem druga strona medalu: przywiązanie do wody kolońskiej z lat osiemdziesiątych, na kasecie: „dinozaury rocka”, golenie się za pomocą starego pędzla, włosy na plecach zamiast na głowie i częste próby odmładzania się za pomocą „nowoczesnych gadżetów” na płaszczyźnie technologicznej jak i ideologicznej.
No i kobieta myśli: zaraz, zaraz... potrzebuję więcej pasji, energii życiowej, żywiołu, świeżości - nie będę kręcić kogoś młodszego? No i zaczyna się następny etap: Ona 34-ka a on 27 lat.
No ale tego ciągnie znowu do mamy...

Wasz Korespondent L.N.

Żyliński Hamburg nr 78 ( 9.12.07) volume 2

2007-12-11T14:55:00.001+01:00

Moja wycieczka się jeszcze nie skończyła. Mam wolne popołudnie i nagle zdaję sobie sprawę , że przebywam w kraju , który w 2002 roku został mistrzem świata w hokeju , a w następnych latach zajmował miejsca w ścisłej czołówce. Miejscowa drużyna: „Wilki” podejmuje drużynę z Nitry. Nie jestem fanem hokeja , ale kunszt potrafię docenić, interesuje mnie też otoczka imprezy, a lodowisko znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie dworca kolejowego ( a wiec blisko).
Lodowisko w Żylinie to spory kompleks, w którym ważną rolę odgrywa duży pub, ponadto bezpośrednio przy wejściach do sektorów znajdują się bufety, które serwują piwo Corgoń , trzy rodzaje wódek i kiełbasę. Ludzie raczej nie siedzą sztywno na swoich krzesełkach oglądając mecz , lecz poruszają się po osi widownia-bufet-widownia-pub. Bilety dostępne są w trzech cenach 30,60 i 90 koron. W całym obiekcie widać sporo dziewczyn, ludzi w różnym wieku , kibice obu drużyn są przemieszani, nieagresywni – całość sprawia wrażenie imprezy typowo towarzyskiej.
A mecz? Hokeiści i sędziowie wjeżdżają na lód następuje krótka rozgrzewka: co to za choreografia ? Chyba walc. Pięknie rozgrzewają się sędziowie – widać, że są świadomi publiczności i chcą się jej zaprezentować.
Rozpoczyna się mecz i teraz nie mam wątpliwości – wszystkie skojarzenia wiążą się ze światem hiszpańskim: bramkarz tańczy flamenco, rozjuszony ale też pełen gracji napastnik pędzący z krążkiem – corrida, atak pozycyjny to pełne zwrotów i napięcia tango.
Ogladając hokej często zwracamy uwage na bójki, brutalne faule i przepychanki. Zdałem sobie sprawę, ogladajac ten mecz, że na całą rzecz można spojrzeć inaczej: zawodnicy pomimo, iż są silni, szybcy, szalenie zmotywowani, bardzo dbają o to żeby do kolizji, uderzenia, brutalnego zagrania nie doszło, czasami wymaga to sporej finezji, a efekt? ... to brawa ze strony widzów. Rozumiem też dlaczego kije hokejowe są z drewna , a nie z „supernowoczesnego materiału” – chodzi o to, żeby przy przypadkowym uderzeniu kijem zawodnika rozpadł się kij , a nie zawodnik ( tego wieczoru połamane zostały trzy kije).
p.s : Drużynie z Żyliny raczej się nie wiedzie w tegorocznych rozgrywkach ( w odróżnieniu od piłkarzy , którzy są na pierwszym miejscu w lidze), wiecej:http://www.hokejzilina.sk/
Auror: Leszek Naziemiec

Żyliński Hamburg nr 78 ( 9.12.07)

2007-12-10T15:21:00.000+01:00

Będąc na wycieczce na Słowacji , nie mogłem nie wystartować w maratonie , który organizowali akurat dobrzy znajomi. Trasa znana , zawodników mało, czułem, że moi towarzysze myślą, żeby jakoś „przeżyć” ten maraton a potem iść się rozluźnić do knajpy. Walka sportowa jednak była: Szanio , mimo , iż biegł dzień wcześniej maraton postanowił, że nie da się łatwo młodziakowi , czyli mnie. Walczyliśmy sportowo do samego końca. Mogę powiedzieć, że takie zachowanie 60-letniego kolegi to dla mnie zaszczyt, ponieważ były czasy, w których w biegach , a szczególnie w cyklistyce mało kto mógł się z nim równać.
No ale jesteśmy już na piwie. Siedzimy w czwórkę: Szanio, Miro, Vlado (biegł 10km) i ja.
Szanio zaczął mówić o ludziach, którzy notorycznie skracają trasę: że go to denerwuje, że tego nie rozumie , a także , że dobra trasa maratonu to taka , gdzie jest mało możliwości skracania.
Ja na to: co mnie obchodzi, że ktoś skraca , czy inaczej oszukuje? Mnie to nie boli, ja pilnuję siebie, a on oszukuje siebie. Wyników nie robimy, jest to tylko zabawa.
Ale Miro na to: Mnie też to nie boli , tylko że chodzi o co innego. Zawsze powinno się zgłosić sędziemu, że ktoś oszukał.
Ja: dlaczego?
Miro: ponieważ taka osoba daje zły przykład. Następny zawodnik to zobaczy i zrobi to samo, taka jest praktyka.
No tak , myślę głośno popijając staropramena w knajpie, a jak przyjdzie nowicjusz pełen szczytnych idei i od razu zobaczy szwindel ? To będzie „zgorszenie” i może przestanie chcieć startować lub zacznie już zawsze grać nie fair.
Bolesne jest, że jesteśmy znajomymi , kumplami , sportowymi przeciwnikami , a oszukujemy się. A jak będzie z nami poza areną sportową?
Spotkanie przy piwie było tego dnia dłuższe niż zazwyczaj.
c.d.n niebawem
Wasz korespondent z Żyliny Leszek Naziemiec

V Bieg Świąteczny -21.12.2007 zapowiedź

2007-12-03T23:32:00.000+01:00

zaprasza na

V Bieg Świąteczny

na dystansie 7 kilometrów

Start piątek 21.12.2007 o 18:00 przy wejściu do parku WPKiW od strony wieży telewizyjnej. Zapisy (bez opłat startowych) przed startem. Nie zapewniamy ani nagród, ani opieki lekarskiej (każdy biegnie na własną odpowiedzialność, własnym tempem), ani szatni, ani możliwości umycia się po biegu, jedynie dobrą zabawę, odrobinę ruchu na wolnym powietrzu. Na mecie będzie ciepła herbata - to na pewno, a wszystko inne... to się jeszcze okaże.